Supreme Court quashes summary conviction due to procedural error and statute of limitations expiration. The court dismissed the prosecution's appeal against the acquittal. The court found the summary conviction procedurally flawed and the offense time-barred. The Supreme Court quashed the summary conviction due to procedural error and statute of limitations. The prosecution's appeal was dismissed because the summary conviction was invalid. The court ruled the summary conviction was procedurally flawed and time-barred. The Supreme Court overturned the summary conviction citing procedural violations and expiration of the limitation period. The court held the summary conviction was invalid due to lack of clear evidence and time bar.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the summary conviction and ordered the proceedings to be discontinued. The Regional Court had convicted the defendant for a traffic offense based on a prosecution request containing factual discrepancies regarding the date and location of the incident. The General Prosecutor appealed, arguing the summary procedure was inappropriate due to these inconsistencies, but the Court found the prosecution's evidence did not match the charged facts. Consequently, the Court determined the summary conviction violated procedural rules and the offense had already expired under the statute of limitations.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 93 § 2 k.p.w.; Art. 45 § 1 k.w.: Summary conviction requires no reasonable doubt; if evidence contradicts the charged facts or the limitation period has expired, the proceedings must be discontinued.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 175/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz KalaProtokolant Katarzyna Gajewska w sprawie A. T. ukaranej za czyn z art. 86 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 czerwca 2022 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranej od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w M. z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II W (…) 1. uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. postępowanie umarza;
2. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wnioskiem o ukaranie z dnia 2 maja 2018 r., RSOW (…), A. T. została obwiniona o to, że w dniu 09 marca 2018 r. około godz. 8.30 w miejscowości B. na ul. S. na parkingu sklepu L. objętym strefą ruchu spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując pojazdem marki S. (…) koloru niebieskiego o nr rej. (…) wjeżdżając z miejsca parkingowego uderzyła lewą przednią częścią swojego pojazdu w lewą tylną część znajdującego się przed nią pojazdu marki V. (…) o nr rej. (…) tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w M., wyrokiem nakazowym z dnia 26 czerwca 2018 r,, sygn. akt II W (…), uznał obwinioną A. T. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za ten czyn, na podstawie art. 86 § 1 k.w., wymierzył jej karę grzywny w kwocie 500 złotych. Wyrok zawierał również rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu.Wyrok nakazowy uprawomocnił się w dniu 27 lipca 2018 r.Od prawomocnego wyroku nakazowego kasację na korzyść ukaranej wywiódł Prokurator Generalny, który zaskarżył orzeczenie w całości zarzucając mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 93 § 2 k.p.w. oraz art. 94 § 1 k.p.w. w zw. z art. 504 § 1 pkt 4 k.p.k., polegające na wydaniu wobec A.
T. wyroku w postępowaniu nakazowym, mimo że okoliczności popełnienia opisanego we wniosku o ukaranie czynu z art. 86 § 1 k.w., w świetle dowodów załączonych do tegoż wniosku, budziły wątpliwości, co powodowało, że zastosowanie tego trybu było niedopuszczalne, albowiem wniosek o ukaranie zawierał nieprawidłowy opis czynu zarzucanego obwinionej, co doprowadziło do wadliwego określenia w treści wyroku nakazowego czynu przypisanego A. T. w znaczeniu odmiennego czasu, miejsca oraz przebiegu zdarzenia, którego była ona faktycznym uczestnikiem.Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna.Skarżący ma bowiem rację, wskazując, że zapadły w przedmiotowej sprawie wyrok nakazowy został wydany z rażącą obrazą przepisu art. 93 § 2 k.p.w.
Zgodnie z treścią tej regulacji, orzekanie w postępowaniu nakazowym może nastąpić jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. W przedmiotowej sprawie zaś ta przesłanka w sposób oczywisty nie wystąpiła. Z załączonych do ww. wniosku o ukaranie materiałów wynikało bowiem, że prowadzone w tej sprawie czynności wyjaśniające dotyczyły wyłącznie zdarzenia drogowego z udziałem A. T. zaistniałego w dniu 10 grudnia 2017 r. w B. Zgodnie z opisem czynu, zawartym w protokole przesłuchania A. T. w charakterze osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, czyn, którego dotyczyły ww. czynności wyjaśniające miał polegać na tym, że „w dniu 10 grudnia 2017 r. około godz. 20.30 w miejscowości B. na ul.
M. na drodze publicznej spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując pojazdem marki A. (…) o nr rej. (…) włączając się do ruchu nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu dla prawidłowo jadącego pojazdu marki A. (…) o nr rej. (…) kierującego przez M. D.” i wyczerpywać znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. (k. 25 – 27). Na okoliczność tego zdarzenia zeznawali też przesłuchiwani w toku czynności wyjaśniających świadkowie, tj. M. D. i Z. S.. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że czyn, który zarzucono obwinionej ww. wnioskiem o ukaranie, nie był tożsamy z czynem, którego dotyczył załączony do tego wniosku o ukaranie materiał dowodowy.
Oznacza to, że sąd, który nie dysponował jakimikolwiek dowodami wskazującymi na popełnienie przez A. T. czynu opisanego we wniosku o ukaranie, nie miał jakichkolwiek podstaw do tego, by wyrokiem nakazowym skazać obwinioną za zarzucony jej tym wnioskiem czyn. Sytuacja niebudzących wątpliwości okoliczności czynu i winy w sposób ewidentny nie została tu spełniona. Wobec tego należało stwierdzić, że autor kasacji w sposób jednoznaczny wykazał, że wydany w sprawie wyrok nakazowy zapadł z rażącą obrazą przepisu art. 93 § 2 k.p.w., która bez wątpienia mogła mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 111 k.p.w.).W tym stanie rzeczy, zaskarżone orzeczenie należało uchylić, a postępowanie w sprawie umorzyć, gdyż karalność czynu, którego dotyczył ww. wniosek o ukaranie, uległa już w świetle art. 45 § 1 k.w. przedawnieniu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w., obciążając nimi Skarb Państwa.