Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 169/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding disproportionate psychiatric confinement order.

Numero d'incarto III KK 169/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the lower courts correctly applied the law. The defense argued that the psychiatric confinement order was disproportionate because the risk of reoffending was not significant enough. The court found no glaring legal violation, noting that the lower courts properly assessed the social danger and the defendant's life situation alongside expert opinions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 93a § 1 pkt 4 k.k.; Art. 93b § 1 k.k.; Art. 93c pkt 1 k.k.; Art. 93g § 1 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded when, upon initial review, it is clear that the arguments are clearly unfounded and cannot lead to the desired result of overturning the contested judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded psychiatric confinement proportionality test social danger assessment glaring legal violation defense counsel costs collocamento in una casa di salute o di custodia

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 93a § 1 pkt 4 k.k.
31 § 1 k.k., a na podstawie art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art.
Art. 93b § 1 k.k.
93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 k.k. i art.
Art. 93b § 3 k.k.
93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 k.k.
Art. 93c pkt 1 k.k.
i art. 93c pkt 1 k.k. zastosował wobec podejrzanej środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym.
Art. 93g § 1 k.k.
i art. 93g k.k., dokonując oceny stopnia prawdopodobieństwa popełnienia przez A.
Art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę podejrzanej od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Analiza zarzutów kasacyjnych nie wykazała, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.Sąd I instancji przeprowadził prawidłową ocenę przesłanek wymienionych w art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. - tak np.
Art. 532 § 1 k.p.k.
Taka właśnie oczywista bezzasadność wniesionej skargi zaistniała i w tej sprawie.Wobec uznania kasacji za bezzasadną w formule kwalifikowanej, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku obrońcy w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia.
Art. 624 § 1 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k., zwalniając od nich podejrzaną i obciążając tymi kosztami Skarb Państwa.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 169/25 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie A. W. podejrzanej z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. w dniu 24 kwietnia 2025 r. po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę podejrzanej od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV Kz 910/24 utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 913/23, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. M. P. Kancelaria Adwokacka w Ś. kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych 60/100), w tym 23 % VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji;

3. zwolnić A. W. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. [J.J.]

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 913/23 Sąd Rejonowy w Wieliczce na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. umorzył postępowanie karne wobec podejrzanej A. W. o czyny opisane we wniosku prokuratora, tj. o przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k., a na podstawie art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 k.k. i art. 93c pkt 1 k.k. zastosował wobec podejrzanej środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym. Po rozpoznaniu zażalenia obrońcy podejrzanej Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV Kz 910/24, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca podejrzanej zarzucając rażące naruszenie prawa, tj. art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 i 3 k.k., art. 93c pkt 1 k.k. oraz art. 93g § 1 k.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie środka zabezpieczającego w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym - w sytuacji, w której nie zachodziło ryzyko ponownego popełnienia przez podejrzaną czynu zabronionego o znacznej szkodliwości społecznej oraz w sposób nieodpowiedni do stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego, który podejrzana może popełnić.

W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Wieliczce wniósł o jej nieuwzględnienie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Analiza zarzutów kasacyjnych nie wykazała, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.Sąd I instancji przeprowadził prawidłową ocenę przesłanek wymienionych w art. 93b k.k. i art. 93g k.k., dokonując oceny stopnia prawdopodobieństwa popełnienia przez A.

W. ponownie czynu zabronionego o znacznym stopniu społecznej szkodliwości - poza oceną specjalistycznej opinii biegłych lekarzy psychiatrów wypowiadających się w tej kwestii, dokonał także analizy tego prawdopodobieństwa z uwzględnieniem dotychczasowego zachowania podejrzanej, jej uprzedniej karalności oraz obecnej sytuacji życiowej, połączonej z prognozowaniem możliwości zaistnienia okoliczności i warunków sprzyjających zaprzestaniu leczenia i ewentualnością popełnienia przestępstwa. Nie doszło do zawężenia tej oceny wyłącznie do analizy dokonanej przez lekarzy psychiatrów.

Dlatego nie miało miejsca naruszenie wskazanych w zarzutach kasacyjnych przepisów przez Sąd odwoławczy, który z taką oceną Sądu Rejonowego w pełni się zgodził.Sąd ad quem starannie i szczegółowo odniósł się do potrzeby zastosowania środka zabezpieczającego w tej sprawie i wskazał, na jakiej podstawie należało wyprowadzić wniosek, że Sąd a quo uznał, iż czyn podejrzanej cechował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Tym samym, środek zabezpieczający orzeczony wobec podejrzanej nie może zostać uznany za nieproporcjonalny, a także spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki orzeczenia wobec podejrzanej właśnie tego - izolacyjnego środka zabezpieczającego.

Reasumując, nie można było uznać, że w kasacji trafnie wskazano na jakiekolwiek uchybienie, które mogłoby stanowić "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. Takie uchybienie musiałoby bowiem spełniać dwie przesłanki: być rażącym, a także mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. "Rażące" naruszenie to takie, które ma charakter wyraźny, niewątpliwy, dający się łatwo stwierdzić, jak również, gdy jego ciężar gatunkowy ma charakter poważny. O "istotnym" zaś wpływie uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia można mówić jedynie wtedy, gdy możliwe jest wykazanie, że kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w istotny sposób odmienne od tego, które w sprawie zapadło.

Z tego rodzaju sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy zarzuty sformułowane w środku odwoławczym zostaną w ogóle pominięte przez sąd drugiej instancji (art. 433 § 2 k.p.k.), bądź w sytuacji, w której wprawdzie staną się przedmiotem rozważań sądu odwoławczego, lecz w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. - tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 24 stycznia 2024 r., V KK 485/23 oraz z dnia 11 grudnia 2023 r., IV KK 455/23).Tymczasem z opisanych powyżej okoliczności jasno wynika, że w niniejszej sprawie tego rodzaju uchybienia nie miały miejsca.Podsumowując te rozważania należało uznać kasację za oczywiście bezzasadną i oddalić na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Oczywista bezzasadność kasacji zachodzi wtedy, gdy już na pierwszy rzut oka, z oceny podniesionych w niej zarzutów, w jasny sposób wynika, że są one jednoznacznie nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Taka właśnie oczywista bezzasadność wniesionej skargi zaistniała i w tej sprawie.Wobec uznania kasacji za bezzasadną w formule kwalifikowanej, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku obrońcy w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., zwalniając od nich podejrzaną i obciążając tymi kosztami Skarb Państwa. Koszty te obejmują w szczególności wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu. [JJ.][r.g.] ‎