Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 141/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for rape case, upholding lower court's evidence evaluation and conviction.

Numero d'incarto III KK 141/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against a conviction for rape and sexual abuse. The defense argued that the lower courts improperly evaluated evidence regarding the victim's fear and the defendant's whereabouts abroad, while also claiming the specific date of the crime was not established. The court ruled that the lower courts' acceptance of the victim's testimony was within the bounds of free evidence evaluation and that the lack of a precise date did not negate the crime's attribution to the defendant.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 1, 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A cassation complaint is inadmissible if the alleged violation of procedural law is not 'striking' and did not have a decisive impact on the judgment's content.

Parole chiave

Generato dall'IA
rape conviction free evaluation of evidence cassation inadmissibility striking violation of law victim testimony credibility procedural error impact sexual abuse case mancata prova di parzialità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 1 k.p.k.
art. 433 § 1 i 2 kpk oraz art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 1 i 2 kpk oraz art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 1 i 2 kpk oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 4 k.p.k.
Ponadto skarżący zarzucił obrazę przepisu art. 413 § 2 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
Z perspektywy art. 7 k.p.k. taka ocena dowodów mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.
Art. 5 § 2 k.p.k.
akt III KK 141/22 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 maja 2022 r.,‎sprawy J.
Art. 92 k.p.k.
Art. 410 k.p.k.
92, art. 410 k.p.k., polegające na zaniechaniu przez Sąd Okręgowy w K.
Art. 413 § 2 k.p.k.
Ponadto skarżący zarzucił obrazę przepisu art. 413 § 2 k.p.k. poprzez zaniechanie dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu oraz błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 526 § 1 k.p.k.
Przy czym – zgodnie z art. 526 § 1 k.p.k. to skarżący ma wykazać zaistnienie obu tych , kumulatywnie wymaganych cech, zgłaszanych przez siebie w kasacji uchybień.
Art. 637a k.p.k.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 637a k.p.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 k.p.k. a.s.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 141/22 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 maja 2022 r.,‎sprawy J. B.oskarżonego z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. i inne‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, ‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt IX Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.z dnia 15 marca 2021 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć skazanego J. B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 15 marca 2021 roku, sygn. akt II K […], skazał J. B. za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. i z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto orzekł wobec niego środki karne oraz środek kompensacyjny i zabezpieczający.Wyrok ten został zaskarżony apelacją obrońcy, który zarzucił mu obrazę przepisów postępowania art. 4, 7, 5 § 2, 92 i 410 k.p.k, poprzez dokonanie niewłaściwej, sprzecznej z zasadą in dubio pro reo oceny materiału dowodowego, polegającej na wybiórczej i pobieżnej analizie dokumentów w postaci akt dozoru oraz dokumentacji z przebiegu pracy oskarżonego oraz zeznań świadka K.

K., a w konsekwencji pominięciu okoliczności dotyczących pobytu oskarżonego poza domem i pozytywnych relacji I. B. o zachowaniu oskarżonego w okresie pozostawania przez oskarżonego pod dozorem kuratora, a nadto niewłaściwej oceny zeznań świadka I. B. i pominięcie sprzeczności pomiędzy jej zeznaniami a relacjami składanymi osobom trzecim, niewłaściwej ocenie zeznań świadków M. i W. B., C. B., funkcjonariuszy Policji, pracowników GOPS w N.i PCPR w B., którzy nie byli naocznymi świadkami zdarzenia, niewłaściwej ocenie wyjaśnień oskarżonego poprzez odmówienie im wiarygodności, niewłaściwej ocenie opinii biegłej psycholog.

Ponadto skarżący zarzucił obrazę przepisu art. 413 § 2 k.p.k. poprzez zaniechanie dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu oraz błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Jako zarzut ewentualny podniesiono rażącą niewspółmierność kary.Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 27 lipca 2021 roku, sygn. akt IX Ka […] utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Powyższy wyrok Sądu Okręgowego w K. zaskarżył kasacją w całości obrońca skazanego, zarzucając mu:- rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 433 § 1 i 2 kpk oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4, art. 7, art. 5 § 2, art. 92, art. 410 k.p.k., polegające na zaniechaniu przez Sąd Okręgowy w K. prawidłowej i wszechstronnej kontroli odwoławczej, w szczególności:1.niezasadnym zaakceptowaniu przez Sąd Odwoławczy ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego Sądu I instancji, przy braku konkretnego odniesienia się przez Sąd Odwoławczy do zarzutów błędnych ustaleń faktycznych i niewłaściwej oceny dowodów, w tym braku odniesienia się do zarzutu pominięcia przez Sąd I instancji okoliczności dotyczących pobytu oskarżonego poza domem przez większość okresu objętego aktem oskarżenia, wykluczającego możliwość znęcania się oskarżonego nad żoną, braku odniesienia się do sprzeczności między zeznaniami I.

B. a jej pozytywnymi relacjami o zachowaniu męża składanymi pracownicy socjalnej, dzielnicowemu i kuratorowi społecznemu w latach 2013-2016,2.nieodniesieniu się przez Sąd Odwoławczy do zarzutu naruszenia art. 413 § 2 k.p.k. oraz niezasadnym zaaprobowaniu zaniechania dokładnego określenia przez Sąd I instancji czasu rzekomego zgwałcenia I. B., podczas gdy czyn ten powinien być dokładnie określony co do czasu, albowiem w 2017 roku oskarżony przebywał z żoną jedynie podczas urlopu wypoczynkowego, obejmującego łącznie 49 dni w ciągu całego roku, wobec czego przez większość 2017 r. nie mógł dokonać przypisanego mu czynu.W związku z tymi zarzutami obrońca wniosła o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K..W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Rozpoznając apelację Sąd II instancji odniósł się do wszystkich zarzutów apelacyjnych w sposób czyniący zadość wymogom wynikającym z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz 457 § 3 k.p.k. Zabrakło w nim wskazania konkretnych dowodów i ich analizy oraz odniesienia do szczegółowych okoliczności sprawy, gdyż rolą Sądu odwoławczego była kontrola postępowania Sądu I instancji z perspektywy wymienionych w zarzutach apelacji obrońcy przepisów postępowania karnego, prawa materialnego, błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, a nie samodzielne dokonywanie oceny dowodów, dokonywanie ustaleń faktycznych, rozstrzyganie o orzeczonych środkach zabezpieczających, zadośćuczynieniu, karze.

W związku z tym, że przeprowadzona kontrola doprowadziła Sąd II instancji do wniosku, że brak wymienionych w apelacji uchybień, nie ma podstaw do oczekiwania, iż Sąd II instancji powtarzał będzie rozważania Sądu I instancji, które w pełni zaakceptował. Jeśli chodzi o szczegółowe okoliczności wymienione w pierwszym zarzucie kasacyjnym, to akceptacja ustaleń Sądu I instancji oznaczała dla Sądu odwoławczego także i akceptację jego stanowiska co do wiarygodności zeznań pokrzywdzonej. Wynika z niej, że pomimo pracy, a w związku z tym przebywania, za granicą, oskarżony w okresach pobytu w domu, dopuszczał się przypisanych mu zachowań wobec pokrzywdzonej.

Z perspektywy art. 7 k.p.k. taka ocena dowodów mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Fakt spędzania większości czasu poza domem, nie wyklucza znęcania się nad małżonką w okresie przebywania w domu. Jeśli chodzi o relacje zdawane pracownikom socjalnym, dzielnicowemu i kuratorowi, z dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń wynika, że pokrzywdzona bała się oskarżonego oraz wstydziła tego, iż jest ofiarą przemocy. Z czasem doszło u niej do ukształtowania syndromu wyuczonej bezradności, straciła wiarę w to, że podejmowane przez nią działania są w stanie doprowadzić do zmiany sytuacji.

Te okoliczności uzasadniają ocenę jej zeznań za wiarygodne, mimo wcześniejszego przekazywania wymienionym podmiotom innych relacji. Odnośnie braku ustalenia konkretnego dnia, w którym doszło do zgwałcenia pokrzywdzonej, to nie stoi on na przeszkodzie przypisania oskarżonemu sprawstwa czynu. Pokrzywdzona nie była w stanie podać dokładnej daty, nie miała natomiast wątpliwości, że taki czyn miał miejsce w okresie, jaki przyjęto w opisie zarzucanego i przypisanego oskarżonemu czynu. Z punktu widzenia znamion przestępstwa z art. 197 k.k. kwestia czasu dokonania tego czynu była irrelewantna.

Nie miała ona również znaczenia w badanej sprawie z perspektywy przedawnienia czynu. Akceptując stanowisko Sądu I instancji w zakresie oceny dowodów i dokonanych ustaleń faktycznych, Sąd odwoławczy zaakceptował tym samym ustalenia składające się na opis czynu przypisanego oskarżonemu.Na koniec wypada jeszcze przypomnieć (o czym zdaje się zapominać skarżący), że – stosownie do treści art. 523 § 1 kpk – podstawą kasacji może być tylko, obok uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., „inne rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku”.

Przy czym – zgodnie z art. 526 § 1 k.p.k. to skarżący ma wykazać zaistnienie obu tych , kumulatywnie wymaganych cech, zgłaszanych przez siebie w kasacji uchybień. Nie każde więc uchybienie prawu (o ile nie jest bezwzględną przyczyną odwoławczą z art. 439 k.p.k.) przez sąd odwoławczy kwalifikuje się do uznania za skuteczną podstawę kasacji. Przede wszystkim musi być ono „rażące”, a więc jaskrawe, rzucające się wręcz w oczy, oczywiste, a przy tym takie, że mogło mieć wpływ – i to nie jakikolwiek- ale istotny na treść zaskarżonego wyroku.

Bez wykazania możliwości aż takiego wpływu (konkretnymi, umocowanymi w realiach rozpoznawanej sprawy uchybieniami) nawet rażące uchybienie nie może być potraktowane jako skuteczna podstawa kasacji. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. a.s.