Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 16/23 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for omitting mandatory vehicle ban penalty under Art. 94 § 3 k.w.

Numero d'incarto III KK 16/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's mandatory verdict regarding the omission of a mandatory vehicle ban penalty. The prosecutor argued that Article 94 § 3 of the Road Traffic Act requires a vehicle ban whenever a driver is convicted of driving without a license, and the lower court's failure to impose this constituted a material legal error. The court agreed, ruling that the statute leaves no discretion to the judge and that the omission created an unjustified benefit for the defendant, necessitating a retrial in this specific aspect.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 94 § 3 k.w.; When a driver is convicted of driving without a license under Art. 94 § 1 k.w., the imposition of a vehicle ban is mandatory under Art. 94 § 3 k.w., and the court must not omit this penalty as it constitutes a material legal error.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory vehicle ban driving without license Road Traffic Act mandatory verdict omission of penalty material legal error prosecutor general guida senza autorizzazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 94 § 1 k.w.
ukaranej za czyn z art. 94 § 1 k.w., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w trybie art.
Art. 94 § 3 k.w.
W.” i zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 94 § 3 k.w. w zw.
Art. 29 § 1 k.w.
z art. 29 § 1 i 2 k.w., polegające na odstąpieniu od orzeczenia wobec obwinionej A.
Art. 29 § 2 k.w.
z art. 29 § 1 i 2 k.w., polegające na odstąpieniu od orzeczenia wobec obwinionej A.
Art. 110 § 2 k.p.s.w.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż uwzględnienie kasacji na niekorzyść jest w niniejszej sprawie dopuszczalne, albowiem została ona wniesiona przed upływem 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku (art. 110 § 2 k.p.s.w.), co nastąpiło w dniu 20 października 2022 r.
Art. 535 § 5 k.p.k.
94 § 1 k.w., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw.
Art. 112 k.p.s.w.
z art. 112 k.p.s.w., w dniu 28 września 2023 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Wieliczce z 8 listopada 2022 r.
art. 535 § 5 k.p.k
94 § 1 k.w., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 112 k.p
z art. 112 k.p.s.w., w dniu 28 września 2023 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Wieliczce z 8 listopada 2022 r.
art. 110 § 2 k.p
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż uwzględnienie kasacji na niekorzyść jest w niniejszej sprawie dopuszczalne, albowiem została ona wniesiona przed upływem 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku (art. 110 § 2 k.p.s.w.), co nastąpiło w dniu 20 października 2022 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 16/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie A. W. ukaranej za czyn z art. 94 § 1 k.w., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w., w dniu 28 września 2023 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Wieliczce z 8 listopada 2022 r. sygn. akt II W 846/22, uchyla zaskarżony wyrok w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Wieliczce do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Wieliczce wyrokiem nakazowym z 8 listopada 2022 r. sygn. akt II W 846/22, uznał A. W. za winną tego, że w dniu 22 września 2022 r. około godziny 12:35 w S. na ul. (…) prowadziła na drodze publicznej pojazd mechaniczny marki M. o nr rej. (…) nie mając do tego wymaganych uprawnień, ‎tj. o wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. i wymierzył jej karę grzywny w wysokości 1500 zł (pkt 1). Wyrok nakazowy zawierał rozstrzygnięcie o kosztach sądowych (pkt 2). Wskazany wyrok nakazowy nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu ‎7 grudnia 2022 r.

Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył go ‎„w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, na niekorzyść obwinionej A. W.” i zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w., polegające na odstąpieniu od orzeczenia wobec obwinionej A. W. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, podczas gdy jego orzeczenie było obligatoryjne wobec uznania obwinionej za winną popełnienia wykroczenia, o którym mowa w art. 94 § 1 k.w.”.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Wieliczce. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż uwzględnienie kasacji na niekorzyść jest w niniejszej sprawie dopuszczalne, albowiem została ona wniesiona przed upływem 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku (art. 110 § 2 k.p.s.w.), co nastąpiło w dniu 20 października 2022 r.

Dopuszczalne jest też w postępowaniu kasacyjnym uchylenie zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w części, w jakiej nie zawiera ono rozstrzygnięcia ‎w przedmiocie środka karnego, którego zastosowanie było obligatoryjne (uchwała Sądu Najwyższego z 28 października 2015 r. sygn. akt I KZP 21/14). Rację ma skarżący, że zaskarżony wyrok nakazowy został wydany ‎z rażącym naruszeniem przepisów wskazanych w zarzucie kasacji. Przepis art. 94 ‎§ 3 k.w., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., nadanym ustawą z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. 2021. 2328 z dnia 16 grudnia 2021 r.), nie pozostawia Sądowi żadnej dowolności i stanowi wprost, że: „w razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w § 1, orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów”. W razie zatem skazania za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., jeżeli tylko zostało ono popełnione po 31 grudnia ‎2021 r., obligatoryjne jest orzeczenie, na podstawie art. 94 § 3 k.w., środka karnego ‎w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W takim, kategorycznym brzmieniu przepis ten obowiązywał zatem zarówno w dacie popełnienia wykroczenia (22 września 2022 r.), jak i wydania zaskarżonego wyroku nakazowego (8 listopada 2022 r.).

Tymczasem zaskarżony wyrok nakazowy takiego rozstrzygnięcia nie zawiera. Powyższe uchybienie ma oczywisty i istotny wpływ na treść wyroku. Na skutek nieorzeczenia wobec ukaranej obligatoryjnego środka karnego stanowi dla niej nieuprawnioną korzyść, a nadto nie poniosła ona wszystkich dolegliwości, przewidzianych przez ustawę w związku z wykroczeniem, jakiego się dopuściła. Rozpoznając sprawę ponownie w zakresie, w jakim uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, Sąd Rejonowy ‎w Wieliczce uczyni zadość przepisom prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [B.B.][ms]