Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 137/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court ruling for requiring public nature in insult offense under Art. 226 § 1 CC.

Numero d'incarto III KK 137/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's decision regarding the conviction for insulting police officers under Article 226 § 1 of the Criminal Code. The lower court incorrectly required a public nature for the offense, relying on a pre-amendment Constitutional Court ruling that no longer applied to the new statutory text. The court held that the amended law does not mandate public dissemination as a constitutive element, and lower courts must apply the current legal wording without retroactive constitutional reinterpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 226 § 1 k.k.; The requirement of a public nature is not a constitutive element of the offense of insulting a police officer under the amended Criminal Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
insulting police officers public nature requirement Criminal Code amendment constitutive elements retroactive application constitutional interpretation lower court error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 226 § 1 k.k.
został skazany za:1)czyn z art. 226 § 1 k.k., polegający na znieważeniu funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Z.
Art. 224 § 2 k.k.
w Z.,2)czyn z art. 224 § 2 k.k. w zb.
Art. 222 § 1 k.k.
z art. 222 § 1 k.k. w zw.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k., polegający na zmuszaniu funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Z.
Art. 157 § 2 k.k.
z art. 157 § 2 k.k. w zw.
Art. 226 § 1 k.k. (as amended by Act of 9 May 2008)
został skazany za:1)czyn z art. 226 § 1 k.k., polegający na znieważeniu funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Z.
Constitution of the Republic of Poland
art. 216 § 1 k.k
skazanego z art. 216 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 5 grudnia 2012 r.,‎kasacji, wniesionej na niekorzyść skazanego w zakresie skazań za czyn z art.
art. 226 § 1 k.k
został skazany za:1)czyn z art. 226 § 1 k.k., polegający na znieważeniu funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Z.
art. 224 § 2 k.k
w Z.,2)czyn z art. 224 § 2 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 137/12 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak (przewodniczący)‎SSN Tomasz Grzegorczyk‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)Protokolant : Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej,‎w sprawie S. P. skazanego z art. 216 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 5 grudnia 2012 r.,‎kasacji, wniesionej na niekorzyść skazanego w zakresie skazań za czyn z art. 216§1 k.k. przez Prokuratora Generalnego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Z.‎z dnia 19 grudnia 2011 r.‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z.‎z dnia 8 sierpnia 2011 r., uchyla pkt I zaskarżonego wyroku i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 8 sierpnia 2011 r. S. P. został skazany za:1)czyn z art. 226 § 1 k.k., polegający na znieważeniu funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Z. przez używanie wobec nich słów wulgarnych, powszechnie uznanych za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, popełniony w dniu 9 września 2008 r. w Z.,2)czyn z art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., polegający na zmuszaniu funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Z. do odstąpienia od wykonywania czynności zatrzymania przez ich szarpanie oraz kopanie, a także oplucie funkcjonariuszy w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, popełniony w dniu 9 września 2008 r. w Z.,3)czyn z art. 226 § 1 k.k. polegający na znieważeniu funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Z. przez używanie wobec niego słów wulgarnych, powszechnie uznanych za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, popełniony w dniu 9 września 2008 r. w Z. w budynku Komendy Miejskiej Policji podczas czynności dokumentacyjnych związanych z zatrzymaniem,4)czyn z art. 222 § 1 k.k. polegający na naruszeniu nietykalności cielesnej funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Z. przez jego oplucie podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych popełniony w dniu 9 września 2008 r. w Z. w budynku Komendy Miejskiej Policji podczas czynności dokumentacyjnych związanych z zatrzymaniem,5)czyn z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegający na naruszeniu nietykalności cielesnej i spowodowania obrażenia ciała w postaci urazu głowy trwającego poniżej 7 dni funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Z. przez jego uderzenie, popełniony podczas doprowadzania do pomieszczenia dla osób zatrzymanych w dniu 9 września 2008 r. w Z.Za powyższe czyny wymierzono odpowiednio kary:1)za czyny opisane w pkt 1 i 3 uznając je za ciąg przestępstw – karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,2)za czyn opisany w pkt 2 – karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,3)za czyn opisany w pkt 4 – karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,4)za czyn opisany w pkt 5 – karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.Kary te połączone zostały węzłem kary łącznej w wysokości jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata oraz na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzono grzywnę w wysokości 120 stawek dziennych, ustalając wysokość każdej na 10 złotych.Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 r.) Sąd Okręgowy w Z. na podstawie art. 440 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że czyny opisane w pkt 1 i 3 zakwalifikował z art. 216 § 1 k.k. i wymierzył za nie karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość każdej na 10 złotych, którą następnie połączył węzłem kary łącznej z grzywną orzeczoną na podstawie art. 71 § 1 k.k. obok kary łącznej pozbawienia wolności obejmującej czyny z pkt 2, 4 i 5.Stanowisko swoje uzasadnił m.in. treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r. (sygn. akt P 3/06), uznającego za niezgodny z Konstytucją RP przepis art. 226 § 1 k.k. w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego niepublicznie albo publicznie, lecz nie w związku i podczas pełnienia przez niego czynności służbowych.

Od tego wyroku kasację na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny zarzucając mu rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, w szczególności art. 226 § 1 k.k., przez przyjęcie, że znamieniem konstytutywnym tego typu jest publiczny charakter działania sprawcy, co doprowadziło do uznania, że S. P. nie zrealizował znamion tego typu, a dopuścił się jedynie występku kwalifikowanego w oparciu o art. 216 § 1 k.k. Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, co uzasadnia jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie przewidzianym art. 535 § 5 k.p.k.

Czyny sprawcy, stanowiące przedmiot oceny Sądu odwoławczego, zostały popełnione w dniu 9 września 2008 r. Dla ich prawnokarnej, bezpośrednie znaczenie ma więc stan prawny ukształtowany ustawą z dnia 9 maja 2008 r. nowelizującą treść art. 226 § 1 k.k. (Dz. U. Nr 122, poz. 782), która weszła w życie w dniu 25 lipca 2008 r. Zgodnie ze zmianami wprowadzonymi do treści art. 226 § 1 k.k., karze podlega ten, kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

Przepis ten bezpośrednio nie wysławia dodatkowego znamienia w postaci „publicznego” charakteru owego znieważenia. Wynika stąd, że typ czynu zabronionego z art. 226 § 1 k.k. w brzmieniu nadanym wskazaną powyżej nowelizacją Kodeksu karnego, nie zawiera znamienia publicznego charakteru działania sprawcy, jako konstytutywnego elementu stanu faktycznego. Stanowisko Sądu Najwyższego w przedmiotowej materii jest już ugruntowane i w judykaturze nie budzi wątpliwości (por. m.in. uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2012r., I KZP 8/12, OSNKW 2012 z. 7 poz. 71, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2011 r., II KK 84/11, OSNKW 2011 r., z. 12, poz. 109, z dnia 8 listopada 2011 r., II KK 93/11, R-OSNKW 2011, poz. 2023, oraz z dnia 10 stycznia 2012 r., II KK 215/11, LEX nr 1108461).

Powołanie się przez Sąd Okręgowy w Z. na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r. (sygn. akt P 3/06) nie może mieć charakteru rozstrzygającego, gdyż oceniane zachowanie S. P. nastąpiło już po wejściu w życie nowelizacji Kodeksu karnego, która nadała art. 226 § 1 k.k. (uwzględniając rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w tej materii) nowe brzmienie. Przepis ten, jako nowy akt normatywny, po nowelizacji nie był przedmiotem badania konstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny. Powoływanie się na wykładnię prokonstytucyjną art. 226 § 1 k.k. w brzmieniu po nowelizacji (a na to wskazuje odwołanie się przez Sąd II instancji w uzasadnieniu wyroku w sprawie II Ka 619/11 na przywołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2010 r.

II KK 176/09, OSNKW 2010 z. 7 poz.

61) zwłaszcza w obszarze prawa karnego, nie może prowadzić do takiej modyfikacji treści normatywnej danej regulacji prawnej, która wykraczałaby poza możliwe, choćby najszerzej zakreślone, rezultaty wykładni osiągnięte w płaszczyźnie językowej. W przeciwnym razie wykładnia prokonstytucyjna zastępowałaby w istocie kontrolę konstytucyjności ustaw, która to funkcja zastrzeżona jest na gruncie obowiązującej Konstytucji dla Trybunału Konstytucyjnego. Podkreślić wypada, że jeżeli Sąd Okręgowy powziął wątpliwości, co do ewentualnej zgodności z Konstytucją RP nowego brzmienia art. 226 § 1 k.k. powinien był skorzystać z możliwości wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego ze stosownym pytaniem prawnym, przy czym przyczyną wykorzystania tego mechanizmu nie może być sama domniemana sprzeczność pomiędzy sentencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a treścią nowej normy prawnej, ale faktyczne wątpliwości, co zgodności tej normy z treścią Konstytucji RP.

Wobec powyższego uznać należy, że Sąd Okręgowy w wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r. dopuścił się rażącego naruszenia prawa materialnego mającego niewątpliwy wpływ na treść wyroku przez uznanie, że dla realizacji znamion typu z art. 226 § 1 k.k. konieczne jest działanie publiczne. Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd ten będzie zobligowany wziąć pod uwagę aktualne brzmienie art. 226 § 1 k.k. nadane ustawą z dnia 9 maja 2008 r. (Dz. U. Nr 122, poz. 782), która weszła w życie w dniu 25 lipca 2008 r.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji.