Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding evidence evaluation and reasoning adequacy.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's conviction for sexual assault. The defense argued that the appellate court improperly approved flawed evidence evaluation and failed to decode the first-instance reasoning process. The court rejected these claims, noting that the appellate court correctly analyzed evidence reliability and reconstructed the decision-making process despite minor defects in the first-instance reasoning.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 1, Art. 457 § 3 k.p.k.; Cassation is not a third instance for re-evaluating evidence; a defect in reasoning only warrants cassation if it prevents substantive review of facts and evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 144/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy S. M., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2014 roku, sygn. II AKa 249/14, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 5 maja 2014 roku, sygn. II K 93/13, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego S. M.
UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 5 maja 2014 r., sygn. II K 93/13, Sąd Okręgowy w Radomiu uznał oskarżonego S. M. za winnego przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 2 k.k., w zb. z art. 197 § 3 pkt 2 w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 2 k.k., w zb. z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i na podstawie art. 197 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonego Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 listopada 2014 roku, sygn.
II AKa 249/14, utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego uznając apelacje za oczywiście bezzasadne. Orzeczenie powyższe zaskarżył kasacją obrońca skazanego zarzucając;I. rażącą obrazę prawa procesowego w postaci art. 7 w związku z 433 § 1, oraz art. 457 § 3 k.p.k., mającą istotny wpływ na jego treść, a polegającą na zaaprobowaniu w toku kontroli instancyjnej, wadliwie przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności:a)zignorowaniu sprzeczności, wynikających z zeznań pokrzywdzonej, dotyczących zarówno liczby domniemanych stosunków płciowych, jak również miejsca oraz czasu odbycia pierwszego z nich;b)apriorycznym pominięciu zeznań tych świadków, którzy zeznawali na korzyść oskarżonego S. M., a także podważali wiarygodność relacji M.C.;c)ustaleniu, iż oskarżony swoim zachowaniem spowodował samookaleczenie i próby samobójcze pokrzywdzonej w sytuacji, gdy sama pokrzywdzona stanowczo temu zaprzeczyła;II. rażącą obrazę prawa procesowego w postaci art. 433 § 1 w związku z art. 424 § 1 pkt 1, 2 oraz § 2 k.p.k., mającą istotny wpływ na jego treść, a polegającą na uznaniu, iż uzasadnienie wyroku sądu I instancji nie stanowi źródła wiedzy o procesie decyzyjnym sądu orzekającego, a tym samym rolą Sądu odwoławczego jest dekodowanie procesów intelektualnych, które doprowadziły do wydania określonego orzeczenia, a w konsekwencji wadliwie przeprowadzonej kontroli instancyjnej.
W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznaniaW pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Zarzut zawarty w pkt I kasacji tylko pozornie dotyczy prawa procesowego, w istocie odnosi się do oceny dowodów dokonanej w I instancji, stanowiąc w istocie powtórzenie zarzutów apelacji. Co kluczowe, kwestie te zostały poprawnie, przekonująco i zgodnie ze standardem art. 457 § 3 k.p.k., rozważone w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego, gdzie wskazano powody, dla których ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji odpowiadała regulacji art. 7 k.p.k.
I tak, kwestię ustalenia daty pierwszego stosunku płciowego z pokrzywdzoną Sąd odwoławczy badał na s. 8-10 uzasadnienia wyroku, dochodząc trafnie do wniosku, że było ono – mimo pewnych mankamentów formalnych – poprawne. Kwestię uznania zeznań pokrzywdzonej za wiarygodne, poddano szczegółowej i przekonującej analizie na s. 10-12 i 16-20 uzasadnienia. Jeśli chodzi o ustalenie związku przestępczych zachowań skazanego z samookaleczeniami i próbą samobójczą pokrzywdzonej – analogiczny zarzut apelacji został jednoznacznie odparty przez Sąd odwoławczy na s. 16 uzasadnienia wyroku.
Podsumowując, warto przypomnieć skarżącemu, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania odwoławczego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, która służyć ma kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń. Skarżącemu przypomnieć należy nadto, że podstawą kasacji winno być naruszenie prawa przez sąd odwoławczy, a nie samo nieuwzględnienie zarzutów apelacji. Także zarzut z pkt II kasacji, nie mógł się okazać skuteczny, gdyż wbrew twierdzeniem kasacji stanowisko Sądu odwoławczego było zasadne, zgodne z utrwaloną praktyką orzeczniczą.
Mimo stwierdzonych niedociągnięć uzasadnienia wyroku I instancji, Sąd odwoławczy nie miał problemu z odtworzeniem procesu decyzyjnego Sądu meriti, a w takim razie nie można zasadnie mówić o naruszeniu art. 424 § 1 k.p.k., która pociągałaby konieczność uchylenia wyroku (zob. wyrok SA w Łodzi z dnia 13 września 2007 r., II AKa 105/07: „Nawet wadliwe uzasadnienie, jako sporządzone po wydaniu wyroku, nie może mieć wpływu na treść orzeczenia, a zatem wadliwość uzasadnienia nie spełnia sama w sobie warunku z art. 438 pkt 2 k.p.k., od którego zależy dopuszczalność uchylenia lub zmiany orzeczenia.
Reasumując, tylko w razie stwierdzenia, że uzasadnienie wyroku uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, a więc weryfikacji ustaleń faktycznych i oceny dowodów, stanowi to naruszenie art. 424 § 1 k.p.k. mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż wskazuje na niewłaściwy proces podejmowania przez sąd decyzji o winie lub niewinności oskarżonego.” Prok. i Pr. 2009, nr 1, poz. 47; KZS 2009, z. 1, poz. 109). Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.