Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 165/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal, ruling correction of appellate judgment reasoning under Art. 105 § 1 CPC is inadmissible.

Numero d'incarto III KK 165/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the General Prosecutor's cassation appeal against the District Court's decision to correct the appellate judgment's reasoning. The District Court had replaced the original reasoning, which addressed a different crime, with new text regarding the prosecutor's current appeal. The Court held that such a correction under Article 105 § 1 of the Criminal Procedure Code is inadmissible because the reasoning is the sole basis for considering appeal arguments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 105 § 1 k.p.k.; It is inadmissible to correct the substantive reasoning of an appellate court judgment under the procedure for correcting obvious clerical errors, as the reasoning is the only basis for considering the arguments presented in the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
correction of obvious error appellate judgment reasoning inadmissible correction cassation appeal criminal procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 105 § 1 k.p.k.
jest prostowanie w trybie określonym w art. 105 § 1 k.p.k. merytorycznych
Art. 433 § 2 k.p.k.
Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k., przez nierozważenie zarzutów i wniosków apelacji
art. 105 § 1 k.p.k
jest prostowanie w trybie określonym w art. 105 § 1 k.p.k.
art. 291 § 1 k.k
z art. 291 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 9
art. 18 § 3 k.k
na polski obszar celny, co stanowi przestępstwo z art. 18 § 3 k.k.
art. 70 § 1 pkt 1 k.k
wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70
art. 433 § 2 k.p.k
Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k
art. 457 § 3 k.p.k., przez nierozważenie zarzutów i wniosków apelacji

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V KK 373/06
wyrok z dnia 19 lipca 2007 r., V KK 373/06, ROSNKW z 2007 r., poz.
V KK 482/05
Supreme Court quashes criminal verdict due to missing victim complaint, requiring retrial on different charge.
IV KK 347/09
grudnia 2009 r., IV KK 347/09; wyrok z dnia 29 czerwca 2011 r., III KK
III KK 446/11

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 9 LISTOPADA 2011 R.

III KK 165/11

Niedopuszczalne jest sprostowanie w trybie określonym w art. 105 § 1

k.p.k. uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, w części obejmującej

merytoryczną treść motywów podjętego rozstrzygnięcia, bowiem z istoty

tego wyroku wynika, że dopiero jego uzasadnienie wskazuje na przyczyny

nieuwzględnienia (lub uwzględnienia) zarzutów przedstawionych w apelacji.

Takie postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki nie pociąga za sobą

skutków prawnych.

Przewodniczący: sędzia SN D. Świecki.

Sędziowie SN: J. Sobczak, W. Wróbel (sprawozdawca).

Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Mik.

Sąd Najwyższy w sprawie Grzegorza S., skazanego z art. 19 § 1 w

zw. z art. 291 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 9

listopada 2011 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na

niekorzyść skazanego od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 11

lutego 2011 r. oraz od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 1 grudnia

2010 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 28

maja 2010 r.,

uchylił

zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w O. i sprawę

p r z e k a z a ł temu sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

UZASADNIENIE

Prokurator Prokuratury Rejonowej w S. oskarżył Grzegorza S. o to, że

w okresie pomiędzy dniem 23 września 2008 r. a dniem 14 października

2008 r., wspólnie i w porozumieniu z Pawłem J., wszedł w posiadanie

samochodu skradzionego na terenie Niemiec w ten sposób, że zakupił go

od mężczyzny narodowości białoruskiej, a następnie wprowadził ten

samochód na polski obszar celny, to jest o popełnienie przestępstwa z art.

291 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 28 maja 2010 r. Sąd Rejonowy w O. uznał

Grzegorza S. winnego tego, że przez udzielanie rad i informacji pomógł

Pawłowi

J. w

nabyciu

skradzionego

samochodu

od

mężczyzny

narodowości białoruskiej, a następnie pomógł wprowadzić ten samochód

na polski obszar celny, co stanowi przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z

art. 291 § 1 k.k. i za to przestępstwo wymierzył mu karę roku pozbawienia

wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70

§ 1 pkt 1 k.k., warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat.

Od powyższego wyroku prokurator wniósł apelację na niekorzyść

Grzegorza S., w której podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i

rażącej niewspółmierności kary. Apelację tę Sąd Okręgowy w O. uznał za

oczywiście bezzasadną i wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r. utrzymał w

mocy wyrok Sądu pierwszej instancji. Na wniosek prokuratora, Sąd

Okręgowy

w

O. sporządził

uzasadnienie

wyroku.

Następnie,

postanowieniem z dnia 11 lutego 2011 r., ten sam Sąd, powołując się na

art. 105 § 1 i 3 k.p.k., sprostował oczywistą omyłkę pisarską w

uzasadnieniu wyroku z dnia 1 grudnia 2010 r. w ten sposób, że część

zawierającą motywy rozstrzygnięcia, a odnoszącą się do sprawy o

przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., zastąpił nowym tekstem bezpośrednio

dotyczącym zarzutów podniesionych w apelacji prokuratora. Uzasadniając

swoje postanowienie, Sąd Okręgowy wskazał na fakt sporządzenia

uzasadnienia w formie elektronicznej i oczywisty charakter omyłki.

Od postanowienia Sądu Okręgowego w O. zażalenie wniósł

prokurator, które to zażalenie Sąd Apelacyjny w B. pozostawił bez

rozpoznania postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r.

Prokurator Generalny wniósł kasację od postanowienia Sądu

Okręgowego w O. z dnia 11 lutego 2011 r. w przedmiocie sprostowania

oczywistej omyłki pisarskiej oraz od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia

1 grudnia 2010 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z

dnia 28 maja 2010 r., zaskarżając oba te orzeczenia w całości na

niekorzyść Grzegorza S. Prokurator Generalny zarzucił rażące i mające

istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia naruszenie art. 105 § 1

k.p.k., polegające na wyrażeniu błędnego poglądu, iż w trybie sprostowania

oczywistej omyłki pisarskiej możliwa jest korekta każdego, niebudzącego

wątpliwości

błędu,

zawartego

w

uzasadnieniu

orzeczenia,

chociaż

prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że nie jest

dopuszczalne w tym trybie wprowadzenie do uzasadnienia orzeczenia, w

zakresie merytorycznych motywów rozstrzygnięcia, elementów w nim

pierwotnie pominiętych bądź też skutkujących zmianą jego treści. Ponadto

Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z

art. 457 § 3 k.p.k., przez nierozważenie zarzutów i wniosków apelacji

prokuratora wniesionych na niekorzyść oskarżonego Grzegorza S., z uwagi

na przedstawienie w pierwotnym uzasadnieniu argumentów, pozostających

bez związku z treścią apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Bezsporne w sprawie jest, że pierwotne uzasadnienie wyroku Sądu

Okręgowego w O. z dnia 1 grudnia 2010 r., podpisane przez członków

składu orzekającego, tylko w części historycznej dotyczyło sprawy, w której

wyrok ten został wydany. Treść tego uzasadnienia, od strony 3, dotyczy

zupełnie

innej

sprawy,

związanej

z

zarzutem

popełnienia

czynu

zabronionego z art. 178a § 1 k.k. Wydane następnie, w trybie art. 105 § 1

k.p.k., postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki, polegające na

zastąpieniu pierwotnie sformułowanych motywów rozstrzygnięcia w istocie

nowym uzasadnieniem, było na gruncie tego przepisu niedopuszczalne.

W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że niedopuszczalne

jest prostowanie w trybie określonym w art. 105 § 1 k.p.k. merytorycznych

elementów wyroku (por. wyrok z dnia 19 lipca 2007 r., V KK 373/06, ROSNKW z 2007 r., poz. 1689). Pogląd ten w całej rozciągłości należy

odnieść także do próby zmiany w tym trybie uzasadnienia wyroku sądu

odwoławczego, w części obejmującej motywy podjętego rozstrzygnięcia,

bowiem z istoty tego wyroku wynika, że dopiero jego uzasadnienie

wskazuje na przyczyny nieuwzględnienia (lub uwzględnienia) zarzutów

przedstawionych

w

apelacji.

Niedopuszczalne

postanowienie

o

sprostowaniu oczywistej omyłki nie pociąga za sobą skutków prawnych

(por. wyrok z dnia 3 kwietnia 2006 r., V KK 482/05; postanowienie z dnia 16

grudnia 2009 r., IV KK 347/09; wyrok z dnia 29 czerwca 2011 r., III KK

446/11,

LEX

860623).

Zakwestionowane

w

kasacji

Prokuratora

Generalnego postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 11 lutego 2011

r. nie mogło więc wywołać skutków prawnych, a w związku z tym zbędnym

było jego uchylenie, o co wnosił składający kasację. Konieczne natomiast

stało się uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 1 grudnia 2010 r.,

bowiem pierwotnie sporządzone uzasadnienie tego wyroku w ogóle nie

odniosło się do zarzutów przedstawionych w apelacji prokuratora złożonej

od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 28 maja 2010 r.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym,

Sąd Okręgowy w O. zobowiązany będzie do wydania wyroku i

sporządzenia jego uzasadnienia zgodnie ze standardami wynikającymi z

art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.