Criminal appeal dismissed as obviously groundless due to clear factual findings and proper reasoning by lower court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, upholding the lower court's conviction for tax evasion. The defense argued procedural violations regarding the presumption of innocence, but the court found these claims baseless because the appellate court thoroughly reviewed evidence and correctly applied logical reasoning. The decision emphasized that the lower court's factual findings were supported by proper evidence evaluation and did not warrant any doubt in favor of the accused.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 7 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.: The Supreme Court dismisses an appeal as obviously groundless when the lower court's factual findings are clearly supported by evidence and reasoning, rendering any alleged procedural violations or doubts in favor of the accused without merit.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 148/06
POSTANOWIENIE
Dnia 30 listopada 2006 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie, Izba Karna, w składzie następującym:
Przewodniczący: SSN Feliks Tarnowski
na posiedzeniu po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2006 r.
sprawy J. G.
skazanego z art. 291 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt VIII Ka …/05
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.
z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt III K …/05
p o s t a n o w i ł:
działając na podstawie art. 535 § 2 zdanie 1 kpk oraz art. 626 § 1 i art. 624 § 1 w
zw. z art. 518 kpk
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego,
w tym od opłaty od kasacji.
UZASADNIENIE
Kasacja nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podniesione w niej
zarzuty naruszenia przepisów procesowych art. 7 i art. 5 § 2 k.p.k. są bezzasadne
w stopniu oczywistym. Zarzuty te charakteryzuje wiele wspólnych cech z
zarzutem apelacyjnym błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę
wyroku, do którego ustosunkował się Sąd odwoławczy w sposób wszechstronny
i rzeczowy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 457 § 3 k.p.k., uznając
apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną. Z opracowanych na piśmie
motywów zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że Sąd Okręgowy
poświęcił wiele uwagi kontroli prawidłowości dokonanej w sprawie oceny
przeprowadzonych dowodów, nie dopatrując się jakichkolwiek błędów ani też
dowolności. W konkluzji zaś stwierdził, że orzeczenie Sądu meriti znajduje
pełne oparcie w ustaleniach faktycznych, poprzedzonych przeprowadzeniem
zebranych dowodów oraz ich oceną zgodną z „zasadami prawidłowego
rozumowania i doświadczenia życiowego”.
Autor kasacji, podejmując próbę podważenia tej oceny, zmierza w istocie
do zakwestionowania winy przypisanej J. G., jakkolwiek nie przytacza
konkretnych i rzeczowych argumentów w tej mierze, lecz ogranicza się do
przedstawienia własnych subiektywnych ocen opartych na przesłankach
polemicznych, które z oczywistych powodów nie mogą być skuteczne,
zwłaszcza wobec braku wszelkich podstaw do podzielenia zarzutu rażącej
obrazy przepisu art. 7 k.p.k.
Co się zaś tyczy zarzutu drugiego, obrazy art. 5 § 2 k.p.k., należy
podkreślić, że dla oceny czy został naruszony zakaz in dubio pro reo zawarty w
tym przepisie nie są miarodajne wątpliwości zgłoszone przez stronę w środku
odwoławczym, ale jedynie to, czy Sąd meriti rzeczywiście powziął wątpliwości
co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia
rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo czy w świetle realiów sprawy
taką wątpliwość powinien powziąć.
W niniejszej sprawie żadna z przytoczonych ewentualności nie
występowała.
Mając powyższe na uwadze oraz podzielając wywody i wnioski
Prokuratora Okręgowego w B. w odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy orzekł
jak na wstępie.