Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless due to lack of serious procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless and ordered the appellant to bear the costs. The defense argued that the lower court failed to properly assess the co-defendant's acquittal and neglected specific procedural violations under the Code of Criminal Procedure. The court rejected these claims because the appellate court thoroughly analyzed all arguments and provided a complete, reasoned judgment that met the required standards of procedural control.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 1, 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1, 637a k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the appellate court fully analyzed the arguments and provided a complete, reasoned judgment, thereby meeting the standard of procedural control.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 119/24 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 maja 2024 r. sprawy M. G. skazanej z art. 286 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt II AKa 140/23, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 10 marca 2023 r., sygn. akt III K 218/21, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazaną kosztami postępowania kasacyjnego. [J.J.]
UZASADNIENIE
M. G. została skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 10 marca 2023 r., sygn. akt III K 218/21:- na karę 4 lat pozbawienia wolności za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., opisanych w pkt 1 oraz w pkt od 3 do 14 aktu oskarżenia, z wprowadzonymi w pkt II części dyspozytywnej wyroku zmianami (pkt II wyroku),- na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w okresie od marca 2019 r. do 15 października 2019 r. w S., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej wprowadziła w błąd P. P. co do swojego miejsca zatrudnienia oraz wykonywanych obowiązków i uprawnień w Urzędzie Marszałkowskim w S., możliwości pozyskania dotacji z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa […] oraz właściciela konta bankowego, na które miały być przelane pieniądze, stanowiące wkład własny i powołując się na wpływy m in. w Urzędzie Marszałkowskim oraz znajomość z Marszałkiem Województwa, zaoferowała podjęcie działań na rzecz uzyskania dotacji na rozwój przedsiębiorstwa, zapewniając o możliwości uzyskania dofinansowania w kwocie 5.200.000 zł, przy czym nie miała zamiaru ani możliwości wywiązania się ze składanych deklaracji, czym doprowadziła pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 290.000 zł wynikającej z wpłaconej na konto kwoty zaliczki na poczet wkładu własnego, tj. za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. (pkt III wyroku).Sąd Okręgowy połączył orzeczone względem oskarżonej kary pozbawienia wolności, w ich miejsce orzekając karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia oskarżonej wolności w sprawie.
Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od M. G. na rzecz pokrzywdzonych tytułem naprawienia szkody odpowiednio:a. w związku z czynem opisanym w punkcie 1 części wstępnej wyroku - na rzecz K. N. kwotę 20.000 zł,b. w związku z czynem opisanym w punkcie 2 części wstępnej wyroku - na rzecz P. P. kwotę 290.000 zł,c. w związku z czynem opisanym w punkcie 3 części wstępnej wyroku - na rzecz S. R. kwotę 190.000 zł,d. w związku z czynem opisanym w punkcie 4 części wstępnej wyroku - na rzecz M. Ł. kwotę 65.000 zł,e. w związku z czynem opisanym w punkcie 5 części wstępnej wyroku - na rzecz R.
D. kwotę 45.000 zł,f. w związku z czynem opisanym w punkcie 6 części wstępnej wyroku solidarnie na rzecz N. B. i M. B. 55.600 zł,g. w związku z czynem opisanym w punkcie 7 części wstępnej wyroku - na rzecz P. S. kwotę 40.000 zł,h. w związku z czynem opisanym w punkcie 8 części wstępnej wyroku - na rzecz D. D. kwotę 30.000 zł,i. w związku z czynem opisanym w punkcie 9 części wstępnej wyroku - na rzecz B. P. kwotę 5.000 zł,j. w związku z czynem opisanym w punkcie 10 części wstępnej wyroku - na rzecz P. W. kwotę 150.000 zł,k. w związku z czynem opisanym w punkcie 12 części wstępnej wyroku - na rzecz W.
P. kwotę 25 000 złotych,I. w związku z czynem opisanym w punkcie 13 części wstępnej wyroku - na rzecz W. K. kwotę 25.000 złotych. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońcę M. G. oraz prokuratora i pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych wniesionych na niekorzyść współoskarżonego R. K., uniewinnionego przez Sąd I instancji od zarzuconych mu czynów, wyrokiem z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt II AKa 140/23, zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej M. G. w ten sposób, że:- z kwalifikacji prawnej przypisanych jej przestępstw z pkt 1 i od 3 do 14 wyeliminował art. 230 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru kary za ciąg przestępstw art. 11 § 3 k.k.;- z kwalifikacji prawnej czynu 2 przypisanego oskarżanej w pkt III części dyspozytywnej wyroku wyeliminował art. 230 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k., a z podstawy wymiaru kary art. 11 § 3 k.k., zaś w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Obrońca skazanej wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu rażącą obrazę art. 433 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpoznania zarzutów apelacji oskarżonej i jej obrońcy dotyczących zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. oraz obrazy art. 201 k.p.k. w zw. z art. 202 § 1 k.p.k. w zw. z art. 193 k.p.k.Podnosząc powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia jej rozpoznanie i oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Wbrew twierdzeniom skarżącego zaskarżony wyrok nie jest dotknięty wadą wynikającą z naruszenia art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Odnosząc się do samej konstrukcji zarzutu kasacyjnego należy zauważyć, że został on sformułowany bardzo ogólnie, w sposób niedający się ustalić, na czym konkretnie polega uchybienie Sądu II instancji, świadczące o „zaniechaniu wyczerpującego rozpoznania zarzutów apelacji” wniesionej na korzyść oskarżonej.
Skarżący nie dokonał takiego doprecyzowania ani w treści zarzutu, ani na łamach uzasadnienia kasacji. Miast tego poddał krytyce prawomocne rozstrzygnięcie uniewinniające współoskarżonego R. K. – choć kwestia jego odpowiedzialności karnej została już definitywnie przesądzona i pozostaje bez wpływu na sytuację procesową M. G. Jak słusznie przypomniał w odpowiedzi na kasację prokurator, odpowiedzialność za czyny zabronione rozpatrywana jest indywidualnie. Dlatego to, czy współoskarżony popełnił zarzucone mu przestępstwo nie musi rzutować na odpowiedzialność karną drugiego sprawcy, a taka okoliczność zachodzi właśnie w niniejszej sprawie.
Z tego względu zarzuty skarżącego podważające rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego co do R. K. nie tylko nie mieszczą się w przysługującemu mu gravamenie, ale nie mogą też doprowadzić do wykazania braku sprawstwa lub winy M. G.Oprócz konkretnego wskazania przejawów braku rzetelności w rozpoznaniu przez Sąd środka odwoławczego, prawidłowo zredagowany zarzut naruszenia art. 433 § 1 i 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. powinien wskazywać, że zaistniałe uchybienie, w realiach danej sprawy, mogło wywrzeć istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia sądu odwoławczego.
Dla uwzględnienia kasacji opartej o powyższy zarzut niezbędne jest zatem wykazanie tak rażących uchybień w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że prowadzą one do uznania, iż w istocie Sąd ad quem nie rozpoznał określonego zarzutu apelacyjnego, dopuszczając się obrazy nie tylko art. 457 § 3 k.p.k., ale również naruszając elementarny standard rzetelnej kontroli odwoławczej, unormowany w art. 433 § 2 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2022 r., III KK 402/22). Zaistnienia tego rodzaju konkretnych, rażących uchybień w zaskarżonym wyroku Autor kasacji nie wykazał, poprzestając na polemice z ustaleniami faktycznymi, dotyczącymi udziału współoskarżonego w przypisanym M.
G. przestępstwie. Do naruszenia przepisów art. 433 § 1 i 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. dochodzi wówczas, gdy sąd drugiej instancji pomija w swoich rozważaniach zarzuty zawarte w apelacji albo analizuje je w sposób odbiegający od standardów kontroli instancyjnej lub wręcz ogranicza się do ogólnikowego stwierdzenia, że zarzut jest zasadny lub że jest niezasadny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2023 r., V KK 424/22). W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny poświęcił ponad 3 strony na analizę zarzutów apelacji obrońcy M.
G, zaś na kolejnych kilku stronach uzasadnienia przedstawił swoją ocenę zachowania oskarżonego R. K., co stanowi istotny wątek uzasadnienia apelacji oraz kasacji wniesionych w imieniu skazanej. Rozważania Sądu odwoławczego cechuje kompletność (Sąd odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym) oraz adekwatna obszerność. Na podstawie wywodu, zawartego na stronach 15-18 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego, można w pełni odtworzyć motywy rozstrzygnięcia i ich podstawę prawną. Nie ma zatem najmniejszych rzeczywistych podstaw do kwestionowania rzetelności kontroli instancyjnej przeprowadzonej w niniejszej sprawie.
Oceniwszy podniesiony w kasacji zarzut jako cechujący się całkowitą bezzasadnością, przedmiotową kasację należało oddalić, o kosztach postępowania rozstrzygając zgodnie z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.] [ms]