Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 170/14 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously unfounded; Supreme Court upheld dismissal due to negligible social harm.

Numero d'incarto III KK 170/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the tax office's criminal appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The lower courts had dismissed the prosecution's case against the accountant, finding the social harm of the offense negligible. The court rejected the argument that the lower courts failed to analyze specific elements of the crime, ruling that the assessment of social harm was legally sound and complete.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1 § 2 kk; Art. 115 § 2 kk; Art. 17 § 1 pkt 3 kpk; Art. 535 § 3 kpk: A criminal appeal is considered obviously unfounded when the lower courts have correctly assessed the social harm of the act as negligible, thereby justifying the dismissal of the prosecution's case without the need for re-examination.

Parole chiave

Generato dall'IA
negligible social harm dismissal of prosecution tax offense accounting obviously unfounded appeal social damage assessment criminal procedure code negligent act

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1 § 2 kk
z dnia 14 sierpnia 2013 r., którym Sąd ten na podstawie art. 1 § 2 kk w zw.
Art. 17 § 1 pkt 3 kpk
z art. 17 § 1 pkt 3 kpk umorzył postępowanie w sprawie M.
Art. 115 § 2 kk
z art. 115 § 2 kk oraz w zw.
Art. 535 § 3 kpk
akt III KK 170/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 sierpnia 2014 r.,‎sprawy M.
Art. 636 § 1 kpk
535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast koszty sądowe postępowania kasacyjnego, wobec oddalenia kasacji Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw.
Art. 518 kpk
z art. 518 kpk, ponosi Skarb Państwa.Odnosząc się do zrzutu kasacji przede wszystkim zauważyć należy, że, w istocie, stanowi on powtórzenie zarzutu apelacji, do którego Sąd Okręgowy w pełnym zakresie, jak tego wymaga art.
Art. 433 § 2 kpk
Art. 457 § 3 kpk
433 § 2 kpk, i przekonująco odniósł się w uzasadnieniu swego orzeczenia, spełniającego wymogi określone w art. 457 § 3 kpk.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 170/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 sierpnia 2014 r.,‎sprawy M. W.‎oskarżonego z art. 79 pkt 4 ust. z 29.09.1994 r. o rachunkowości,‎z powodu kasacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego‎od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 16 grudnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.‎z dnia 14 sierpnia 2013 r. p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację Urzędu Skarbowego w N. jako oczywiście bezzasadną;

2) koszty sądowe postępowania kasacyjnego ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIESąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 16 grudnia 2013 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 14 sierpnia 2013 r., którym Sąd ten na podstawie art. 1 § 2 kk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk umorzył postępowanie w sprawie M. W., oskarżonego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości w związku z art. 12 kk, wobec ustalenia, że społeczna szkodliwość popełnionego czynu zabronionego jest znikoma.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w B., kasację na niekorzyść M.

W. wniósł Urząd Skarbowy w N. i, zarzucając „rażące naruszenie prawa materialnego – art. 1 § 2 kk w zw. z art. 115 § 2 kk oraz w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk, mające istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez umorzenie postępowania w sprawie i stwierdzenie, że czyn M.W. cechuje znikoma społeczna szkodliwość, pomimo niekwestionowanego uznania sprawstwa oskarżonego, co w konsekwencji stanowi o wprowadzeniu, do znamion czynu zarzucanego oskarżonemu takich znamion, które nie wynikają z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości i dokonanie oceny ich natężenia, a przez to konieczność analizy takich czynników jak: - spowodowanie ujemnych skutków, w szczególności wynikających z zobowiązań wobec Państwa z tytułu rozliczeń należności, - wywiązywanie się ze wszystkich zobowiązań materialnych i formalnych w tym zakresie wobec Urzędu Skarbowego, - zamiar działania w celu osiągnięcia korzyści materialnych, w domyśle innych niż należne Urzędowi Skarbowemu i na tej podstawie stwierdzenie braku celowego działania i działanie wyłącznie z zaniedbania”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Urzędu Skarbowego jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast koszty sądowe postępowania kasacyjnego, wobec oddalenia kasacji Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk, ponosi Skarb Państwa.Odnosząc się do zrzutu kasacji przede wszystkim zauważyć należy, że, w istocie, stanowi on powtórzenie zarzutu apelacji, do którego Sąd Okręgowy w pełnym zakresie, jak tego wymaga art. 433 § 2 kpk, i przekonująco odniósł się w uzasadnieniu swego orzeczenia, spełniającego wymogi określone w art. 457 § 3 kpk. (s. 4 do 6 uzasadnienia SO).

Sąd ten odniósł się zarówno do ustaleń faktycznych, jak i oceny prawnej będącej udziałem Sądu Rejonowego (s. 5 uzasadnienia SO). Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że o społecznej szkodliwości czynu decyduje poziom natężenia każdego elementu określonego w art. 115 § 2 kk, bez względu na to, czy składa się on na stronę podmiotową lub przedmiotową typu czynu zabronionego. Dlatego należało w wypadku czynu zarzuconego oskarżonemu w tej sprawie, przy ocenie społecznej jego szkodliwości, uwzględnić, że sprawca swoim czynem nie spowodował szkody dla Skarbu Państwa, choć to nie należy do znamion ustawowych tego czynu zabronionego.

Tak samo jest jeżeli chodzi o brak zamiaru po stronie sprawcy działania w celu osiągnięcia korzyści materialnej. Analiza całości uzasadnień orzeczeń Sądów obu instancji prowadzi do wniosku, że Sądy te, ustalając stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, nie uwzględniły takiego elementu i jego nasilenia, który nie został wymieniony w art. 115 § 2 kk. Bezzasadne jest też twierdzenie skarżącego, że orzekające w tej sprawie Sądy ustaliły, że oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu nieumyślnie.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.