Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 183/18 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's sentence of freedom restriction for drunk driving, as only arrest or fine is statutory.

Numero d'incarto III KK 183/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's judgment regarding the imposition of a freedom restriction sentence for a drunk driving offense. The Regional Court had sentenced the defendant to one month of freedom restriction, while the Prosecutor General argued this violated the Code of Offenses. The Court ruled that the statute explicitly mandates only arrest or a fine for this specific violation, making the freedom restriction sentence legally impossible and void.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 87 § 1a k.w.; Art. 87 § 1 k.w.; Art. 33 § 1 k.w.; Art. 39 § 1 k.w.; Art. 24 § 1 k.w.; Art. 18 k.w.: Where a specific offense under the Code of Offenses prescribes only arrest or a fine as the penalty, a court cannot impose a sentence of freedom restriction, even when considering extraordinary leniency provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
Code of Offenses drunk driving penalty freedom restriction sentence statutory penalty limits extraordinary leniency Supreme Court cassation void sentence abuso di alcol

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 87 § 1a k.w.
A.‎obwinionego z art. 87 § 1a k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 6 czerwca 2019 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego - na niekorzyść ‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C.‎z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn.
Art. 87 § 1 k.w.
87 § 1a k.w., który stanowi, że tej samej karze, co określonej w art. 87 § 1 k.w. podlega ten, „kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem podobnie działającego środka, prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd niż określony w § 1”.
Art. 33 § 1 k.w.
Ponadto, z przepisu art. 33 § 1 k.w.
Art. 39 § 1 k.w.
art. 39 § 1 k.w., to i tak orzec kary ograniczenia wolności by nie mógł, albowiem co najwyżej mógłby orzec karę grzywny poniżej jej dolnej granicy ustawowego zagrożenia (poniżej 50 zł, ale nie mniej niż 20 zł – zob.
Art. 24 § 1 k.w.
art. 24 § 1 k.w.), albo karę łagodniejszego rodzaju, tj.
Art. 18 k.w.
art. 18 k.w.).Powyższe uchybienie miało niewątpliwie charakter rażący i jednoczesnie miało ono istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku nakazowego, skoro skutkowało wymierzeniem kary nie przewidzianej w sankcji przepisu opisującego przypisane obwinionemu wykroczenie.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 183/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)‎SSN Jerzy Grubba‎SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry,‎w sprawie R. A.‎obwinionego z art. 87 § 1a k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 6 czerwca 2019 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego - na niekorzyść ‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C.‎z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II W […], uchyla zaskarżony wyrok nakazowy w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w C. wyrokiem nakazowym z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II W […], obwinionego R. A. uznał za winnego tego, że w dniu 11 czerwca 2017 roku około godz. 17:25 w C. na ul. S. w ruchu lądowym na drodze publicznej prowadził rower w stanie nietrzeźwości z wynikiem przeprowadzonego badania 1,24 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, tj. wykroczenia z art. 87 § la k.w. i za to – na podstawie art. 87 § la k.w. – wymierzył mu karę 1 (jednego) miesiąca ograniczenia wolności, a na podstawie art. 21 § 1 k.w. zobowiązał obwinionego w trakcie odbywania kary do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin.

Żadna ze stron nie wniosła sprzeciwu i wyrok ten uprawomocnił się 11 stycznia 2018 r.Kasację od powyższego prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C. z dnia 5 grudnia 2017 r. – w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść obwinionego - wywiódł Prokurator Generalny, który podosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść tego wyroku naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 87 § la k.w. poprzez wymierzenie za wykroczenie z art. 87 § la k.w. kary jednego miesiąca ograniczenia wolności, nie ujętej w sankcji tego przepisu, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna i w całej rozciągłości zasługuje na uwzględnienie.Sąd Rejonowy w C. powołanym powyżej wyrokiem nakazowym uznał obwinionego R.

A. za winnego popełnienia wykroczenia opisanego w art. 87 § 1a k.w., który stanowi, że tej samej karze, co określonej w art. 87 § 1 k.w. podlega ten, „kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem podobnie działającego środka, prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd niż określony w § 1”. Przepis art. 87 § 1 k.w. stanowi z kolei, że „kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych”.

Ponadto, z przepisu art. 33 § 1 k.w. wynika, że organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.Z powyższego w sposób oczywisty wynika, że wymierzając karę obwinionemu R. A. za wykroczenie określone w art. 87 § la k.w. Sąd Rejonowy sięgnął po karę ograniczenia wolności nie przewidzianą w sankcji tego przepisu, albowiem za powyższe wykroczenie ustawa przewiduje karę aresztu albo karę grzywny nie niższą niż 50 zł.

Żaden natomiast przepis Kodeksu wykroczeń nie daje w takiej sytuacji możliwości orzeczenia kary ograniczenia wolności. Gdyby bowiem nawet Sąd Rejonowy chciał skorzystać z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary w myśl art. art. 39 § 1 k.w., to i tak orzec kary ograniczenia wolności by nie mógł, albowiem co najwyżej mógłby orzec karę grzywny poniżej jej dolnej granicy ustawowego zagrożenia (poniżej 50 zł, ale nie mniej niż 20 zł – zob. art. 24 § 1 k.w.), albo karę łagodniejszego rodzaju, tj. naganę (zob. art. 18 k.w.).Powyższe uchybienie miało niewątpliwie charakter rażący i jednoczesnie miało ono istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku nakazowego, skoro skutkowało wymierzeniem kary nie przewidzianej w sankcji przepisu opisującego przypisane obwinionemu wykroczenie.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w C. w części dotyczącej wymierzonej obwinionemu R. A. kary za przypisane mu wykroczenie z art. 87 § 1a k.w. i w tym zakresie przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. a