Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for procedural errors that did not affect the verdict.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the lower court's procedural handling of a late request for the accused's presence did not violate the right to defense. The defense argued that the appellate court's decision to proceed without the accused infringed on constitutional rights, but the court found the lower court acted correctly by issuing a prior order to leave the request without examination. Consequently, the Supreme Court held that the procedural irregularity had no impact on the final judgment, rendering the cassation grounds invalid.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 451 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k. in conjunction with Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged procedural violation did not affect the outcome of the proceedings or if the appeal attempts to re-evaluate facts improperly.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 171/18 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2019r., sprawy J. L.skazanego z art. 287§1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 listopada 2017r., sygn. akt II AKa […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt IV K […] p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Pastwa na rzecz adw. J. S. - K. – Kancelaria Adwokacka w L. – kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł, w ty 23% VAT, tytułem wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIEKasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący odniósł w kasacji dwa zarzuty.Pierwszy z nich dotyczy obrazy art. 451 k.p.k.
Zarzut ten jest bezzasadny gdyż do naruszenia tego przepisu w postępowaniu odwoławczym nie doszło. Oskarżony wraz z przyjęciem apelacji został pouczony o treści przepisu i konsekwencjach wynikających z art. 451 k.p.k. (k. 2984). Pouczenie to otrzymał w dniu 25 września 2017r. (k. 2999). Wiedział on zatem, że wniosek o doprowadzenie na rozprawę apelacyjną winien złożyć w terminie 7 dni, a więc do dnia 2 października 2017r. Pomimo tego, wniosek taki złożył dopiero w dniu 27 października 2017r. (k. 3009 -3010). W tej sytuacji, sędzia Sądu Apelacyjnego w […] postąpił w pełni prawidłowo wydając w dniu 3 listopada 2017r. zarządzenie o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania (k.3009).
Dodatkowo dokonano ustalenia o braku możliwości przekonowojowania oskarżonego do L. w dniu rozprawy (k.3012), a więc uwzględnienie wniosku musiałoby skutkować odroczeniem rozprawy i wyznaczeniem innego jej terminu.Zważywszy na powyższe, wydanie postanowienia na rozprawie w dniu 14 listopada 2017r., w tym samym przedmiocie, było całkowicie zbędne, a co więcej, nie do końca prawidłowe, bo skoro stwierdzało, że nie zarządza się sprowadzenia oskarżonego na rozprawę, to na tym etapie postępowania, nie powinno odwoływać się do tego, że wniosek w tej materii był spóźniony, lecz do wskazania, czy wystarczająca jest obecność na rozprawie obrońcy oskarżonego.
W realiach niniejszej sprawy, to uchybienie nie mogło jednak mieć żadnego wpływu na treść wyroku, skoro wystarczające w tej kwestii było już zarządzenie z dnia 3 listopada 2017r.Stwierdzić zatem wypada, że Sąd Odwoławczy nie mógł naruszyć art. 451 k.p.k. skoro postąpił dokładnie w sposób przewidziany w tym przepisie. Uwagi odnośnie naruszenia prawa do obrony poprzez takie postąpienie mają zatem charakter całkowicie ogólny i w istocie odnoszą się do konstytucyjności art. 451 k.p.k. Nie jest to zatem materia, która może być zaskarżona poprzez wskazanie naruszenia tego przepisu, co uczyniła w kasacji obrońca. Rzecz bowiem nie w tym, że przepis ten został naruszony, lecz w tym, że jego stosowanie, w ocenie obrony, jest antygwarancyjne.Równie oczywiście bezzasadny jest drugi z podniesionych w kasacji zarzutów – obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.
Zarzut ten tylko pozornie odwołuje się do nierozpoznania części zarzutów apelacyjnych przez Sąd Odwoławczy, gdy faktycznie powtarza wprost trzy spośród tych zarzutów – czwarty dotyczył błędu w ustaleniach faktycznych, a więc materii, która nie mogła być podnoszona w kasacji. Jednocześnie skarżący nie wskazuje w sposób precyzyjny na czym polegać miały zaniedbania Sądu Apelacyjnego poprzestając na ogólnikowym odwołaniu się do linii obrony skazanego i stwierdzeniu, że ustaleń faktycznych nie należało dokonywać w oparciu o wyjaśnienia współoskarżonego A.
T. i E. G..Obrona zmierza zatem wprost do uczynienia z Sadu Najwyższego sądu III instancji, który miałby ponownie dokonać oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a następnie własnych ustaleń faktycznych. Z oczywistych względów taki zabieg jest niedopuszczalny w postepowaniu kasacyjnym.Poprzestać zatem wypada jedynie na stwierdzeniu, że Sąd Odwoławczy do zarzutów apelacji odniósł się obszernie na k. 9 – 15 uzasadnienia swego wyroku i zakwestionowanie tych wywodów w trybie wskazania na naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. mogłoby nastąpić tylko poprzez wskazanie konkretnych uchybień w tych wnioskowanych.
Tego jednak obrona w uzasadnieniu kasacji nie czyni w najmniejszym stopniu. Z tych względów brak podstaw do uznania zasadności zarzutów kasacyjnych.Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu orzeczono według norm przypisanych, a skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego.