Supreme Court dismisses appeal for probation violation as inadmissible due to suspended sentence. The defendant was sentenced to a suspended sentence for a minor offense.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal without examination, ruling it inadmissible under the Code of Criminal Procedure. The defendant, T.M., was convicted of a minor offense but sentenced to a suspended prison term with a two-year probation period. The defense argued procedural flaws regarding evidence evaluation, but the Court held that appeals for probation violations are only admissible if the sentence is a full prison term without suspension.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 531 § 1 k.p.k. Cassation for probation violation is inadmissible when the final judgment imposes a suspended sentence, as such appeals are restricted to cases involving immediate imprisonment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 119/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie T. M.skazanego z art. 263 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 maja 2014 r., z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R.z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt V Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł 1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć skazanego T.M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt V Ka […], po rozpoznaniu apelacji prokuratora oraz obrońcy oskarżonego, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II K […], w części skazującej T. M. za występek określony w art. 263 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby 2 lat oraz grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł.Kasację w tym zakresie wniósł obrońca skazanego zarzucając w niej „rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, a konkretnie art. 4, art. 7, art. 424 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku polegającą na nierzetelnej i powierzchownej ocenie zarzutu zawartego w apelacji zwłaszcza w zakresie dokonanych ustaleń, co do osoby, która faktycznie posiadała przedmiotową broń w szczególności w świetle wyjaśnień oskarżonych J.
W. oraz T. M. złożonych przed Sądem, a także wewnętrznych sprzeczności ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jak również braku odniesienia się w nim Sądu Okręgowego w R. do zarzutu dotyczącego czynu I, a w szczególności nie wskazania przez Sąd z jakich powodów nie podzielił stanowiska zawartego w apelacji obrońcy w zaskarżonym zakresie, co do wartości wyjaśnień oskarżonych J. W. oraz T. M. jako środków dowodowych”, wnosząc o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w R. oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w R. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Przedmiotowa kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, a ponieważ została przez Sąd Odwoławczy przyjęta, konieczne było nie – jak to sugeruje w odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny – jej oddalenie, lecz pozostawienie bez rozpoznania, stosownie do dyspozycji art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k.Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).Zapadłym w tej sprawie wyrokiem sąd ad quem utrzymał w mocy wyrok sądu meriti wyłącznie w zakresie, w którym oskarżonemu T. M., za czyn z art. 263 § 2 k.k., wymierzono karę z zastosowaniem instytucji określonej w art. 69 § 1 k.k., i tylko tej części rozstrzygnięcia sądu odwoławczego dotyczy wniesiony przez obrońcę nadzwyczajny środek zaskarżenia. W związku z tym, że w kasacji nie wskazano na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k., konieczne było orzeczenie przez Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k.Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w części dyspozytywnej, obciążając jednocześnie skazanego T.
M. – art. 518 k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. – kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.aw