Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 179/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed compensation claim for unlawful detention due to lack of causal link between detention and subsequent damages.

Numero d'incarto III KK 179/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a client seeking compensation for unlawful detention. The client argued that the detention caused significant financial losses, including defense costs and bail, as well as a six-month prison sentence for self-liberation. The court rejected these claims, ruling that no causal link existed between the detention and the subsequent damages, and that the prison sentence resulted from the crime of self-liberation, not the detention itself.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 361 § 1 k.c.; Art. 552 § 4 k.p.k.: Compensation for unlawful detention requires a causal link between the detention and the claimed damages; without such a link, the claim is inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
unlawful detention compensation causal link requirement criminal procedure damages self-liberation penalty state liability cassation appeal dismissal financial loss causation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 361 § 1 k.c.
Art. 552 § 4 k.p.k.
na podstawie art. 552 § 4 k.p.k. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz J.
Art. 552 § 1 k.p.k.
art. 552 § 1 k.p.k.), co jednak dotychczas nie nastąpiło.
Art. 7 k.p.k.
przepisu art. 7 k.p.k. w zw.
Art. 458 k.p.k.
z art. 458 k.p.k. w zakresie, w jakim Sąd Apelacyjny przyjął, iż zasądzone przez Sąd Okręgowy w O.
Art. 424 § 1 k.p.k.
z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania;2.przepisu art. 424 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 410 k.p.k.
Art. 424 § 1 k.p.k. in conjunction with Art. 410 k.p.k. in conjunction with Art. 458 k.p.k.
z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania;2.przepisu art. 424 § 1 k.p.k.
art. 552 § 4 k.p.k
na podstawie art. 552 § 4 k.p.k.
art. 7 k.p.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 179/12 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 grudnia 2012 r.,‎sprawy J. Z.‎o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne zatrzymanie‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 15 grudnia 2011 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 6 czerwca 2011 r., p o s t a n o w i ł: 1/ oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2/ obciążyć wnioskodawcę kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEJ. Z. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa kwoty 40.000 zł tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie w dniach 28 – 29 lipca 2000 r. w sprawie 2 Ds. … Prokuratury Rejonowej w O.Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2011 r., . Sąd Okręgowy w O. na podstawie art. 552 § 4 k.p.k. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz J. Z. kwotę 1500 zł tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwe niesłuszne zatrzymanie w wymienionych wyżej dniach i sprawie, zaś w pozostałej części wniosek oddalił.Apelacje od tego wyroku wnieśli: prokurator na niekorzyść wnioskodawcy i jego pełnomocnik.

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., Sąd Apelacyjny uwzględnił jedynie apelację oskarżyciela i obniżył kwotę zadośćuczynienia do 300 zł, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, tym samym oddalając żądanie pełnomocnika wnioskodawcy o zmianę tego wyroku i zasądzenie reszty z dochodzonej kwoty 40.000 zł.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył pełnomocnik J. Z. zarzucając rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest:„1. przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zakresie, w jakim Sąd Apelacyjny przyjął, iż pomiędzy zatrzymaniem, a szkodą obejmującą kwoty poniesione z tytułu ustanowienia obrońcy, wpłaty poręczenia majątkowego oraz szkód wynikających z późniejszego orzeczenia wobec wnioskodawcy kary pozbawienia wolności nie zachodzi związek przyczynowy uzasadniający roszczenie J.

Z., a co za tym idzie, iż kwota zasądzonego zadośćuczynienia w symbolicznej wysokości 300 zł będzie stanowić należytą rekompensatę dla J. Z. z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania;2.przepisu art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zakresie, w jakim Sąd Apelacyjny przyjął, iż zasądzone przez Sąd Okręgowy w O. zadośćuczynienie razi swą niewspółmiernie wysoką sumą w stosunku do krzywdy doznanej przez J. Z. spowodowanej niesłusznym zatrzymaniem i pozbawieniem wolności, które to zatrzymanie w ocenie Sądu nie wpłynęło w żaden sposób na stan zdrowia wnioskodawcy, nie wywołało żadnych skutków dla życia osobistego czy rodzinnego ani też znacząco nie pogorszyło jego pozycji w środowisku bez wskazania, na jakich dowodach w tej mierze Sąd się oparł; a nadto w o oparciu ww. okoliczności na dowodach nie ujawnionych w toku rozprawy głównej – w szczególności na opinii sądowo- psychiatrycznej ( k. 578 – 583).”W konkluzji skarżący się wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania”.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wnosił o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Pierwszy zarzut kasacyjny, będący powtórzeniem zarzutów apelacyjnych, bazuje na tezie wyrażonej w uzasadnieniach obu środków zaskarżenia, że dochodzone odszkodowanie i zadośćuczynienie należy się nie tylko za okres zatrzymania w sprawie 2 Ds … Prokuratury Rejonowej, ale również za koszty ustanowienia obrońcy w tej sprawie i koszty uzyskania kwoty poręczenia majątkowego, które w tejże sprawie zastosowano, a nadto i przede wszystkim za odbytą karę 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną za przestępstwo samouwolnienia się w trakcie owego zatrzymania.Powtórzyć więc za Sądem odwoławczym należy, że „skazanie J.

Z. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności było konsekwencją jego samouwolnienia, nie zaś niewątpliwie niesłusznego – jak przyjął Sąd Okręgowy – zatrzymania. Ustanowienie zaś obrońcy, które nastąpiło już po okresie zatrzymania, bezspornie miało związek z toczącym się przeciwko wnioskodawcy postępowaniem karnym, a nie z uwagi na jego zatrzymanie w tej sprawie, jak trafnie ustalił Sąd Okręgowy. Słusznie też Sąd ów ocenił jako niezasadne roszczenie o zwrot kwoty wpłaconej tytułem poręczenia majątkowego. Nie może ulegać wątpliwości, że było to konsekwencją konieczności zabezpieczenia dalszego prawidłowego toku prowadzonego przeciwko J.

Z. postępowania przygotowawczego, a więc w ogóle nie dotyczyło zatrzymania wnioskodawcy.W tym stanie rzeczy, wobec braku adekwatnego związku przyczynowego między pozbawieniem wolności wynikającym z zatrzymania, a powstaniem szkody majątkowej po stronie wnioskodawcy, który to związek zgodnie z treścią art. 361 § 1 k.c. stanowi warunek odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu odszkodowania, brak jest podstaw do zasądzenia z tego tytułu kwoty, której domagał się pełnomocnik wnioskodawcy”.Innymi słowy, koszty poniesione przez wnioskodawcę na wynagrodzenie obrońcy i związane z uzyskaniem kwoty poręczenia majątkowego w dalszym toku postępowania karnego, w którym był zatrzymany, nie pozostają w żadnym związku z tym zatrzymaniem.

Nie istnieje też związek przyczynowy między ewentualną szkodą wynikłą z odbycia kary pozbawienia wolności za samouwolnienie się a zatrzymaniem. Warunkiem dochodzenia odszkodowania za 6 miesięcy pozbawienia wolności (i to w innej a nie tej sprawie odszkodowawczej) jest uniewinnienie J. Z. lub skazanie go na łagodniejszą karę w wyniku wznowienia postępowania lub kasacji (zob. art. 552 § 1 k.p.k.), co jednak dotychczas nie nastąpiło. Oczywiście bezzasadny okazał się również drugi zarzut kasacyjny. Podstawą odmiennej oceny Sądu Apelacyjnego co do wysokości zadośćuczynienia za niesłuszne zatrzymanie; oceny uprawnionej, bo wyrażonej w wyniku apelacji prokuratora na niekorzyść wnioskodawcy, były okoliczności ujawnione i ustalone przez Sąd Okręgowy, a przy tym niekwestionowane w apelacji pełnomocnika.

Sąd odwoławczy nie był zatem obowiązany wskazywać dowodów, na jakich się oparł ani podać jako podstawy rozstrzygnięcia opinii sądowo-psychiatrycznej, skoro jej treść nie była ujawniona. Twierdzenie zawarte w uzasadnieniu kasacji, że Sąd Apelacyjny posiłkował się tą opinią, abstrahuje od treści wspomnianych wyżej ustaleń Sądu Okręgowego. Dlatego nie było podstaw uznania, że Sąd odwoławczy naruszył wymienione w tym zarzucie przepisy.Z wyżej przytoczonych względów oraz podzielając argumentację zawartą w odpowiedzi prokuratora, doręczonej wnioskodawcy i jego pełnomocnikowi, oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.