Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 116/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed penalty order due to lack of authorized prosecutor's complaint for traffic violation.

Numero d'incarto III KK 116/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the penalty order against J.a F. for a traffic violation because the municipal guard lacked statutory authority to initiate prosecution for this specific offense. The court found that while the guard discovered the violation, the law only grants them powers to report certain breaches, not to prosecute those defined in Article 65 § 2 of the Penal Code. Consequently, the absence of a formal complaint from the authorized prosecutor constituted a fatal procedural defect requiring the case to be dropped.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 17 k.p.w.; Art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.; Art. 129b Prawo o ruchu drogowym: Municipal guards lack authority to initiate prosecution for specific traffic violations defined in the Penal Code, rendering a penalty order void without a formal complaint from the authorized prosecutor.

Parole chiave

Generato dall'IA
municipal guard authority traffic violation prosecution procedural defect authorized prosecutor complaint penalty order dismissal statutory powers limitation dropping proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 17 k.p.w.
kpw w związku z art. 17 § 3 kpw, polegającego na ukaraniu J.
Art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 kpk)
Art. 129b Prawo o ruchu drogowym
Zgodnie z art. 129b ustawy z dnia 20 czerwca
Art. 65 § 1 kw
określonych w art. 65 § 1 kw.
Art. 65 § 2 kw
ukaranego z art. 65 § 2 kw

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 116/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)

SSN Piotr Hofmański (sprawozdawca)

SSN Jacek Sobczak

Protokolant Jolanta Włostowska

na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 kpk)

w sprawie J.a F.

ukaranego z art. 65 § 2 kw

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

w dniu 25 maja 2010 r.

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 września 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i postępowanie w sprawie umarza na

podstawie art. 5 § 1 pkt 9 kpw.

UZASADNIENIE

Prokurator Generalny zaskarżył kasacją na korzyść obwinionego J.a F.

wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 września 2009 r. podnosząc

dwa zarzuty:

- rażącego naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 1 pkt 9

kpw w związku z art. 17 § 3 kpw, polegającego na ukaraniu J. F. za popełnienie

wykroczenia stypizowanego w art. 65 § 2 kw, pomimo istnienia negatywnej

przesłanki procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co

stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określona w art. 104 § 1 pkt 7

kpw, oraz

- rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia

przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 94 § 1 kpw w związku z art.

506 § 3 kpk, polegającego na wydaniu ponownego wyroku nakazowego w

sytuacji, gdy poprzedni wyrok nakazowy, wydany przez Sąd Rejonowy w S. w

sprawie VI W …/09 został zaskarżony przez obwinionego w drodze sprzeciwu.

Opierając się na powyższych zarzutach autor kasacji wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku nakazowego i umorzenie postępowania na podstawie art.

5 § 1 pkt 9 kpw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna. Uchylenie zaskarżonego wyroku

nakazowego nastąpiło w wyniku uwzględnienia pierwszego z zarzutów kasacji.

Nie ulega wątpliwości, że także zarzut drugi jest w stopniu oczywistym zasadny,

niemniej potwierdzenie zasadności pierwszego z zarzutów prowadzi do dalej

idących skutków procesowych.

Rację ma niewątpliwie Prokurator Generalny gdy wywodzi, ze wnosząc

do sądu wniosek o ukaranie J. F. za popełnienie wykroczenia określonego w art.

65 § 2 kw, Straż Miejska w B. wykroczyła poza zakres swoich ustawowych

uprawnień, skutkiem czego wyrok w sprawie zapadł w sytuacji braku skargi

uprawnionego oskarżyciela. Dotyczy to zarówno wyroku nakazowego Sadu

Rejonowego w S. z dnia 28 maja 2009 r., jak i wyroku nakazowego Sądu

Rejonowego w B. z dnia 21 września 2009 r. Pierwszy z tych wyroków nie mógł

być jednak zaskarżony i nie wymaga uchylenia, albowiem utracił moc na skutek

wniesienia sprzeciwu przez obwinionego.

Jak trafnie wywodzi w kasacji jej autor, uchybienie, którego dopuścił się

Sąd Rejonowy w B. stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określona w

art. 104 § 1 pkt 7 kpw, albowiem w sprawie zachodziła negatywna przesłanka

procesowa określona w art. 5 § 1 pkt 9 kpw w związku z brakiem skargi

uprawnionego oskarżyciela. Kwestię organów uprawnionych do wnoszenia i

popierania wniosków o ukaranie w sprawach o wykroczenia reguluje art. 17

kpw, którego § 3 wskazuje na uprawnienia straży gminnych (miejskich) w tym

zakresie, ale jedynie wówczas, gdy w zakresie swego działania ujawniły

wykroczenie. Rzecz jednak w tym, że przepisy regulujące zakres działania tych

straży nie wskazują na ich uprawnienie w zakresie ścigania wykroczeń

określonych w art. 65 § 1 kw. Zgodnie z art. 129b ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze

zmianami) strażnicy gminni (miejscy) uprawnieni są do wykonywania kontroli

ruchu drogowego wobec kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu

drogowego naruszającego określone tam przepisy ruchu drogowego. Wśród

wykroczeń objętych uprawnieniami tych strażników nie figuruje zaś art. 65 § 1

kw.

W tym stanie rzeczy zasadnym jest przyjęcie, ze organom straży miejskiej

nie przysługiwało prawo do wniesienia wniosku o ukaranie w sprawie o

powyższe wykroczenie, nawet jeśli organy te wykroczenie to ujawniły.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok

nakazowy i wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela postępowanie w

sprawie umorzył. Podstawę umorzenia stanowi art. 5 § 1 pkt 9 kpw.

/tp/