Supreme Court dismisses appeal for probation suspension violation not raised in cassation grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal without examination, ruling that the defendant's probation suspension violation was not properly raised in the cassation grounds. Although the prosecutor argued the defendant's absence at the appeal trial constituted a valid ground for cassation, the Court held that such procedural defects must be explicitly listed in the cassation petition itself. Consequently, the appeal was inadmissible because the specific defect was omitted from the formal cassation filing, preventing the court from reviewing the merits.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 4 k.p.k.: Cassation is inadmissible if not filed for defects listed in Art. 439 k.p.k. unless explicitly raised in the cassation grounds; failure to cite the defect renders the appeal inadmissible regardless of its factual existence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 122/25 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2025 r., w sprawie M. M. skazanego z art. 178a § 1 k.k. i in. kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt II Ka 125/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kolbuszowej z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II K 194/23 na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kolbuszowej wyrokiem z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II K 194/23 uznał M. M. za winnego popełnienia:1.przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i za to skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzekając ponadto wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;2.dwóch przestępstw, kwalifikowanych z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 k.k. i przyjmując że stanowią one ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Następnie, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych kar pozbawienia wolności orzekł wobec M. M. karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k., warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat. Zobowiązał M. M. do informowania kuratora o przebiegu okresu próby i powstrzymywania się od nadużywania alkoholu oraz oddał go pod dozór kuratora sądowego. Rozstrzygnął także o kosztach.Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją osobistą oskarżonego, która jednak okazała się nieskuteczna.
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt II Ka 125/24, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Od powyższego orzeczenia kasację wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżający wyrok Sądu odwoławczego w całości i podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., a także art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., jak również art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., a ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. W oparciu o sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie M.
M. , bądź - ewentualnie - o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Odpowiedź na kasację złożył prokurator, wnosząc o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego z powodu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w przepisie art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.Wniesioną w niniejszej sprawie kasację należało uznać za niedopuszczalną z mocy ustawy, co przesądziło o konieczności pozostawienie jej bez rozpoznania - zgodnie z treścią art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k.Na gruncie art. 523 § 2 k.p.k. ustawodawca przesądził, że wniesienie kasacji na korzyść oskarżonego jest niedopuszczalne, jeżeli nie wymierzono mu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Od powyższej zasady wprowadzono dwa wyjątki: wniesienie kasacji w trybie art. 521 k.p.k. przez Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich albo wniesienie kasacji z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że wobec oskarżonego M. M. orzeczono karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat. Kasację wniósł obrońca oskarżonego, zaś żaden z zarzutów nie odnosił się do uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
W takiej sytuacji wniesienie kasacji było niedopuszczalne, a to powinno skutkować wydaniem przez Prezesa Sądu odwoławczego zarządzenia o odmowie jej przyjęcia. Skoro to jednak nie nastąpiło, należało przyjętą kasację pozostawić bez rozpoznania.Powyższego nie zmienia fakt, że w odpowiedzi na kasację, prokurator – obok bezprzedmiotowego w realiach procesowych sprawy merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów kasacji – wskazał na wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., wynikającej z nieobecności obrońcy skazanego M.
M. na rozprawie apelacyjnej. Dostrzeżone uchybienie skłoniło prokuratora do sformułowania wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.Istotne w tym względzie są dwie kwestie. Po pierwsze, prokurator podniósł zaistnienie dostrzeżonego przez siebie uchybienia w odpowiedzi na kasację, a nie w kasacji. Po drugie, w przypadku kar innych, niż kara pozbawienia wolności, dopuszczalność kasacji została powiązana nie tyle z obiektywnym faktem wystąpienia uchybienia z art. 439 k.p.k., co z formalnym kryterium podniesienia tej okoliczności w zarzucie kasacyjnym.
Stanowi o tym wprost art. 523 § 4 k.p.k., gdzie ustawodawca posłużył się frazą: „Ograniczenia przewidziane w § 2 i 3 nie dotyczą kasacji:
1) wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439”. Na stanowisku takim konsekwentnie stoi także Sąd Najwyższy. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2013 r., IV KZ 55/13: „Kasacja wniesiona wbrew ograniczeniom z art. 523 § 2 k.p.k., w której nie podniesiono uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k., jest niedopuszczalna i ma tu zastosowanie rozwiązanie przyjęte w art. 530 § 2 k.p.k. lub art. 531 § 1 k.p.k.”. Brak podniesienia uchybienia z art. 439 k.p.k. w kasacji uniemożliwia jej rozpoznanie – bez względu na faktyczne wystąpienie w sprawie naruszenia prawa stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą.Nie wdając się zatem w ocenę słuszności stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na kasację, stwierdzić trzeba, że jeśli zaskarżony wyrok został wydany z uchybieniem dostrzeżonym przez prokuratora, jego wzruszenie może nastąpić w drodze postępowania kasacyjnego zainicjowanego kasacją wniesioną w trybie art. 521 k.p.k. lub wznowienia postępowania.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 637a k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [J.J.][r.g.]