Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 110/13 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously unfounded for failing to specify which appeal charge was ignored by the lower court.

Numero d'incarto III KK 110/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded because the defense failed to identify specific appeal charges that the lower court allegedly ignored. The defense argued the lower court inadequately considered the defendant's explanations and witnesses regarding coercion and benefits offered to the victim, but did not pinpoint exact charges. The court ruled that without specifying which appeal charge was not addressed, the claim of procedural violation under Article 433 § 2 of the Criminal Procedure Code is baseless.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if the appellant fails to specify which appeal charge was not adequately considered by the lower court, rendering the claim of procedural violation unsubstantiated.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal procedural violation claim specific charge identification appeal charge review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
wniósł jego obrońca i, zarzucając „mające istotny wpływ na jego treść: - rażącą obrazę art. 433 § 2 kpk w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Tak samo jest jeżeli chodzi o zarzut obrazy przepisu art. 457 § 3 kpk.
Art. 523 k.p.k.
W istocie, obrońca, tak formułując zarzuty, próbuje kwestionować ustalenia faktyczne będące udziałem Sądów obu instancji, co w kasacji, wobec unormowania art. 523 kpk, w ogóle jest niedopuszczalne.
Art. 535 § 3 k.p.k.
jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany M.
Art. 624 § 1 k.p.k.
na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw.
Art. 518 k.p.k.
z art. 518 kpk został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.Obrońca, w petitum kasacji i w jej uzasadnieniu wskazuje jako naruszone orzeczeniem Sąd Okręgowego szereg przepisów postępowania w zw.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 110/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki w sprawie M. W.‎skazanego z art.197 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 22 października 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,‎od wyroku Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 20 grudnia 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 23 lipca 2012 r., 1. oddala kasację obrońcy M. W. jako oczywiście bezzasadną;

2. zwalnia M. W. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 23 lipca 2012 r., którym M. W. za przestępstwa zakwalifikowane z art. 197 § 1 kk oraz z art. 190 § 1 kk skazany został na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść M. W. wniósł jego obrońca i, zarzucając „mające istotny wpływ na jego treść: - rażącą obrazę art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 7 kpk polegającą na niedostatecznym, powierzchownym rozważeniu wszystkich zarzutów apelacji, w szczególności bezzasadne nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla oskarżonego to jest jego wyjaśnień i zeznań świadków obrony, co uniemożliwiło dokonanie prawidłowej oceny zarzutów, że M.

W. doprowadził małoletnią E. B. do obcowania płciowego groźbą bezprawną pozbawienia życia oraz udzielając jej korzyści majątkowej oraz obietnic korzyści majątkowej; - rażącą obrazę art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 410 kpk w zw. z art. 433 § 2 kpk, polegającą na wydaniu wyroku uwzględniającego jedynie część materiału dowodowego niekorzystnego dla oskarżonego, przyjmowaniu na niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości, pominięciu przez Sąd istotnych dla oskarżonego korzystnych okoliczności, przy równoczesnym bezzasadnym i z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów uwzględnieniu okoliczności niekorzystnych, bez należytego uzasadnienia dokonanych ustaleń oraz pominięciu tych kwestii w toku postępowania odwoławczego, a w szczególności polegającą na pominięciu zeznań rodziców E. B. w zakresie jej zachowania się przez okres objęty aktem oskarżenia oraz jej zachowanie się wobec rodziców po ujawnieniu, że współżyła z innym mężczyzną, jak też relacji bliskich kolegów, z którymi miała intymne stosunki”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Takie też było stanowisko pełnomocnika pokrzywdzonej E. B. sformułowane piśmie procesowym zatytułowanym „Stanowisko w przedmiocie kasacji”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy M. W. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany M. W. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.Obrońca, w petitum kasacji i w jej uzasadnieniu wskazuje jako naruszone orzeczeniem Sąd Okręgowego szereg przepisów postępowania w zw. z art. 433 § 2 kpk, jednakże z treści uzasadnienia kasacji jednoznacznie wynika, że zarzuty te sprowadzają się do naruszenia przez Sąd odwoławczy przepisów art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk i generalnego zarzutu, że Sąd ten, w uzasadnieniu swego orzeczenia nie odniósł się przekonująco do zarzutów apelacji tego obrońcy, nie podzielił oceny dowodów sformułowanej przez skarżącego, następstwem czego było dokonanie również przez Sąd Okręgowy błędnego ustalenia, że oskarżony M.

W. dopuścił się zarzuconych mu czynów. Ponieważ obrońca nie wskazuje do jakiego zarzutu apelacji Sąd odwoławczy nie ustosunkował się, to zarzut naruszenia przez ten Sąd przepisu art. 433 § 2 kpk okazuje się niczym nie uzasadniony. Zatem, w tym zakresie kasacja jest oczywiście bezzasadna. Tak samo jest jeżeli chodzi o zarzut obrazy przepisu art. 457 § 3 kpk. Przekonuje o tym treść uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego, który nie ograniczył się do podzielenia oceny dowodów przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego, lecz przedstawił w pełnym zakresie argumentację na rzecz uznania za wiarygodne zeznań pokrzywdzonej E. B., dokonując ponownie ich wnikliwej analizy w kontekście pozostałych przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy dowodów, w tym zeznań jej rodziców, a także z uwzględnieniem opinii psychologicznej i z rozważeniem wszystkich istotnych okoliczności, które mogły wskazywać na konieczność wyjątkowej ostrożności w ocenie zeznań pokrzywdzonej.

Wywody w tym zakresie, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, są pełne i przekonujące, co pozwalało Sądowi Okręgowemu podzielić stanowisko Sądu Rejonowego także co do dokonanych ustaleń jeżeli chodzi o zachowanie oskarżonego wobec pokrzywdzonej. W istocie, obrońca, tak formułując zarzuty, próbuje kwestionować ustalenia faktyczne będące udziałem Sądów obu instancji, co w kasacji, wobec unormowania art. 523 kpk, w ogóle jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.