Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 167/20 Generato dall'IA

Supreme Court suspends execution of sentence due to probable cassation regarding incomplete evidence analysis and sentencing errors.

Numero d'incarto III KK 167/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court suspended the execution of a criminal sentence against two defendants following cassation appeals. The defense argued that the appellate court improperly ignored favorable evidence and failed to apply statutory leniency provisions. The court agreed, noting the appellate court's failure to consider new evidence presented at the appeal hearing and the logical inconsistency in its reasoning.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 532 § 1 k.p.k.; Art. 60 § 2 k.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 1 § 2 k.k.; Art. 115 § 2 k.k.: The Supreme Court may exceptionally suspend the execution of a final judgment if the cassation complaints raise serious doubts about the correctness of the judgment based on a comprehensive review of the case file.

Parole chiave

Generato dall'IA
suspension of execution cassation appeal incomplete evidence analysis statutory leniency social harm assessment appellate procedure criminal law modifica della sentenza

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 532 § 1 k.p.k.
akt IX K (…) na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wstrzymać wobec M.
Art. 60 § 2 k.k.
D., , dotyczący braku rozważenia zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 2 k.k. z istotnym prawdopodobieństwem jawi się jako zasadny w świetle całokształtu materiału dowodowego.Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 1 § 2 k.k.
rażącym naruszeniu prawa materialnego mającym wpływ na treść wyroku, tj. art. 1 § 2 k.k. w zw. z art 115 § 2 k.k., a polegającym na ocenie stopnia szkodliwości społecznej czynu w oderwaniu od realiów sprawy i stanowiącym dysproporcję ocen o niezwykłej skali;
Art. 115 § 2 k.k.
art. 200 § 1 k.k
skazanych z art. 200 § 1 k.k.
art. 12 § 1 k.k
art. 532 § 1 k.p.k
akt IX K (…) na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
art. 458 k.p.k
art. 60 § 2 k.k
D., , dotyczący braku rozważenia zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 2 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 167/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński w sprawie M. D. i D. I. skazanych z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 lipca 2020 r. wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt V Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt IX K (…) na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wstrzymać wobec M. D. i D. I. wykonanie wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt V Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt IX K (…)

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 22 października 2019r., sygn. akt V Ka (…), po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców M. D. i D. I. , zmienił wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 24 kwietnia 2019r., sygn. akt IX K (…), w ten sposób, że – przy dokonaniu zmiany opisu czynów – karę pozbawienia wolności orzeczoną wobec D. I. obniżył do 2 lat. Ponadto orzekł wobec oskarżonych środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną na okres roku.Obrońca skazanych wywiedli kasacje od wyroku Sądu odwoławczego, w których zawarli wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.Obrońca skazanego M.

D. w wywiedzionej kasacji zarzucił nadto zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zapadłego wyroku, a mianowicie:I. art. 4, 7, 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. i art. 433 § 1 i 2 k.p.k. polegające na częściowej tylko, a nadto dowolnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podczas rozpoznawania zarzutów apelacji, a w konsekwencji powielenie jego błędnej, fragmentarycznej i niepełnej oceny dokonanej przez Sąd I instancji, poprzez:1)bezpodstawne uznanie, iż zebrany materiał dowodowy nie wpływa na ocenę przypisanego skazanemu czynu w kontekście zasadności zastosowania dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 2 k.k.; w sytuacji gdy przeprowadzone dowody, ocenione w sposób prawidłowy i racjonalny, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności korzystnych dla skazanego, takich jak uprzednia niekaralność, przyznanie się do winy i złożenie wyjaśnień, specyfika zdarzenia, postawa skazanego, cechy psychofizyczne pokrzywdzonej i charakter nawiązywanych przez nią relacji, stopień społecznej szkodliwości czynu i stopień winy - uzasadniają zastosowanie wyżej wskazanej instytucji;2)zaaprobowanie niesłusznych, dokonanych wbrew zasadom logiki, wniosków Sądu Rejonowego poczynionych z pominięciem istotnej - korzystnej dla oskarżonego - części materiału dowodowego, który w stopniu oczywistym wskazuje na zaistnienie nadzwyczajnych i specyficznych okoliczności, co powinno znaleźć odniesienie w sytuacji procesowej skazanego; i uznanie wskutek powyższego, że względem skazanego brak jest przesłanek do zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary;II. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu zarzutów obrazy przepisów postępowania, błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary zawartych w petitum apelacji, i w konsekwencji niewystarczające wskazanie powodów, dla których zarzuty i wnioski apelacji nie zostały przez Sąd Okręgowy uwzględnione; a mianowicie: 1)nienależytym rozpatrzeniu zarzutu obrazy art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., dotyczącego jednostronnej, nieobiektywnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji z pominięciem istotnych okoliczności sprawy korzystnych dla skazanego;2)nienależytym rozważeniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na niezastosowaniu instytucji określonej w art. 60 § 2 k.k., pomimo uzasadniających to szeregu okoliczności sprawy;3)braku należytego odniesienia się do zarzutu rażącej surowości kary, w pierwszym rzędzie do kwestii jej niewspółmiemości i nieracjonalności w odniesieniu do okoliczności, przebiegu i specyfiki zdarzenia oraz niedostosowania wymiaru kary do konkretnego czynu konkretnego sprawcy.Obrońca skazanego D.

I. w wywiedzionej kasacji zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1) rażące i mającym istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, tj. art 7, 92 i 410 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na oparciu rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego jedynie na części materiału dowodowego i braku wnikliwej analizy całokształtu zebranego materiału dowodowego, w szczególności dowodów przeprowadzonych przez Sąd odwoławczy, tj. zeznań świadka O. I. zd. B. (żony oskarżonego występującej jednocześnie jako pokrzywdzona w postępowaniu) oraz z dokumentów przedłożonych przez nią, co w konsekwencji uniemożliwiło dokonanie właściwej oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu, a tym samym bez wątpienia miało wpływ na wynik sprawy;

2) rażącym naruszeniu prawa materialnego mającym wpływ na treść wyroku, tj. art. 1 § 2 k.k. w zw. z art 115 § 2 k.k., a polegającym na ocenie stopnia szkodliwości społecznej czynu w oderwaniu od realiów sprawy i stanowiącym dysproporcję ocen o niezwykłej skali;

3) rażącym i mającym istotny wpływ na treść wyroku naruszeniu przepisów prawa karnego procesowego tj.: art 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 16, 191 § 1 i 2, 185 i 186 k.p.k. przez błędną ich wykładnię i uznanie, że O. H. (zd. B.) nie jest osobą najbliższą dla oskarżonego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wnioski obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia zasługują na uwzględnienie.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku może nastąpić wyjątkowo, w razie zaistnienia szczególnych okoliczności.

Do takich okoliczności należy zaliczyć powagę zarzutów podniesionych w kasacji i ich bardzo prawdopodobną zasadność, a w związku z tym istnienie już na tym wstępnym etapie wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 września 1998 r., II KKN 262/98; z 30 stycznia 2014 r., II KK 356/13).Na gruncie przedmiotowej sprawy już tylko pobieżna analiza formułowanych przez obrońców skazanych zarzutów kasacyjnych pozwala ze znacznym prawdopodobieństwem przyjąć ich – przynajmniej częściowo – zasadność, co w konsekwencji może przesądzić o konieczności uwzględnienia kasacji.Trudno też nie zauważyć, że Sąd odwoławczy mimo przeprowadzenia dowodów na rozprawie apelacyjnej w dniu 16 października 2019 r. zupełnie pominął je podczas ferowania zaskarżonego wyroku.

Na rozprawie apelacyjnej w dniu 16 października 2019 r. Sąd Okręgowy uzupełniająco przesłuchał pokrzywdzoną O. I. (zd. B.), która nadto złożyła do akt dowody w postaci odpisu wniosku o pozwolenie na zawarcie związku małżeńskiego z dnia 14 października 2019r. wraz z dokumentacją medyczną - kartą ciąży. W tej sytuacji utrzymanie orzeczenia o zakazie kontaktowania się skazanego z pokrzywdzoną wydaje się być nieracjonalne.Podobnie zarzut formułowany przez obrońcę skazanego M. D., , dotyczący braku rozważenia zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 2 k.k. z istotnym prawdopodobieństwem jawi się jako zasadny w świetle całokształtu materiału dowodowego.Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.