Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 119/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for lack of gross procedural error affecting the final judgment's content.

Numero d'incarto III KK 119/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the prosecutor's cassation appeal as obviously groundless, ordering the State Treasury to bear the costs. The prosecutor argued that the lower court incorrectly interpreted Article 204 of the Criminal Code regarding online prostitution and failed to apply Article 258 regarding organized criminal groups. The court ruled that since the appellate court did not apply the contested material laws, the prosecutor could only challenge the standard of appellate review, not the substantive law itself.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: Cassation serves only to eliminate gross errors in the application of law, not to initiate a new factual review or re-evaluate evidence gathered in lower instances.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation procedure gross procedural error appellate review standard material law application organized criminal group online prostitution State Treasury costs atto sessuale con un detenuto

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 1 k.p.k.
art. 523 § 1 k.p.k. oraz chociażby postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2016 r., III KK 291/16, www.sn.pl).
Art. 439 § 1 k.p.k.
Art. 204 § 2 k.k.
z art. 204 § 2 k.k. w zw.
Art. 258 § 1 k.k.
polegała na kierowaniu przedmiotową grupą przestępczą, co stwarzało konieczność przypisania oskarżonym sprawstwa występków określonych w przepisach art. 258 § 1 k.k. (W.
Art. 258 § 3 k.k.
12 k.k., z art. 258 k.k., z art.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 119/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 kwietnia 2022r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 12 k.k
art. 258 k.k
12 k.k., z art. 258 k.k., z art.
art. 204 § 2 k.k
art. 65 § 1 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 119/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 kwietnia 2022r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy W. W. oraz A. K., uniewinnionych od zarzutu popełnienia czynu zabronionego z art. 189a § 1 k.k. i in., ‎z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w S.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt II AKa (…),‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. ‎z dnia 3 stycznia 2020 r., sygn. akt III K (…), postanawia:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 3 stycznia 2020 r. (sygn. akt III K (…)) W. W. i A. K. zostali uniewinnieni od zarzutu popełnienia czynów z art. 299 § 1 i 6 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 258 k.k., z art. 189a § 1 k.k. w zw. z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 19 listopada 2021 r. (sygn. akt II AKa (…)) utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji. Kasację od powyższego prawomocnego orzeczenia wniósł prokurator, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu:„-mające istotny wpływ na treść wyroku, rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 204 § 2 k.k.. polegające na: błędnej wykładni art. 204 § 2 k.k. poprzez nietrafne przyjęcie, iż obnażanie przez pokrzywdzone własnych piersi oraz genitaliów, dokonywanie masturbacji oraz imitacji stosunku płciowego na polecenia klientów przekazywane im on - linę, za pośrednictwem videoczatu, mające doprowadzić do podniecenia seksualnego klientów i zaspokojenia ich potrzeb seksualnych za odpowiednią opłatą, są czynnościami pozbawionymi kontaktu fizycznego z ciałem pokrzywdzonych i w konsekwencji nie stanowią realizacji znamion przestępstwa z art. 204 § 2 k.k., podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu uwzględniająca dogmatyczne rozumienie określonych w nim znamion sprawczych uzasadnia wniosek, iż opisane zachowanie stanowiło „uprawianie prostytucji” w rozumieniu art. 204 § 2 k.k., co winno skutkować uchyleniem przez sąd II instancji wyroku Sądu Okręgowego i przekazaniem sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania,-mające istotny wpływ na treść wyroku, rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 258 § 1 i 3 k.k. polegające na: błędnym jego niezastosowaniu, wskutek nietrafnego przyjęcia, iż działania W.

W. i A. K. nie posiadały bezprawnego charakteru, co wykluczało wypełnienie przez oskarżonych znamion czynów z art. 258 § 1 i 3 k.k., podczas gdy działania wymienionych polegały na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na nakłanianiu i ułatwianiu innym osobom uprawiania prostytucji, w celu czerpania z tego procederu korzyści majątkowych o nieustalonej wartości, przy czym rola A. K. polegała na kierowaniu przedmiotową grupą przestępczą, co stwarzało konieczność przypisania oskarżonym sprawstwa występków określonych w przepisach art. 258 § 1 k.k. (W.

W.) oraz w art. 258 § 1 i 3 k.k. (A. K.),- mające istotny wpływ na treść wyroku, rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 299 § 1 i 6 k.k. polegające na: błędnym jego niezastosowaniu, wskutek nietrafnego przyjęcia, iż środki płatnicze w łącznej wysokości co najmniej 71.062, 82 Euro nie pochodziły z korzyści związanych z popełnieniem czynów zabronionych, bowiem działania oskarżonych nie posiadały bezprawnego charakteru, co wykluczało wypełnienie przez oskarżonych znamion czynów z art. 299 § 1 i 6 k.k., podczas gdy środki te pochodziły z korzyści związanych z popełnieniem czynów zabronionych polegających na nakłanianiu i ułatwianiu innym osobom uprawiania prostytucji, miały zatem bezprawny charakter, co stwarzało konieczność przypisania oskarżonym sprawstwa występku określonego w przepisie art. 299 k.k..”Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Istotą skutecznej kasacji jest wykazanie i uargumentowanie zaistnienia w sprawie rażącego naruszenia prawa (procesowego lub materialnego), które dodatkowo miało istotny wpływ na treść finalnego rozstrzygnięcia (arg. ex. art. 523 § 1 k.p.k. oraz chociażby postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2016 r., III KK 291/16, www.sn.pl). Podnoszone w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego, nie są powiązane z mankamentami postępowania odwoławczego (brak stosownego zarzutu naruszenia art. 433 k.p.k. i art. 457 k.p.k.), a pamiętać wypada, że Sąd odwoławczy nie stosował wskazanych przepisów prawa materialnego utrzymując wyrok Sądu I instancji.

Sąd odwoławczy uznał, że zarzut postawiony w apelacji w zakresie naruszenia prawa procesowego nie był zasadny i ten swój pogląd uzasadnił. Podzielił także zapatrywania Sądu I instancji co do wykładni poszczególnych typów czynów zabronionych stanowiących podstawę aktu oskarżenia. W sprawie niniejszej dodatkowo problematyczne jest, że w apelacji nie zarzucono naruszenia prawa materialnego, ale jedynie prawo procesowe. Prokurator skoncentrował się na sferze ustaleń faktycznych i ocenie dowodów, rozumienie prawa materialnego przez Sąd I instancji pozostawiając poza sferą rozważań istotę postępowania apelacyjnego.

Pamiętać należy, że postępowanie apelacyjne na gruncie k.p.k. różni się od tego, z jakim do czynienia mamy w postępowaniu cywilnym, gdzie obowiązujący model apelacji pełnej (cum beneficio novorum) polega nie na rozpoznaniu apelacji przez sąd drugiej instancji, ale na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy w granicach zaskarżenia i nie mogą stać temu na przeszkodzie wady uzasadnienia sądu pierwszej instancji, także nie wytknięte w apelacji (tak postanowienie Sądu Najwyższego z 16.03.2021 r., I USK 166/21, LEX nr 3220176). W kasacji można podnieść wyłącznie zarzut rażącego naruszenia prawa odnosząc go do orzeczenia sądu odwoławczego.

Zarzut ten z istoty rzeczy może dotyczyć tych norm prawnych, które były (lub powinny być) przez sąd stosowane. W sytuacji, kiedy sąd odwoławczy nie orzeka reformatoryjnie, nie stosuje prawa materialnego, bowiem nie korzysta z wynikającej z tego prawa komopetencji to stwierdzania winy i wymierzenia kary. Utrzymując wyrok w mocy lub uchylając go i przekazując sparwe do ponownego rozpoznania działa na podstawie przepisów prawa procesowego, oceniając według określonego w tych przepisach standardu kontroli odwoławczej, zawarte w środku zaskarżenia zarzuty.

Dlatego też jedynym zarzutem, jaki mógł zostać postawiony przez Prokuratora w kasacji to ten dotyczący rażącego naruszenia standardu kontroli odwoławczej w zakresie uprzednio złożonej apelacji. W tym miejscu warto jeszcze raz przypomnieć, że kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia nie jest tzw. trzecią instancją, nie służy zatem do inicjowania powtórnej kontroli w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ani ponownej kontroli poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, lecz ma na celu eliminację błędów wynikających z wadliwego w stopniu rażącym zastosowania przepisów prawa materialnego lub procesowego albo związanych z wystąpieniem przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. tj. tzw. bezwzględnych podstaw odwoławczych.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.