Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 164/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for drug trafficking conviction due to procedural compliance.

Numero d'incarto III KK 164/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued procedural violations, but the appellate court had thoroughly reviewed all arguments and evidence without error. The Supreme Court found no grounds for retrial as the lower courts correctly applied the law and respected procedural limits.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 1 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 434 § 1 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.; Art. 426 § 1 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously unfounded when the appellate court has properly examined all arguments and facts without procedural violations, and the appellant fails to specify the alleged error.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal drug trafficking conviction procedural compliance appellate court review costs of litigation reformationis in peius ritiro della querela penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 164/20 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.) po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2020 r., sprawy M.
art. 433 § 1 k.p.k.
Za celowe uznał jedynie zwięzłe skomentowanie dwóch grup zagadnień, którym skarżący starał się nadać szczególną wagę.Po pierwsze – warto przypomnieć, że w myśl art. 433 § 1 k.p.k.
art. 435 k.p.k.
kontrola odwoławcza poza granicami zaskarżenia, a także - w razie ich wskazania – poza granicami zarzutów, odbywa się tylko w wypadkach przewidzianych w art. 435 k.p.k., art.
art. 439 § 1 k.p.k.
435 k.p.k., art. 439 § 1 k.p.k., art.
art. 440 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art.
art. 455 k.p.k.
i art. 455 k.p.k. Takie wypadki w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
art. 433 § 2 k.p.k.
nie uchybił w żadnym stopniu art. 433 § 2 k.p.k., skoro rozważył wszystkie wnioski i zarzuty sformułowane w apelacji obrońcy.
art. 434 § 1 k.p.k.
Autor kasacji najwyraźniej wskazał uchybienie z art. 434 § 1 k.p.k. wyłącznie instrumentalnie, ponieważ wbrew art.
art. 426 § 1 k.p.k.
wyłącznie instrumentalnie, ponieważ wbrew art. 426 § 1 k.p.k. w ogóle nie podał, na czym ono polegało.W tym stanie rzeczy Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak tylko oddalić kasację w trybie określonym w art.
art. 636 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążyć skazanego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
art. 637a k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 164/20 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.) po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2020 r., sprawy M. S. ‎skazanego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,‎z powodu kasacji obrońcy‎od wyroku Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt IV Ka (…),‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B. ‎z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt XI K (…), p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w B., wyrokiem z 18 kwietnia 2019r., skazał M. S. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, orzekając nadto na podstawie art. 70 ust. 4 tej ustawy od oskarżonego nawiązkę w kwocie 3000 zł, oraz uniewinnił go od popełnienia czynów określonych w art. 245 k.k. i w art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 245 k.k. Sąd Okręgowy w B. – po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019r. apelacji prokuratora (co do kary) i obrońcy (co do winy) – zmienił pierwszoinstancyjny wyrok przez wymierzenie oskarżonemu obok kary pozbawienia wolności kary grzywny w ilości 100 stawek dziennych, każda w wysokości 50 zł, a w pozostałej części utrzymał go w mocy.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca, podnosząc cztery zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa procesowego.

W konsekwencji domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku (w części odnoszącej się do skazania) i przekazania sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator Rejonowy w B. w pisemnej odpowiedzi na kasację zażądał jej oddalenia jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się niezasadna – i to w stopniu oczywistym.Respektując granice rozpoznania kasacji, o których mowa w art. 536 k.p.k., oraz odwołując się do wyłożonej w prokuratorskiej odpowiedzi na kasacją argumentacji (jej powtarzanie byłoby zbyteczne, a więc w jakimś sensie nieracjonalne), Sąd kasacyjny stwierdził, że w toku postępowania apelacyjnego nie miało miejsca jakiekolwiek naruszenie prawa wskazane przez obrońcę.

Za celowe uznał jedynie zwięzłe skomentowanie dwóch grup zagadnień, którym skarżący starał się nadać szczególną wagę.Po pierwsze – warto przypomnieć, że w myśl art. 433 § 1 k.p.k. kontrola odwoławcza poza granicami zaskarżenia, a także - w razie ich wskazania – poza granicami zarzutów, odbywa się tylko w wypadkach przewidzianych w art. 435 k.p.k., art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. Takie wypadki w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Z całym naciskiem trzeba odnotować, że obrońca M. S. nie pominął w apelacji żadnego uchybienia Sądu a quo z katalogu względnych przyczyn odwoławczych, którego zaistnienie nakazywałoby uchylenie wyroku, bowiem utrzymanie go w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe.

Zatem pogląd o naruszeniu art. 440 k.p.k. był ewidentnie chybiony.Po drugie – Sąd Okręgowy w B. nie uchybił w żadnym stopniu art. 433 § 2 k.p.k., skoro rozważył wszystkie wnioski i zarzuty sformułowane w apelacji obrońcy. Nie tylko odniósł się do nich (to aspekt formalny), ale dokonał prawidłowej merytorycznej oceny tych zarzutów (to aspekt merytoryczny). W sposób wyjątkowo staranny, wszechstronny i wyczerpujący wykazał, że ocena relacji świadków – głównie tych mających kluczowe znaczenie, to jest M. S. i N. F. – nie była ani stronnicza, ani dowolna.

Nie ulegało wątpliwości, że podstawą faktyczną wyrokowania były wszystkie okoliczności (dowody) ujawnione w toku rozprawy głównej. Uwagi Sądu odwoławczego nie uszła również kwestia zaniechania przez Sąd pierwszej instancji starań o przesłuchanie D. T. , którego miejsce pobytu nie było znane; trafnie Sąd ad quem zwrócił uwagę, że obrońca na rozprawie głównej wyraźnie zrezygnował z przeprowadzenia tego dowodu. Tajemnicą skarżącego pozostanie powód wysunięcia tezy o naruszeniu zakazu reformationis in peius. Autor kasacji najwyraźniej wskazał uchybienie z art. 434 § 1 k.p.k. wyłącznie instrumentalnie, ponieważ wbrew art. 426 § 1 k.p.k. w ogóle nie podał, na czym ono polegało.W tym stanie rzeczy Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak tylko oddalić kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążyć skazanego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.