Supreme Court dismissed appeal as obviously groundless, upholding lower court's assessment of intent and evidence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claims of procedural violations. The defense argued that the lower court improperly assessed evidence regarding the victim's injuries and the defendant's intent, but the court found these arguments to be mere disputes over factual evaluation rather than legal errors. Consequently, the court upheld the conviction for causing serious harm and ordered the defendant to bear the costs of the cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the appellant fails to demonstrate that the lower court's assessment of facts or evidence constitutes a violation of the principle of free evaluation of evidence or a specific ground for cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 16/22 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 czerwca 2022 r., w sprawie S. C.,skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 22 lipca 2021 r., sygn. akt II Aka (…),zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w S.z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. G., Kancelaria Adwokacka w S. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT, z tytułu sporządzenia i wniesienia kasacji z urzędu;
3. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. III K (...), J. C. został uznany za winnego tego, że w dniu 18 grudnia 2019 r. w G. przy ul. M., działając z zamiarem ewentualnym, spowodował u S. M. ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, poprzez zadanie mu kilku uderzeń w twarz oraz kilku kopnięć w klatkę piersiową i okolice jamy brzusznej, co skutkowało u pokrzywdzonego doznaniem obrażeń głowy pod postacią złamania kości nosa, bez przemieszczenia odłamków kostnych oraz obrażeń tułowia pod postacią rozkawałkowania śledziony, co wymagało operacji ratującej życie, a doznane obrażenia spowodowały łącznie ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za przestępstwo podobne z zastosowaniem przemocy lub groźbą jej użycia, tj. z art. 280 § 1 k.k., orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt II K (…), w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, która została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w G. z dnia 12 stycznia 2017 roku, sygn. akt II K (…) i karą łączną 3 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności, odbytą przez skazanego w okresie od 28 kwietnia 2016 r. do 14 marca 2019 r, tj. czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzona została kara 5 lat pozbawienia wolności; na podstawie art. 41 a § 1 k.k. orzeczony został na okres 5 lat zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonym S. M. oraz zakaz zbliżania się do S. M. na odległość bliższą niż 5 metrów, połączone z obowiązkiem zgłaszania się do Komendy Powiatowej Policji w G. jeden raz w tygodniu; na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczona została na rzecz pokrzywdzonego nawiązka w wysokości 5.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; na podstawie art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary, zaliczony został okres zatrzymania oraz orzeczono o kosztach obrony z urzędu i postępowania.Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca skazanego, zarzucając:I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:1.art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie przez sąd I instancji jedynie okoliczności na niekorzyść oskarżonego, płynących z wniosków opinii biegłego, bez uwzględnienia pozostałych okoliczności, wskazywanych przez świadków, mających na co dzień do czynienia z pokrzywdzonym, jak również pominięcie dowodów z dokumentacji medycznej, znajdującej się w aktach sprawy, z których nie wynikały żadne dolegliwości wskazujące na doznanie już w dniu 18 grudnia 2019 r. przez S. M. obrażeń w obrębie jamy brzusznej,2.art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań M.
W. i S. M., H. U. oraz wyjaśnień skazanego,3.art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie przez Sąd I instancji jedynie okoliczności na niekorzyść oskarżonego, płynących z wniosków kuratora przeprowadzającego wywiad środowiskowy w niniejszej sprawie, podczas gdy stwierdzenie, że w miejscu zamieszkania oskarżony posiada opinię osoby nadużywającej alkoholu i narkotyków i przejawiającej zachowania agresywne oparte jest na twierdzeniach „anonimowej sąsiadki", która z dużą dozą prawdopodobieństwa jest M. W.,4.art. 410 k.p.k. poprzez całkowite pominięcie w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd:
że S. M. w chwili zdarzenia był pijany, że dzień po zdarzeniu w dniu 19 grudnia 2019 r. udał się na KPP w G. w celu złożenia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i zeznań w charakterze świadka, zeznań świadka A. Z., który wskazywał, że „w trakcie spotkań pana U. z panem M. i panią W. doszło do awantury wywołanej przez nich z panem C.", podczas której U., M. i W. byli pod wpływem alkoholu, a od oskarżonego funkcjonariusz nie wyczuł woni alkoholu, zeznań świadka A. Z., który wskazywał, że „wszyscy w tym budynku mają konfliktowy charakter", „są ze sobą mocno skłóceni.
Według mnie nie da się ich absolutnie pogodzić.", zeznań A. M., która wskazywała, że „M. W. stosowała przemoc w stosunku do swojego byłego męża w swoim mieszkaniu, takiego starszego pana. Gdybym jej nie zabrała, to by go zabiła. Ona robi to rurą od odkurzacza albo tłuczkiem do mięsa.", że w dokumentacji medycznej nie ma żadnych śladów na potwierdzenie tego, że pokrzywdzony znajdował się w stanie po kopaniu w klatkę piersiową i okolice jamy brzusznej, a bolesność miejscowa lewej strony klatki piersiowej była skutkiem upadku, że w dokumentacji medycznej znajduje się wzmianka „bez sińców czy obrzęku", II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 410 k.p.k. poprzez całkowite pominięcie poczynienia przez sąd ustaleń faktycznych w przedmiocie ustalenia zamiaru sprawcy, skutkującą błędnym ustaleniem i przyjęciem, że oskarżony przewidywał i godził się na to, że spowoduje u S. M. ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, w sytuacji, gdy sposób zadania urazów, ich umiejscowienie i siła nie wskazywały na możliwość powstania w ich wyniku choroby realnie zagrażającej życiu pokrzywdzonego,III. rażącą niewspółmierność, w sensie surowości, orzeczonej względem skazanego kary 5 lat pozbawienia wolności - na skutek przecenienia ustalonych w tej sprawie okoliczności obciążających oraz rażącą niewspółmierność orzeczonej w kwocie 5.000 zł nawiązki,IV. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 410 k.p.k. poprzez całkowite pominięcie w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd okoliczności łagodzących, takich jak: okoliczności i motywacja dokonanego czynu, w tym przede wszystkim silny konflikt sąsiedzki i prowokujące zachowanie pokrzywdzonego w stosunku do oskarżonego, zachowania S. C. w stosunku do A.
M. i jej córki N., podejmowania przez skazanego pracy zarobkowej, prowadzenie ustabilizowanego trybu życia.W konsekwencji autor środka odwoławczego wniósł o przyjęcie wobec skazanego kwalifikacji prawnej czynu z art. 157 § 1 k.k. i wyeliminowanie z opisu czynu fragmentu dotyczącego spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu poprzez zadanie mu kilku kopnięć w klatkę piersiową i okolice jamy brzusznej, co skutkowało u pokrzywdzonego obrażeniami tułowia pod postacią rozkawałkowania śledziony i wymagało operacji ratującej życie oraz wymierzenie łagodnej kary przy przyjęciu zmienionej kwalifikacji, ewentualnie przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu z art. 156 § 2 k.k. oraz wymierzenie łagodnej kary przy przyjęciu zmienionej kwalifikacji, ewentualnie wymierzenie łagodniejszej kary, orzeczenie na rzecz S. M. nawiązki w wysokości 1.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (....) z dnia 22 lipca 2021 r., sygn.
II AKa (…), zaskarżony wyrok został zmieniony w ten sposób, że: w opisie przypisanego skazanemu czynu w miejsce zwrotu „poprzez zadanie mu kilku uderzeń w twarz” przyjęto zwrot „poprzez zadanie mu uderzenia w twarz”; obowiązek zgłaszania się oskarżonego do Policji orzeczono na podstawie art. 43 § 1a k.k. na okres 6 miesięcy; w pozostałym zakresie orzeczenie zostało utrzymane w mocy.Od tego wyroku kasację złożył obrońca skazanego, zarzucając: I. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., i art. 410 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu zarzutów postawionych w apelacji wniesionej od wyroku sądu I Instancji, a w szczególności poprzez uznanie, że zeznania pokrzywdzonego oraz świadka H.
U. w sposób niebudzący wątpliwości prowadzą do przekonania, że:- skazany poprzez zadawanie kopnięć pokrzywdzonemu spowodował u niego ryzyko ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.k. w postaci choroby realnie zagrażającej życiu i powielenie w tym zakresie uchybień sądu I instancji;- przyjęcie, że skazany działał umyślnie (z zamiarem ewentualnym) w kierunku spowodowania u pokrzywdzonego obrażeń skutkujących ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.;II. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., w zw. z art. 7 k.p.k. wskutek dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez:- przyjęcie, że skazany kopał pokrzywdzonego pomimo zawartych w dokumentacji medycznej zgromadzonej w niniejszej sprawie informacji, w szczególności sporządzonej bezpośrednio po zaistnieniu zdarzenia, z której nie wynikały żadne dolegliwości wskazujące na doznanie przez pokrzywdzonego obrażeń jamy brzusznej w dniu zdarzenia i powielenie w tym zakresie uchybień sądu I instancji;- ustalenie charakteru zadanych pokrzywdzonemu obrażeń w oparciu o opinię biegłego, który wskazał jedynie, że do stwierdzonych u pokrzywdzonego w kilka dni po zdarzeniu obrażeń mogło dojść w wyniku przedmiotowego zdarzenia i powielenie w tym zakresie uchybień sądu I instancji;- nieuwzględnienie wcześniejszego konfliktu stron, jako okoliczności, która winna rzutować na ocenę wiarygodności zeznań pokrzywdzonego (i osób z nim związanych), na których oparto ustalenia, co do szczegółowego przebiegu przedmiotowego zdarzenia, która to okoliczność uznana została za pozostającą bez związku ze sprawą;W następstwie powyższych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co stwarzało podstawę do jej oddalenia w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Aby doszło do naruszenia przez sąd odwoławczy przepisów: art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. (lecz nie art. 410 k.p.k., który adresowany jest do sądu przeprowadzającego postępowanie dowodowe, którym w niniejszej sprawie był sąd I instancji) należy wykazać, że wszystkie zarzuty apelacyjne lub niektóre z nich nie zostały w ogóle rozpoznane, bądź zostały rozpoznane w sposób niepełny (postanowienie SN z dnia 22 grudnia 2021 r., IV KK 405/21, LEX nr 3324543). Jednocześnie ze sformułowanego przez art. 523 § 1 k.p.k. wymogu wynika obowiązek wykazania przez autora kasacji, że uchybienie to miało charakter rażący i co najmniej mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Doniosłe jest również to, że zachowanie rzetelności kontroli instancyjnej badać należy przez pryzmat argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a nie subiektywnego odczucia niezadowolenia z treści tego orzeczenia. Oceniając zasadność zarzutów kasacyjnych z tej perspektywy należało dojść do wniosku tożsamego ze sformułowanym w pisemnej odpowiedzi prokuratora, zgodnie z którym wskazanie na naruszenie powyższych norm prawa procesowego miało charakter jedynie pozorny. Autor skargi, przedstawiając formalnie poprawny zarzut kasacyjny, w istocie dążył bowiem do dalszego kontestowania ustaleń faktycznych i polemizowania z oceną dowodów dokonaną przez sąd I instancji, następnie stosownie zweryfikowaną w postępowaniu odwoławczym.
Ponowienie w kasacji tych samych zarzutów co w apelacji, pod pozorem obrazy art. 433 § 2 k.p.k., jest niczym innym, jak próbą wywołania ponownej kontroli odwoławczej wyroku sądu I instancji, co jest postąpieniem niedopuszczalnym w postępowaniu kasacyjnym, które będąc postępowaniem nadzwyczajnym sprowadza się przecież do kontroli, z perspektywy zarzutów kasacyjnych, prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego (por. postanowienie SN z dnia 3 listopada 2021 r., II KK 513/21, LEX nr 3335599). Zauważyć trzeba, że dla prawidłowego podniesienia zarzutu kasacyjnego nie wystarczy samo stwierdzenie, że sąd odwoławczy określonego zarzutu nie rozpoznał, naruszając art. 433 § 2 k.p.k. lub nie rozważył go należycie, czym dopuścił się obrazy art. 457 § 3 k.p.k., ale konieczne jest wykazanie, że przy dokonywaniu kontroli odwoławczej uchybienie zaistniało w rzeczywistości, a nadto opisanie na czym ono polegało i dlaczego stanowi tak rażące naruszenie przepisów, że można je przyrównywać w swych skutkach do uchybienia w postaci bezwzględnej podstawy odwoławczej (postanowienie SN z dnia 3 listopada 2021 r., II KK 418/21, LEX nr 3266460).
Skarżący z tej powinności się natomiast nie wywiązał, sprowadzając nadzwyczajny środek zaskarżenia do wyrażenia niezadowolenia z wyników kontroli instancyjnej, co dowodzi, że rozpoznana kasacja nie czyniła zadość przepisom zarówno art. 519 jak i 523 § 1 k.p.k. Do powyższych wniosków prowadziło skonfrontowanie podniesionych zastrzeżeń pod adresem rzetelności postępowania odwoławczego z motywami zaprezentowanymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które sporządzone zostało w sposób wnikliwy i wyczerpujący. Każdy z zarzutów apelacyjnych poddany został szczegółowej analizie, w wyniku której zaprezentowane zostały argumenty wskazujące na bezzasadność środka odwoławczego.
Sąd II instancji wskazał wszakże powody, dla których nie można było podzielić zapatrywań skarżącego o obrazie art. 4, 7, 410 k.p.k. opartych jedynie na przeciwstawnej, a nade wszystko wybiórczej, subiektywnej i pełnej hipotez analizie materiału dowodowego. W ramach przeprowadzonej kontroli zaskarżonego wyroku sąd odwoławczy wskazał, z jakich przyczyn brak jest podstaw do podważania charakteru doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń, odniósł się także do znaczenia procesowego akcentowanego przez obronę nieopuszczania przez pokrzywdzonego miejsca zamieszkania pokrzywdzonego w okresie od 18 do 22 grudnia 2019 r., czy też konfliktu pomiędzy stronami, jak też szczegółowo omówił podstawę dowodową ustaleń w zakresie strony podmiotowej, tj. postaci zamiaru.
Nie jest więc uprawnione twierdzenie, że okoliczności te zostały w toku procesu pominięte, czy nienależycie zweryfikowane przez pryzmat zarzutów kasacyjnych w sytuacji, w której stanowiły one przedmiot badania, a jedynie zostały zinterpretowane odmiennie, aniżeli chciałby tego skarżący. Takie zawoalowane motywy kasacji implikowały jej bezzasadność, bowiem nie chodziło w nich o wykazanie naruszenia rangi określonej w art. 523 § 1 k.p.k., lecz dalsze polemizowanie z kwestiami ocennymi, będącymi następstwem realizacji podstawowej prerogatywy sądu wynikającej z art. 7 k.p.k., naruszenia której w odniesieniu do wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) w żadnej mierze nie wykazano.Konsekwencją zaprezentowanej powyżej argumentacji było zatem oddalenie kasacji w trybie art. 535 § 3 k.p.k., co stwarzało podstawę do orzeczenia kosztach postępowania kasacyjnego (art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.). oraz – z uwagi na stosowny wniosek – o kosztach pomocy prawnej świadczonej na rzecz skazanego z urzędu, co znajduje swoją podstawę w treści art. 29 § 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.
Prawo o adwokaturze (Dz.U.2020.1651 t.j.), § 4 ust. 3 i § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 t.j.)