Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for raising first-instance evidence errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the appellant incorrectly attempted to challenge first-instance evidence evaluation. The defense argued that the appellate court ignored significant evidence and violated the principle of objective assessment by crediting the victim's testimony over the defendant's. The court held that cassation serves only to review the appellate court's decision, not to retry first-instance proceedings or address errors from the initial trial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 k.p.k.; Art. 5 § 1, 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 458 k.p.k.: Cassation is a remedy for reviewing the appellate court's decision and cannot be used to challenge errors made during the first-instance proceedings or to retry evidence evaluation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 129/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy H. A., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 16 grudnia 2014 roku, sygn. II AKa 249/14, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 10 września 2014 roku, sygn. II K 112/14, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego H.
A. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 10 września 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie, II K 112/14, uznał m.in. H. A. winnym czterech przestępstw m.in. z art. 197 § 3 k.k. i 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 191 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., oraz z art. 189 § 1 k.k., za to wymierzył stosowne kary jednostkowe i karę łączną 9 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.W wyniku apelacji wywiedzionej m.in. przez obrońcę H.
A. Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014 roku, sygn. akt II Aka 249/14 zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 10 września 2014 roku w ten sposób, że uznał go winnym jednego przestępstwa z art. 197 § 3 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. art. 191 § 1 k.k. i art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i na podstawie tych przepisów skazał ich, na podstawie art. 197 § 3 pkt 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył karę 9 lat pozbawienia wolności, a w pozostałym zakresie wyrok utrzymał w mocy.Orzeczenie powyższe zaskarżyła kasacją obrońca skazanego H.A. zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, polegające na obrazie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie naruszenie:- art. 4 k.p.k., art. 5 § 1 i 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez pominięcie istotnych okoliczności wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przemawiających na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć istotnych wątpliwości, w szczególności poprzez danie bezkrytycznie wiary zeznaniom pokrzywdzonej, opierając się jednocześnie na ich zbieżności z wyjaśnieniami oskarżonego S.Ś. i całkowitym odrzuceniu wersji zdarzenia przedstawionej przez oskarżonego H.A., podczas gdy przebieg zdarzenia opisany przez oskarżonego jest równie prawdopodobny co wersja pokrzywdzonej, a zgromadzone w sprawie dowody nie przesądzają jednoznacznie, która z przedstawionych wersji jest prawdziwa, w szczególności, iż z uzupełniającej opinii sądowo - psychiatrycznej wynika, iż oskarżony z okresu zdarzenia ma dobrze zachowaną pamięć, a wyjaśnienia oskarżonego S.Ś. nie mogą być uznane za wiarygodne, gdyż miały na celu przerzucenie odpowiedzialności karnej na oskarżonego H.
A..W oparciu o powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego H. A. i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Białymstoku do ponownego jej rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Tylko pozornie zarzut wskazany w kasacji ma charakter zarzutu kasacyjego. Autorka kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja, w szczególności zauważyć należy, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji.
Tymczasem podniesiony w kasacji zarzut odnosi się w istocie do postępowania sądu I instancji, w szczególności do dokonanej tam oceny dowodów, stanowiąc w istocie powtórzenie zarzutów apelacji. Te ostatnie – co należy podkreślić zostały poprawnie, przekonująco i zgodnie ze standardem art. 457 § 3 k.p.k., rozważone na s. 6-9 uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, gdzie wskazano powody, dla których ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji odpowiadała regulacji art. 7 k.p.k. Warto przypomnieć, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania odwoławczego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, która służyć ma kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń.
Skarżącemu przypomnieć należy nadto, że podstawą kasacji winno być naruszenie prawa przez sąd odwoławczy, a nie samo nieuwzględnienie zarzutów apelacji. Również twierdzenie o naruszeniu zasady in dubio pro reo nie może być traktowane poważnie, skoro obrońca nie wskazał w kasacji, jakie to niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygnięto z naruszeniem art. 5 § 2 k.p.k. – za takową nie można uznać samej tylko rozbieżności między wersjami skazanego i pokrzywdzonej. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia zasady obiektywizmu, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „Naruszenie art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej, autonomicznej podstawy kasacyjnej.
Przepis ten określa ogólną dyrektywę postępowania i dopiero wskazanie tych przepisów ustawy procesowej, które miał sąd naruszyć, wbrew zasadzie obiektywizmu, czyniłoby taki zarzut formalnie poprawnym.” (post. SN z dnia 9 lipca 2014 r., II KK 140/14)Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.