Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless due to clear factual findings and proper sentencing review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued procedural violations regarding evidence and sentencing, but the court found the lower courts' factual determinations regarding intent and sentencing clear and justified. Consequently, the conviction for attempted murder was upheld, and the defendant was exempted from court costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the lower courts have clearly established the facts and properly applied sentencing guidelines without procedural error.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 174/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 listopada 2015 r., sprawy R. J., skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II AKa 1/15, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie, z dnia 3 listopada 2014 r., sygn. akt II K 127/14, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 3 listopada 2014 roku, sygn. akt II K 127/14, R. J. został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 244 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności, a ponadto wskazano, że orzeczoną karę pozbawienia wolności oskarżony powinien odbywać w zakładzie karnym posiadającym system terapeutycznego oddziaływania dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo, a nadto – na podstawie art. 415 § 1 k.p.k. i art. 445 § 1 k.c. – zasądzono od oskarżonego na rzecz P. M. kwotę 20.000 zł (dwadzieścia tysięcy złotych) oraz na rzecz K.
K. kwotę 1.000 zł (jednego tysiąca złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 czerwca 2014 r. do dnia zapłaty. Sąd Apelacyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego R. J., wyrokiem z dnia 3 lutego 2015 roku, sygn. akt II AKa 1/15, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 3 lutego 2015 roku wniósł obrońca skazanego R. J., który zaskarżając ww. orzeczenie jedynie w zakresie utrzymania w mocy wyroku Sądu I instancji w zakresie skazania R.
J. za czyn z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.W konkluzji obrońca skazanego wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku i Sądu Okręgowego w Olszynie w części dotyczącej skazania R. J. za czyn z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego R.
J. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego R. J. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie, wobec kierunku kasacji, przypomnieć trzeba o konsekwentnie prezentowanym stanowisku sądu kasacyjnego – odwołującym się do wyraźnej woli ustawodawcy (art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k.), zgodnie z którym postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją powtarzającą zwykłe postępowanie odwoławcze.Tymczasem w niniejszej sprawie pod pozorem podniesienia zarzutu rażącego naruszenia przepisów postępowania, autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia podjął kolejną próbę zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji.
W pkt 1. kasacji skarżący kwestionuje bowiem poczynione w sprawie ustalenie, że R. J. działał z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia A. M.. Zauważyć jednocześnie wypada, że już w apelacji od wyroku Sądu I instancji obrońca sformułował tego rodzaju zarzut, jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut ten, choć w nieco zmienionej formie, został powielony w kasacji, pomimo że sfera ustaleń dotyczących zamiaru sprawcy jest sferą dotyczącą prawidłowości ustaleń faktycznych, która w zasadzie nie podlega kontroli kasacyjnej.
To zaś czyni niezbędnym odesłanie skarżącego do pisemnych motywów orzeczeń tak Sądu I instancji, jak i Sądu odwoławczego (s. 6-10 uzasadnienia), które w trafny i wyczerpujący sposób wyjaśniły, jakie okoliczności zdarzenia w sposób jednoznaczny dowodzą, że R. J. działał z zamiarem ewentualnym, godząc się na skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego. W tym miejscu – jedynie tytułem przypomnienia – wskazać należy, że z ustaleń Sądu a quo wynika, iż: R. J. nie pozostawał z pokrzywdzonym w konflikcie, a A. M. nie uczestniczył w obezwładnianiu R.
J.; to R. J. agresywnie zachowywał się podczas przyjęcia wobec L. F. i próbował uderzyć butelką K. K.; skazany miał świadomość swojej skłonności do agresywnego zachowania po spożyciu alkoholu; R. J. zabrał nóż z kuchni po wybiegnięciu z pokoju i przejściu przez przedpokój mieszkania, a następnie uderzył pokrzywdzonego nożem w klatkę piersiową. Pełne wyjaśnienie zaś powodów, dla których niemożliwe było zakwalifikowanie tego rodzaju zachowania skazanego z art. 155 k.k., znajduje się na s. 10 uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego i do lektury tej karty należy skarżącego odesłać.Uzupełniając powyższe wywody stwierdzić należy, że w realiach niniejszej sprawy Sąd Apelacyjny nie mógł naruszyć przepisu art. 7 k.p.k., skoro nie prowadził postępowania dowodowego, a także nie dokonał oceny dowodów odmiennej od tej, która legła u podstawy faktycznej wyroku Sądu I instancji.
Jednocześnie, utrzymując w mocy wyrok Sądu Okręgowego Sąd odwoławczy nie naruszył art. 440 k.p.k., skoro stosowanie tego przepisu jest pozostawione uznaniu sądu odwoławczego i ograniczone jest do sytuacji, w których uzna on, że utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku byłoby rażąco niesprawiedliwe (zob. postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2013 r., III KK 315/13, Lex nr 1403885).Nie sposób także zasadnie twierdzić, że Sąd II instancji naruszył przepis art. 457 § 3 k.p.k., skoro kwestionowana przez obronę kwestia zamiaru R. J. została jednoznacznie i wyczerpująco wyjaśniona na s. 6-10 uzasadnienia wyroku.Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzutów kasacyjnych wskazać należy, że obrońca zdaje się z ominięciem zakazu wynikającego z art. 523 § 1 k.p.k. i pod pozorem wskazywanego naruszenia przepisów postępowania kontestować wymiar orzeczonej wobec skazanego kary pozbawienia wolności.
Twierdzenie bowiem, że dokonana w sprawie kontrola instancyjna orzeczenia Sądu I instancji w zakresie wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności nie spełniała wymogu z art. 433 § 2 k.p.k., zaś uzasadnienie nie czyniło zadość art. 457 § 3 k.p.k., nie zasługuje na akceptację, skoro na s. 13-14 uzasadnienia Sąd odwoławczy w wystarczający sposób się do tej kwestii odniósł.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb Państwa.