Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded due to lack of material law violation and procedural defect.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the lower court failed to fully analyze the appeal regarding the material law violation of Article 247 § 1 of the Criminal Code and the procedural defect of Article 433 § 2. The court rejected these claims, noting the lower court addressed all arguments and that the defendant was legally deprived of liberty in the detention center.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 247 § 1 k.k.; Kasacja jest oczywiście bezzasadna, gdy zarzuty naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie mają podstaw w faktach lub są bez znaczenia dla treści orzeczenia.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 152/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki w sprawie P. A. O.skazanego z art. 247 § 1 kkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 22 października 2013 r.,kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 8 stycznia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.z dnia 3 września 2012 r., 1. oddala kasację obrońcy skazanego P. A. O. jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia skazanego P. A. O. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;
3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. O.- Kancelaria Adwokacka 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) w tym 23% VAT tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji przez obrońcę z urzędu. UZASADNIENIESąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 3 września 2012 r., którym P. A. O. został skazany za czyn zakwalifikowany z art. 247 § 1 kk na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść P. A. O. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie przepisów prawa, a mianowicie:
1) prawa materialnego tj. art. 247 § 1 kk poprzez jego błędne zastosowanie i skazanie A. P. O. za określone w tym przepisie przestępstwo, pomimo że przypisany w wyroku skazującym czyn nie wyczerpuje wszystkich znamion tego występku, 2) przepisów postępowania tj. art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk polegające na tym, że Sąd Okręgowy w wyniku nierzetelnego rozpoznania środka odwoławczego nie poddał wszechstronnej i rzetelnej analizie zarzutu sformułowanego w apelacji oraz nie ustosunkował się do niego w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu wyroku, skutkiem czego doszło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego wydanego z obrazą prawa materialnego”, wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania”.Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego A.
P. O. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast A. P. O. został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art., 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Sporządzenie i wniesienie kasacji przez obrońcę z urzędu uzasadniało zasądzenie stosownego wynagrodzenia z tego tytułu.Zarzuty kasacji są oczywiście bezzasadne. Drugi z nich, naruszenia przez Sąd Okręgowy zaskarżony orzeczeniem przepisów art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk, poza samym sformułowaniem zarzutu, w ogóle nie został uzasadniony w dalszej części kasacji, natomiast staranna i rzetelne lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu odwoławczego prowadzi do ustalenia i oceny, że Sąd ten odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji tego samego obrońcy, w tym do zarzutu obrazy prawa materialnego, art. 247 § 2 kk, a uczynił to w sposób pełny i przekonujący (s. 4-9 uzasadnienia SO).Również oczywiście bezzasadny jest pierwszy zarzut kasacji, który, w istocie, jest zarzutem nie naruszenia prawa materialnego, art. 247 § 1 kk, lecz zarzutem naruszenia prawa procesowego, art. 413 § 2 pkt 1 kpk, stanowiącego, że wyrok skazujący powinien zawierać „dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu”.
Rzeczywiście jest tak, że w opisie czynu przypisanego A. P. O. w tej sprawie i zakwalifikowanego z art. 247 § 1 kk, nie znalazło się stwierdzenie, że pokrzywdzony tym czynem był „prawnie” pozbawiony wolności, jednak opis czynu jaki został zawarty w wyroku Sądu Rejonowego w tej sprawie świadczy o tym, że ten oskarżony wskazanym tam zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona przestępstwa określonego w art. 247 § 1 kk, gdyż pokrzywdzony wówczas, „jako pozbawiony wolności” przebywał w „Areszcie Śledczym” i nie może być wątpliwości co do tego, że nie przebywał tam w innych charakterze.
Był bowiem wówczas „prawnie” pozbawiony wolności. Nawet jeżeliby uznać, że opis czynu przypisanego A. P. O. powinien być precyzyjniejszy, to, bez wątpienia, nie doszło w tym wypadku do naruszenia, zwłaszcza rażącego, przepisów prawa materialnego i procesowego i to takiego, które mogło mieć wpływ na treść orzeczeń Sądów obu instancji.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.