Criminal appeal dismissed as inadmissible because prosecution failed to meet statutory conditions for filing on behalf of the accused.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the prosecutor's appeal without examination, ruling it procedurally inadmissible under Polish Criminal Procedure Code rules. The prosecutor argued that the lower court arbitrarily linked the accused's actions to a hunting law violation by ignoring a prior agreement with a licensed hunter, effectively treating the case as a joint crime. The court held that since the appeal was filed on the accused's detriment based on procedural and substantive law errors rather than a specific statutory exception, it could not be accepted.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.: A criminal appeal filed on behalf of the accused based on procedural or substantive law violations is inadmissible unless the appeal is based on a specific statutory exception listed in the law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 17/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 12 lutego 2016 r., sprawy S. I., skazanego z art. 278 § 1 k.k., z powodu kasacji, wniesionej przez prokuratora, od wyroku Sądu Okręgowego w B.,z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt IV Ka [...],zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S.,z dnia 4 maja 2015 r., sygn. akt II K [...], na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł :
1) pozostawić kasację bez rozpoznania;
2) kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 maja 2015 roku, sygn. akt II K [...], Sąd Rejonowy w S. uznał oskarżonego S. I. za winnego popełnienia przestępstwa z art. art. 52 pkt 6 ustawy Prawo łowieckie z dnia 13.10.1995 r. (Dz. U. 2013.1226) i art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat; nadto na podstawie art. 33 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego S. I. grzywnę w wysokości 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych).Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt IV Ka [...], po rozpoznaniu między innymi apelacji wniesionej przez prokuratora, zmienił zaskarżony wyrok uznając, że czyn przypisany oskarżonemu S. I. stanowi występek z art. 278 § 1 kk i orzeczoną wobec oskarżonego S. I. karę pozbawiania wolności obniżył do 6 (sześciu) miesięcy, a w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w B. wniósł prokurator Prokuratury Okręgowej w B., który zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego S. I. i zarzucił „rażące naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. w powiązaniu z art. 424 § 1 k.p.k., a nadto art. 399 § 1 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k., jak również prawa materialnego w postaci art. 52 pkt 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r.
Prawo łowieckie, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegające na tym, że orzekając odmiennie co do istoty sprawy Sąd Odwoławczy uniewinniając S. I. od współdziałania w popełnieniu przestępstwa z art. 52 pkt 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie dowolnie połączył pozyskanie zwierzyny wyłącznie z działaniem osoby do niej strzelającej, pomijając tę okoliczność, iż w realiach niniejszej sprawy do pozyskania daniela przez osobę nieuprawnioną nie doszłoby, gdyby nie porozumienie pomiędzy oskarżonym, a W.
M. wynikające z prośby S. I., dysponującego upoważnieniem do pozyskania łani daniela o jej ustrzelenie i jego zapewnieniem, iż w przypadku pozyskania zwierzyny, przyjmie fakt jej pozyskania na siebie, co niewątpliwie pozwalało na przyjęcie działania S. I. wspólnie i w porozumieniu z W. M., któremu prawomocnie przypisano dopuszczenie się przestępstwa pozyskania zwierzyny innego gatunku niż przewidywało to upoważnienie, wydane przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego i nie odnotowanie tego faktu w ewidencji, a co najmniej podżegania do popełnienia wyżej wymienionego przestępstwa”.W konkluzji prokurator Prokuratury Okręgowej w B. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w B. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest niedopuszczalna z mocy prawa i nie powinna zostać przyjęta przez Sąd Okręgowy w toku postępowania okołokasacyjnego.Zgodnie z art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść oskarżonego, opartą na innym niż z art. 439 k.p.k. naruszeniu prawa, strona może wnieść tylko w razie: uniewinnienia oskarżonego, umorzenia wobec niego postępowania z przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k., to jest z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu lub dlatego, że sprawca nie podlega karze, oraz umorzenia procesu z uwagi na niepoczytalność sprawcy.Żadna z tych sytuacji w niniejszej sprawie nie miała miejsce, a S. I. wymierzono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na trzyletni okres próby oraz karę grzywny.
W kasacji wniesionej przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w B. na niekorzyść skazanego podniesiono jedynie zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego i materialnego. Nie został w niej podniesiony zarzut wystąpienia w sprawie uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k., a zatem nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. To z kolei sprawia, że wniesiona kasacja jest niedopuszczalna z mocy samego prawa, a wobec bezzasadnego jej przyjęcia, na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 3 k.p.k. należało pozostawić ją bez rozpoznania.Na marginesie jedynie wskazać natomiast należy, że skarżący zdaje się eksponować zbyt daleko idące stanowisko, iż S. I. został uniewinniony od popełnienia przestępstwa z art. 52 pkt 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r.
Prawo łowieckie. Tego rodzaju orzeczenia nie wydano bowiem wobec skazanego, a lektura wyroku Sądu Okręgowego w B. wskazuje, że zachowanie S. I. zostało zakwalifikowane z art. 278 § 1 k.k. Tak więc zmiana opisu czynu przypisanego oraz jego kwalifikacji prawnej, nie może być utożsamiana z jednoczesnym wydaniem przez sąd wyroku i skazującego i uniewinniającego. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że w zakresie jednego zarzucanego czynu, stanowiącego przedmiot osądu, nie może dojść jednocześnie do wydania wyroku skazującego oraz uniewinniającego (pominąć w tym miejscu należy teoretyczne rozważania w zakresie tzw. idealnego zbiegu przestępstw).Dla ścisłości należy jedynie wskazać, że tego rodzaju ograniczenia – o których była mowa wyżej – nie dotyczą kasacji wniesionej przykładowo przez Ministra Sprawiedliwości lub Prokuratora Generalnego (art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.), z zachowaniem terminu o jakim mowa w art. 524 § 3 k.p.k.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia, przy czym kosztami procesu w postępowania kasacyjnym – zgodnie z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. - obciążył Skarb Państwa. [l.n]