Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 165/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to internal inconsistency in sentencing order.

Numero d'incarto III KK 165/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The lower court convicted the defendant of physical and psychological abuse against his wife and son, while simultaneously declaring proceedings for other acts against his mother time-barred or socially insignificant. The Court ruled that the lack of an explicit 'found guilty' formula did not violate procedural law, as the verdict clearly contained a conviction and sentencing decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 413 § 1 k.p.k.; Art. 69 § 1 k.k.; Art. 70 § 2 k.k.: A cassation appeal is inadmissible if the first-instance judgment, despite lacking the explicit formula 'found guilty,' clearly contains a conviction and sentencing decision, thereby satisfying the requirements of the Criminal Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal internal inconsistency verdict explicit found guilty formula procedural law violation sentencing decision clarity abuso di alcol godimento dei diritti civili reati contro la famiglia

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 413 § 1 k.p.k.
W tym zakresie treść rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego jest jasna i jednoznaczna.Prawdą jest, że w rozstrzygnięciu tym nie zawarto sformułowania o „uznaniu oskarżonego za winnego”, ale tego rodzaju brak oceniać można, w zależności od realiów sprawy, jedynie w kategoriach naruszenia art. 413 § 1 k.p.k.
Art. 69 § 1 k.k.
207 § 1 k.k., wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności”.Na mocy art. 69 § 1 k.k. i art.
Art. 70 § 2 k.k.
i art. 70 § 2 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt.
Art. 637a k.p.k.
Wyrok Sądu pierwszej instancji wymienione wymogi spełnia.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 637a k.p.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k.[PGW][ms] ‎
art. 535 § 3 k.p.k
III KK 165/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 207 § 1 k.k
skazanego z art. 207 § 1 k.k.
art. 217 § 1 k.k
i szarpał ją, czym dopuścił się naruszenia jej nietykalności cielesnej, co stanowi czyn z art. 217 § 1 k.k., na podstawie art.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k
217 § 1 k.k., na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
art. 414 § 1 k.p.k
z art. 414 § 1 k.p.k., postępowanie o ten czyn umarza - wobec przedawnienia karalności;2.oskarżony G.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 403/11
Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to improper reliance on non-absolute grounds under Polish Criminal Procedure Code.
II AKa 12/04
Przywołane w kasacji tezy z uzasadnień wyroków Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 24 lutego 2004 r., II AKa 12/04 oraz Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 marca 1999 r., II AKa 30/99 odnoszą się do sytuacji procesowych odmiennych od tej, która zaistniała w niniejszej sprawie.
II AKa 30/99
Przywołane w kasacji tezy z uzasadnień wyroków Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 24 lutego 2004 r., II AKa 12/04 oraz Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 marca 1999 r., II AKa 30/99 odnoszą się do sytuacji procesowych odmiennych od tej, która zaistniała w niniejszej sprawie.
II AKa 223/10
Appeal court partially revoked sentence for organized crime group, remanding specific charges for re-evaluation.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 165/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 czerwca 2024 r., w sprawie G. T. skazanego z art. 207 § 1 k.k. kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt IV Ka 1335/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 12 czerwca 2023 r., sygn. akt II K 488/22, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w Wieliczce, wyrokiem z dnia 12 czerwca 2023 r., II K 488/22, rozpoznając sprawę G. T., oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 207 §1 k.k., orzekł, że „przyjmując, iż w ramach zarzucanego czynu:1.oskarżony G. T. w nieustalonym dniu i miesiącu 2020 roku, nie później niż w dniu 31 lipca 2020 roku w miejscowości L., woj. […], złapał za włosy swoją teściową Z. B. i szarpał ją, czym dopuścił się naruszenia jej nietykalności cielesnej, co stanowi czyn z art. 217 § 1 k.k., na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k., postępowanie o ten czyn umarza - wobec przedawnienia karalności;2.oskarżony G.

T. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2012 roku do nieustalonego dnia i miesiąca stycznia 2021 roku, w miejscowości L., woj. […], znieważał swoją teściową Z. B. w jej obecności słowami powszechnie uznawanymi za obraźliwe, co stanowi czyn z art. 216 § 1 k.k., na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k., postępowanie o ten czyn umarza - wobec przedawnienia karalności;3.oskarżony G. T. w okresie od lutego 2021 roku do 28 lutego 2022 roku, w miejscowości L., woj. […], znieważał swoją teściową Z.

B. w jej obecności słowami powszechnie uznawanymi za obraźliwe, co stanowi o czyn z art. 216 § 1 k.k., na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k., postępowanie o ten czyn umarza - wobec przyjęcia, iż społeczna szkodliwość tego czynu jest znikoma;4.oskarżony G. T. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2015 roku do 28 lutego 2022 roku w L. woj. […] znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną J. T. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał w miejscu zamieszkania awantury, w trakcie których wyzywał ją słowami wulgarnymi i obraźliwymi, poniżał, groził pozbawieniem życia lub zdrowia, uderzał ręką po twarzy, ciągnął za włosy, kopał po ciele, wykręcał ręce, szarpał, rzucał w nią i uderzał różnego rodzaju przedmiotami domowego użytku oraz w okresie od nieustalonego dnia września 2016 roku do 28 lutego 2022 roku znęcał się psychicznie i fizycznie nad synem W.

T. w ten sposób, że wyzywał go słowami wulgarnymi i obraźliwymi, poniżał, popychał, uderzał pięścią w głowę i dusił, co stanowi czyn z art. 207 § 1 k.k. i za ten czyn, na mocy art. 207 § 1 k.k., wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności”.Na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 2 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt. 4 warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 2 lat próby, oddając go w tym okresie pod dozór kuratora i zobowiązując do informowania kuratora o przebiegu okresu próby - raz na pół roku na piśmie.Orzekł też o kosztach sądowych, obciążając nimi, na podstawie art. 627 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, oskarżonego.Powyższy wyrok zaskarżony został w zakresie orzeczenia z pkt 4 i dalszych rozstrzygnięć apelacją obrońcy oskarżonego, który zarzucił:1.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:1.art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez zaniechanie orzeczenia o winie oskarżonego pomimo wymierzenia mu kary - co implikuje przyjęcie, że w treści orzeczenia zachodzi sprzeczność uniemożliwiająca jego wykonanie, a co stanowi tzw. bezwzględną przyczynę odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.),2.art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie błędnej, dowolnej oceny części zgromadzonego materiału dowodowego w postaci zeznań świadków:

J. T. i W.T. oraz wyjaśnień oskarżonego i wyprowadzenie z nich sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania, logiką oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego wniosków;3.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść rozstrzygnięcia i będący konsekwencją wyżej wskazanych naruszeń proceduralnych z zakresu oceny dowodów, a polegający na nieprawidłowym ustaleniu, że:1.oskarżony G. T. działał z zamiarem bezpośrednim znęcania się nad pokrzywdzonymi - podczas gdy w świetle całokształtu zgromadzonego materiału nie sposób uznać, aby oskarżony chciał popełnić względem pokrzywdzonych przestępstwo znęcania się,2.to oskarżony od 2015 r.

„wszczynał w domu awantury po alkoholu”, a jedynie „zdarzało się”, że owe awantury były „prowokowane” przez innych domowników - podczas gdy z całokształtu zgromadzonego materiału jednoznacznie wynika, że wszyscy domownicy (oskarżony, jego żona, syn i teściowa) uczestniczyli w owych awanturach w równym stopniu i w równym stopniu je wszczynali, inspirowali i prowokowali, a żadna z tych osób nie miała nad drugą wyraźnej przewagi.Na wypadek nie uwzględnienia powyższych zarzutów apelujący podniósł obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 207 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie objawiające się w niezasadnym przyjęciu, że oskarżony G.

T. swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa znęcania się opisanego w art. 207 § 1 k.k. względem żony J. T. oraz syna W. T. pomimo tego, że między oskarżonym G. T. a żoną J. T. i synem W. T. dochodziło do wzajemnych nieprawidłowych zachowań (przybierających m. in. postać kłótni, awantur, wyzwisk itp.) i żadna ze stron nie miała przewagi nad drugą ze stron.W konkluzji apelacji obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uniewinnienie oskarżonego.Sąd Okręgowy w Krakowie, wyrokiem z dnia 15 listopada 2023 r., IV Ka 1335/23, utrzymał wyrok Sądu pierwszej instancji w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego.

Zaskarżając go w całości zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. polegające na przeprowadzeniu wadliwej kontroli odwoławczej wyroku Sądu Rejonowego poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy tego wyroku w zaskarżonej apelacją obrony części pomimo tego, że w treści tego wyroku zachodzi sprzeczność uniemożliwiająca jego wykonanie polegająca na wymierzeniu oskarżonemu kary pomimo braku uznania go winnym, co stanowi tzw. bezwzględną przyczynę odwoławczą o jakiej mowa w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.

Stawiając ten zarzut obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedziach na kasację – pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wniósł o jej uwzględnienie, a prokurator Prokuratury Rejonowej w Wieliczce o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego okazała się oczywiście bezzasadna, a to pozwalało na oddalenie jej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Z uwagi przewidziany w art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. zakres dopuszczalności wniesienia kasacji przez stronę w przypadku skazania na inną karę niż kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, podkreślić trzeba, że kasacja skazanego G.

T. podlegała rozpoznaniu tylko w takim zakresie, w jakim podnosiła wystąpienie uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., tj. zaistnienia sprzeczności w treści orzeczenia, uniemożliwiającej jego wykonanie.W ocenie Sądu Najwyższego wyrok Sądu pierwszej instancji nie jest dotknięty tego rodzaju uchybieniem.Jak przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego „o bezwzględnym powodzie odwoławczym określonym w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. można mówić nie wówczas, gdy orzeczenie nie zawiera jakiegoś elementu, które zasadniczo powinno zawierać, a jedynie wówczas, gdy w samej treści części dyspozytywnej orzeczenia występuje takie wewnętrzne „pęknięcie”, iż spełnienie jednego z zawartych w niej rozstrzygnięć musiałoby prowadzić do zignorowania innego z rozstrzygnięć.

Podkreśla się także, że nie każda sprzeczność orzeczenia kwalifikuje się jako bezwzględna przyczyna odwoławcza, lecz tylko ta sprzeczność, która uniemożliwia wykonanie orzeczenia” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 2011 r., IV KK 403/11).Patrząc z tej perspektywy na wyrok Sądu pierwszej instancji stwierdzić trzeba, iż nie zawiera on w swojej treści żadnej sprzeczności uniemożliwiającej jego wykonanie. W tym zakresie treść rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego jest jasna i jednoznaczna.Prawdą jest, że w rozstrzygnięciu tym nie zawarto sformułowania o „uznaniu oskarżonego za winnego”, ale tego rodzaju brak oceniać można, w zależności od realiów sprawy, jedynie w kategoriach naruszenia art. 413 § 1 k.p.k.

Takie naruszenie można byłoby postrzegać w kategoriach względnej przyczyny odwoławczej, której skuteczność uzależniona jest od wykazania istotnego wpływu uchybienia na treść orzeczenia. Zaznaczyć przy tym trzeba, że nawet w tym przypadku nie mogłoby ono stanowić zarzutu podnoszonego w kasacji strony, wnoszonej w razie skazania na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.Już zatem niejako na marginesie podkreślić należy, że w realiach niniejszej sprawy nie można mówić o rażącym naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 413 § 1 k.p.k., które nie zostało właściwie ocenione przez Sąd odwoławczy.

Niczego w tej kwestii nie zmienia odwołanie się przez skarżącego do orzecznictwa sądów apelacyjnych. Przywołane w kasacji tezy z uzasadnień wyroków Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 24 lutego 2004 r., II AKa 12/04 oraz Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 marca 1999 r., II AKa 30/99 odnoszą się do sytuacji procesowych odmiennych od tej, która zaistniała w niniejszej sprawie. Natomiast pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 października 2010 r., II AKa 223/10, znajdował się w polu widzenia Sądu odwoławczego, który właściwie odczytał jego znaczenie na gruncie niniejszej sprawy.

Zgodzić się trzeba Sądem Okręgowym, że w kontekście całości treści wyroku Sądu pierwszej instancji nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, iż w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 4, wyrok ten jest wyrokiem skazującym, co oznacza, że Sąd Rejonowy uznał oskarżonego G. T. za winnego popełnienia opisanego w nim przestępstwa. Choć sposób sformułowania wyroku Sądu pierwszej instancji – niezależnie od tego czy był to zabieg zamierzony czy też omyłkowe opuszczenie – odbiega od powszechnie stosowanej i zasługującej na aprobatę praktyki orzeczniczej, to nie stoi w oczywistej sprzeczności z art. 413 k.p.k., który nie wymaga, aby wyrok skazujący zawierał formułę – „uznaje za winnego”.

Wyrok taki powinien zawierać rozstrzygnięcie sądu, dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną, a także rozstrzygnięcie co do kary. Wyrok Sądu pierwszej instancji wymienione wymogi spełnia.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.[PGW][ms] ‎