Supreme Court dismissed cassation for obvious lack of merit regarding evidence evaluation and witness testimony in a sexual assault case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower courts' conviction of the defendant for sexual assault. The defense argued that the appellate court erred by rejecting evidence requests concerning bacterial tests and additional psychological opinions, claiming these were necessary for a fair trial. The court rejected these claims, noting that the lower court correctly assessed the credibility of victim testimony and that further investigations would be pointless or merely delay proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 169 § 2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 i 2 k.p.k.; Art. 170 § 5 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously unfounded when the appellate court correctly evaluated evidence and facts, rendering further investigation unnecessary or clearly detrimental to the proceedings' efficiency.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 169/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy W. J. , z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 20 października 2014 roku, sygn. XIII Ka 583/14, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kartuzach z dnia 20 marca 2014 roku, sygn. II K 657/11, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego W.J. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Kartuzach z dnia 20 marca 2014 roku, sygn. II K 657/11, uznano W. J. za winnego czynu z art. 197 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 200 k.k. w zb. z art. 189 § 2 k.k. w zb. z art. 211 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. oraz czynu z art. 191 §1 k.k. i wymierzono mu stosowne kary jednostkowe, a w ich miejsce karę łączną 10 lat pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 października 2014 roku, sygn. XIII Ka 583/14, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.Obrońca skazanego wniósł kasację od tego prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego i zarzucił w niej rażące naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów prawa procesowego:1.art. 169 § 2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 i 2 k.p.k., przejawiające się w przyjęciu za prawidłowe postępowania sądu i instancji, polegającego na oddaleniu zgłoszonych przed tym sądem przez obronę wniosków dowodowych, mimo, że stanowiły one jedyną szanse na weryfikację i ocenę dowodu z zeznań pokrzywdzonej, a nadto uznaniu za udowodnione w ślad za sądem I instancji winy skazanego, mimo nie przeprowadzenia dowodu z badań bakteriologicznych na okoliczność tożsamości wysiewów bakteryjnych stwierdzonych u pokrzywdzonej oraz ewentualnie u skazanego, jak również pomimo braku jakiegokolwiek innego badania stwierdzającego obcowanie płciowe skazanego i pokrzywdzonej,2.art. 170 § 5 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k., przejawiające się w oddaleniu zgłoszonego przez obronę w apelacji wniosku dowodowego, mimo, że nie istniała realna podstawa do stwierdzenia, iż wniosek ten zmierza w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania dowodowego, zaś samo przeprowadzenie tego dowodu oznaczałoby co najwyżej odroczenie rozprawy przed sądem odwoławczym co najwyżej na jeden następny termin i umożliwiłoby pozyskanie stanowiska istotnego z punktu widzenia ewentualnego motywu działania pokrzywdzonej,3.art. 170 § 5 k.p.k., przejawiające się w oddaleniu w trakcie rozprawy apelacyjnej, która rozpoczęła się o godzinie 12.30 zgłoszonego przez obrońcę w apelacji wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w oparciu o argumentację, że wniosek ten zmierza w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania dowodowego, zaś okoliczności mające być tą opinią stwierdzone stanowiły będą przedmiot oceny odwoławczej i jednocześnie wydanie wyroku przez sąd II instancji o godzinie 13.30 (karta 1869-1870 akt), co z uwagi na krótki czas - niespełna godzinę - pomiędzy tymi czynnościami poddaje w wątpliwość wartość tej oceny i prawidłowość oddalenia tego wniosku dowodowego,4.art. 177 § 1 k.p.k., przejawiające się w błędnym zaliczeniu w poczet materiału dowodowego i oparciu istotnych ustaleń oraz rozważań na zeznaniach złożonych przed sądem I instancji przez oskarżyciela publicznego, który to prowadził postępowanie przygotowawcze, stawiał skazanemu zarzuty mimo niedopuszczalności przeprowadzenia tego typu dowodu.Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Kartuzach i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Pierwszy z zarzutów kasacji dotyczy w istocie ustaleń faktycznych, które nie mogą być skutecznie kwestionowane w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Okręgowy w sposób rzetelny rozważył podniesiony w apelacji zarzut dotyczący oceny dowodów i wynikających z tego ustaleń faktycznych, w szczególności w obszernych i wnikliwych rozważaniach na s. 6-14 zbadał poprawność przyznania waloru wiarygodności poszczególnym składanym w toku postepowania zeznaniom pokrzywdzonej. Także kwestia przeprowadzenia w postępowaniu badania bakteriologicznego była przedmiotem apelacji, a Sąd Okręgowy rozważył ten zarzut poprawnie na s. 15-16 uzasadnienia.
Trafnie wskazano tam, że wobec upływu czasu od zdarzenia badanie takowe jawiło się jako oczywiście niecelowe.Niezasadny okazał się zarzut z pkt 2 kasacji – wobec przeprowadzenia w postępowaniu dwóch opinii psychologicznych dotyczących pokrzywdzonej, które prócz tego, że są jasne, kompletne i rzetelne, nadto prowadzą do zbieżnych wniosków, niezakwestionowanych skutecznie w toku postępowania przez obronę, powoływanie kolejnej opinii co do tej materii było z procesowego puntu widzenia całkowicie zbędne i z pewnością prowadziłoby do przewlekania postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy trafnie oddalił ten wniosek dowodowy. O wadliwości tej decyzji nie może też świadczyć krótki czas między decyzją w tej kwestii a wydaniem wyroku (pkt 3 kasacji). Członkowie składu orzekającego zwyczajowo zapoznają się z materiałem dowodowym przed rozprawą odwoławczą, co jest niezbędne zwłaszcza w sprawie zawiłej, do jakich należy sprawa niniejsza. Fakt, że wyrok w tego rodzaju sprawie zapada po krótkotrwałej naradzie, w czasie której rozważone mają być wszystkie okoliczności sprawy, w tym także psychologiczne uwarunkowania zeznań pokrzywdzonej, nie może być traktowany jako wskazujący na pobieżność kontroli odwoławczej, czy wadliwość rozstrzygnięcia o wnioskach dowodowych.Oczywiście bezzasadny jest także zarzut z pkt 4 kasacji.
Przepisy o postępowaniu karnym nie wyłączają prokuratora spośród osób, które mogą złożyć zeznania co do okoliczności sprawy. Chociaż prokurator D.S. nadzorowała postępowanie przygotowawcze w sprawie prowadzonej przeciwko skazanemu, to jednak w dniu 20 czerwca 2013 roku, kiedy na wniosek obrońcy współoskarżonej została przesłuchania przez sąd I instancji w charakterze świadka, nie występowała w charakterze oskarżyciela publicznego. W takim charakterze nie występowała również podczas rozpoznania sprawy na kolejnych terminach rozprawy.
Wypada zauważyć, że jej zeznania dotyczyły wyłącznie zrelacjonowania przebiegu wykonywanej przez nią czynności procesowej, jaką było przesłuchanie pokrzywdzonej w charakterze świadka. W takiej sytuacji, tym bardziej nie sposób uznać, aby przesłuchanie prokuratora D. S. przez sąd I instancji rzutowało na prawidłowość orzekania w postępowaniu odwoławczym i aby doszło do rażącego naruszenia prawa, jakie skarżący zarzuca w kasacji Sądowi odwoławczemu.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.