Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 118/23 Generato dall'IA

Supreme Court acquits defendant for not wearing a mask, ruling the regulation expired before trial.

Numero d'incarto III KK 118/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's conviction and acquitted the defendant of failing to wear a mask during the pandemic. The prosecution argued the defendant violated epidemic regulations, but the Court found that the specific regulation requiring masks had expired before the trial date. Consequently, the Court ruled that the defendant could not be penalized for an act that was no longer illegal at the time of the proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 § 1 k.w.; Art. 116 § 1a k.w.; The principle of non-retroactivity applies to blanket provisions where the specific administrative regulation defining the offense has ceased to be in force at the time of the trial, thereby depenalizing the act.

Parole chiave

Generato dall'IA
principle of non-retroactivity blanket criminal provision epidemic regulations temporal validity of law acquittal due to expired norm falsificazione dei pesi e delle misure carenza di sostanza economica difetti materiali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 § 1 k.w.
art. 2 § 1 k.w., poprzez ukaranie obwinionego za wykroczenie polegające na tym, że w dniu 23 kwietnia 2021 r., wbrew prawnemu obowiązkowi, w miejscu ogólnodostępnym, w związku z wystąpieniem epidemii, nie zakrywał maseczką ust i nosa, tj.
Art. 116 § 1a k.w.
ukaranego za czyn z art. 116 § 1a k.w. w zw.
§ 25 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r.
z § 25 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku wystąpieniem stanu epidemii.
art. 535 § 5 k.p.k
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 112 k.p
art. 4 § 1 k.k
(podobnie jak w art. 4 § 1 k.k.
art. 2 § 2 k.k
art. 2 § 1 k.w., poprzez ukaranie obwinionego za wykroczenie polegające na tym, że w dniu 23 kwietnia 2021 r., wbrew prawnemu obowiązkowi, w miejscu ogólnodostępnym, w związku z wystąpieniem epidemii, nie zakrywał maseczką ust i nosa, tj.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KK 118/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 maja 2023 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. oraz art. 15 § 2 i 4 k.p.w. sprawy A. D. ukaranego za czyn z art. 116 § 1a k.w. w zw. z § 25 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii z powodu kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Brzozowie,z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt II W 204/21 uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionego A. D. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia, a kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

A. D. został obwiniony o to, że „w dniu 23 kwietnia 2021 r. około godz. 15:40 w B. na ul. […], wbrew obowiązującym przepisom, w związku występowaniem epidemii nie zakrywał maseczką ust i nosa”, tj. o czyn z art. 116 § 1a k.w. w zw. z § 25 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku wystąpieniem stanu epidemii. Sąd Rejonowy w Brzozowie wyrokiem z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt II W 204/21:1.uznał obwinionego A.

D. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie, a powyżej opisanego, który zakwalifikowany został jako wykroczenie z art. 116 § 1a k.w. w zw. z § 25 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, i za to – na podstawie art. 116 § 1a k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. – wymierzył mu karę grzywny w kwocie 100 złotych;2.zwolnił obwinionego od ponoszenia „zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłaty, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa Sąd Rejonowy w Brzozowie”.Przedmiotowy wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 18 listopada 2021 r. (k.29 akt głównych).W dniu 14 marca 2023 r. (data prezentaty) do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich od ww. wyroku Sądu Rejonowego w Brzozowie.

Skarżący wskazał, że przedmiotowe orzeczenie zaskarża w całości, na korzyść ukaranego, zarzucając: „rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 § 1 k.w., poprzez ukaranie obwinionego za wykroczenie polegające na tym, że w dniu 23 kwietnia 2021 r., wbrew prawnemu obowiązkowi, w miejscu ogólnodostępnym, w związku z wystąpieniem epidemii, nie zakrywał maseczką ust i nosa, tj. za czyn podlegający penalizacji w czasie jego popełnienia, na podstawie art. 116 § 1a k.w. w zw. z § 25 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r., poz. 512), choć zachowanie to nie było już penalizowane w dacie orzekania przez Sąd I instancji”.

Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia przypisanego mu wykroczenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej uwzględnienia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. oraz art. 15 § 2 i 4 k.p.w. Trafne jest spostrzeżenie skarżącego, że w dacie orzekania przez sąd rejonowy (tj. w dniu 20 października 2021 r.), nie obowiązywały już wskazane w zaskarżonym wyroku przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.

U. z 2021 r. poz. 512) – przewidujące do dnia 7 maja 2021 r. nakaz zakrywania, przy pomocy maseczki, ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, w tym na drogach i placach, na terenie cmentarzy, promenad, bulwarów, miejsc postoju pojazdów, parkingów leśnych (§ 25 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia). Należy też stwierdzić, że w dacie wyrokowania w przedmiotowej sprawie, nie obowiązywał żaden inny przepis prawny, ustanawiający nakaz zakrywania, przy pomocy maseczki, ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, w tym m.in. na drogach i placach.

Jak słusznie uznano w judykaturze, zastosowany w niniejszej sprawie przepis art. 116 § 1a k.w. ma charakter blankietowy, gdyż o bycie wykroczenia rozstrzyga treść odnośnego rozporządzenia, obowiązującego w czasie dokonania czynu prawnie zakazanego. Stąd też zmiana uregulowań epizodycznych, które wypełniały ten blankiet winna być rozpatrywana przez pryzmat instytucji zawartej w art. 2 § 1 k.w. Do tej problematyki szeroko odniósł się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 marca 2022 r. (I KZP 12/21, OSNK 2022, Nr 4, poz. 12.), stwierdzając, że norma intertemporalna określona w art. 2 § 1 k.w. (podobnie jak w art. 4 § 1 k.k. i art. 2 § 2 k.k.s.) znajduje zastosowanie do uregulowań epizodycznych zawartych w ustawie albo aktach wykonawczych, które uszczegóławiają przepisy ustawowe albo stanowią ich wypełnienie (przepisy blankietowe), jeżeli w ustawie nie przewidziano stosownych uregulowań przewidujących odmienne reguły rozstrzygające o kolizji ustaw w czasie.

Podzielając ten pogląd należy stwierdzić, że skoro doszło do zmiany przepisów rozporządzenia, które wypełniały przepis blankietowy art. 116 § 1a k.w., to doszło do „zmiany ustawy” w rozumieniu art. 2 § 1 k.w. W badanej sprawie zmiana ta – w sytuacji braku szczególnych unormowań kolizyjnych – prowadziła do całkowitej depenalizacji czynu, skoro w chwili orzekania przez sąd rejonowy nie obowiązywał już przepis nakazujący zakrywanie (przy pomocy maseczki) ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, w tym na drogach i placach, na terenie cmentarzy, promenad, bulwarów, miejsc postoju pojazdów, parkingów leśnych – choć obowiązywał on w chwili popełnienia przez ukaranego przypisanego mu wykroczenia.

Biorąc powyższe pod uwagę, należało uchylić zaskarżony wyrok oraz uniewinnić A. D. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia jest decyzja o obciążeniu Skarbu Państwa kosztami postępowania w sprawie. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.