Supreme Court dismissed cassation on traffic accident charges, upholding free evidence evaluation and expert opinions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously groundless, rejecting claims of procedural violations and evidence misinterpretation. The defense argued that the lower courts failed to examine a witness and experts regarding the accident details, while the prosecution contended the evidence was sufficient to establish guilt. The court ruled that the appellate court correctly evaluated the evidence and that the defendant's actions constituted an escape from the scene, thus upholding the conviction.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 7 k.p.k.; Art. 201 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal if the appellant fails to demonstrate that the lower courts violated the principle of free evaluation of evidence or that there are significant contradictions in expert opinions requiring further examination.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 156/03
POSTANOWIENIE
Dnia 27 czerwca 2003 r.
Sąd Najwyższy – Izba Karna na posiedzeniu w składzie następującym:
Przewodniczący:
Prezes SN Lech Paprzycki
w sprawie M. P.
oskarżonego z art.177 § 2 w zw. z art. 178 § 1 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 27 czerwca 2003 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II Ka (...)
częściowo zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 9 września 2002 r., sygn. akt II K (...)
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
oskarżonego M. P.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 9 września 2002 r., w sprawie II K
(...), skazał M. T. za przestępstwo zakwalifikowane z art. 177 § 2 w zw. z art.
178 na karę 2 lat pozbawienia wolności, zakaz prowadzenia pojazdów na okres
6 lat, nawiązkę w kwocie 2280 zł na rzecz Fundacji poszkodowanych (…) w W.
Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego.
Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 19 grudnia 2002 r., w sprawie II Ka
(...), zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że za podstawę skazania
oraz podstawę wymiaru kary przyjął art. 177 § 2 w zw. z art. 178 § 1 kk ; w
pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego kasację na korzyść
oskarżonego M. T. wniósł jego obrońca, zaskarżając go w całości i zarzucając:
rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na
treść zaskarżonego wyroku polegające na:
- obrazie art. 2§ 2 kpk, art.9 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art.366 § 1 kpk w
zw. z art. 170 § 1 pkt. 3 kpk, a wyrażające się w zaniechaniu
przeprowadzenia czynności procesowych w postaci przesłuchania świadka A.
H., dokładnego ustalenia czasu i miejsca zdarzenia oraz wbrew wnioskowi
obrony, zaniechania bezpośredniego przesłuchania na rozprawie biegłych z
zakresu techniki i ruchu drogowego, na skutek czego utracona została
możliwość dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych w sprawie,
- art. 7 kpk w zw. z art. 5 § 2 kk poprzez przekroczenie granicy swobodnej
oceny dowodów przy analizie wyjaśnień M. T. i rozstrzygnięcie nie dających
się usunąć wątpliwości wyłącznie na korzyść oskarżonego, co w
konsekwencji doprowadziło do rażącej obrazy prawa materialnego tj. art.
178 § 1 kk, w szczególności poprzez bezpodstawne uznanie kontynuowania
przez niego dalszej jazdy po wypadku jako ucieczki z miejsca wypadku,
- art. 201 kpk poprzez uznanie, iż obie opinie biegłych z zakresu techniki i
ruchu drogowego są pełne, rzetelne i nie zachodzą między nimi sprzeczności,
podczas gdy różnią się one określeniem miejsca, w którym doszło do
uderzenia rowerzysty, sposobem przemieszczenia się ciała rowerzysty
względem toru ruchu samochodu oskarżonego, miejscem uderzenia
samochodu w rowerzystę i nie uwzględniają bocznego odchylenia obręczy
tylnego koła w rowerze pokrzywdzonego, brak jest w nich oparcia się na
dowodach w postaci śladów na jezdni pozostawionych przez obu uczestników
tego wypadku, które pozwoliłyby na bezsporne ustalenie poprzecznego i
wzdłużnego położenia samochodu i roweru w chwili wypadku i
ustosunkowania się do ich braku, a ponadto nie uwzględniają żadnego
przemieszczenia się odłamków szkła i innych śladów w poprzek w sytuacji,
gdy miejsce zdarzenia było nie zabezpieczone przez ponad 6 - 7 godzin po
wypadku, a przy tak dużym natężeniu ruchu jaki jest na trasie E-30 mogło
nastąpić przemieszczenie śladów występujących na jezdni zarówno wzdłużne
jak i poprzeczne, spowodowane przez koła jadących pojazdów i zależnie od
ich prędkości oraz najnowszych badań w dziedzinie widoczności w
warunkach nocnych nie oświetlonego samochodu przed zdarzeniem oraz
miejsce kolizji na podstawie szerokości obszaru pokrytego odłamkami i ich
oddalenia od południowej krawędzi jezdni, wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd
Rejonowy II Wydział Karny w S.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 2 kpk, i jako taka została oddalona, a oskarżony obciążony kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk.
Wbrew temu co twierdzi obrońca, w niniejszej sprawie nie mamy do
czynienia z rażącym naruszeniem prawa, które mogło mieć wpływ na treść
orzeczenia. Kasacja sprowadza się w zasadzie do polemiki z zebranym i
prawidłowo ocenionym przez Sądy obu instancji materiałem dowodowym.
Należy zauważyć, iż skarżący w kasacji powtarza zarówno zarzuty jak i
argumentację przedstawioną uprzednio w zwykłym środku zaskarżenia, a
tymczasem Sąd Odwoławczy wyczerpująco się do nich ustosunkował oraz
prawidłowo ocenił w uzasadnieniu swego orzeczenia, w sposób zgodny z
wymogami określonymi w art. 457 § 2 kpk.
Odnosząc się jednakże do pierwszego zarzutu, obrazy art. 2§ 2 kpk, art.9
kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 170 § 1 pkt. 3 kpk,
poprzez zaniechanie przesłuchania na rozprawie świadka A. H. oraz biegłych z
zakresu techniki i ruchu drogowego, należy uznać go za bezzasadny. Sąd
Okręgowy przekonywująco uzasadnił dlaczego złożony przez obrońcę wniosek
o przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka, dopiero w apelacji, nie mógł
byś uwzględniony, a to dlatego, że nie był on przydatny do odtworzenia
okoliczności tego zdarzenia. Sąd Rejonowy natomiast zasadnie wskazał, iż
biegły D. składał opinię uzupełniającą a opinia biegłego Diupero nie zawiera
sprzeczności i niejasności, które należałoby wyjaśnić dodatkowo na rozprawie.
Nie można również zgodzić się z podstawowym zarzutem skarżącego, iż Sądy
dowolnie ustaliły, iż potrącenie rowerzysty miało miejsce na poboczu. Ustalenia
te oparte zostały w oparciu o opinię Laboratorium Kryminalistycznego
Przedsiębiorstwa Ochrony i Informacji jak i opinię biegłych z PZM. Wbrew
sugestiom skarżącego, brak jest podstaw do kwestionowania zarówno
powyższej tezy jak i rzetelności sporządzenia samych opinii. Nie sposób
zgodzić się również ze stanowiskiem obrońcy, iż oskarżony prowadził pojazd z
prędkością bezpieczną, gdyż nie przekroczył prędkości administracyjne
dozwolonej (90 km)godz.). O prędkości bezpiecznej można mówić także tylko
wtedy, gdy biorąc pod uwagę panujące na drodze warunki drogowe, kierowca
porusza się z taką prędkością, która pozwala mu na zatrzymanie pojazdu przed
ewentualną przeszkodą.
Chybionym i gołosłownym jest również zarzut rażącego naruszenia art. 7
kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk, i nie znajduje uzasadnienia w realiach niniejszej
sprawy. Sąd pierwszej instancji, jak i Sąd odwoławczy, przy ocenie dowodów, a
szczególnie przy analizie wyjaśnień M. P., nie naruszył zasady swobodnej oceny
dowodów, nie mając przy tym wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego. Nie
naruszyły również art. 178 § 1 kk, słusznie przyjmując, iż oddalenie się
oskarżonego wyczerpało znamiona tego przepisu.
Ostatni zarzut naruszenia art. 201 kpk również należy uznać za chybiony.
Zarzut ten był podnoszony również w apelacji, dlatego też był on przedmiotem
szczegółowej, wnikliwej i przekonywującej analizy Sądu Okręgowego, który
słusznie podzielił w tym zakresie argumentacje Sądu Rejonowego, nie
dostrzegając, mających zasadnicze znaczenie dla sprawy, a więc istotnych
rozbieżności w przedmiotowych opiniach biegłych. Nie wydaje się, aby
zachodziła konieczność ani potrzeba ponownego przytaczania tych argumentów.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznając, iż autor kasacji nie
wykazał wystąpienia w tej sprawie podniesionych w niej naruszeń prawa
postanowił jak na wstępie – oddalając kasację jako oczywiście bezzasadną.