Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 107/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding evidence control and judge impartiality.

Numero d'incarto III KK 107/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claims regarding improper evidence control and alleged judge bias. The defense argued that the lower court incorrectly excluded expert testimony on vehicle value and failed to address a prior theft by the presiding judge. The court ruled that the appellate court correctly determined the excluded evidence was irrelevant to the verdict and that a prior unrelated crime does not automatically prove judicial impartiality.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded when the appellate court correctly applied procedural rules to exclude evidence deemed irrelevant to the case outcome and when a prior unrelated offense by a judge does not constitute sufficient grounds to question judicial impartiality.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal evidence exclusion review judicial impartiality standard procedural error assessment defense argument rejection appellate court reasoning

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 433 § 2 k.p.k.
zaskarżony wyrok uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.Od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając w niej :1.naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k., w tym naruszenie zasad wynikających z art.
art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k.
2 i 3 k.p.k., poprzez uznanie przez Sąd Odwoławczy, że Sąd I instancji zasadnie oddalił na zasadzie art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. wniosek obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność wartości skradzionego samochodu m-ki A..
art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k.
oraz z art. 170 § 1 pkt.
art. 41 § 1 k.p.k.
art. 440 k.p.k.
Po pierwsze, kwestia orzekania przez sędziego rzekomo wyłączonego od orzekania nie została podniesiona w apelacji, a zatem – o ile nie było podstaw do zastosowania art. 440 k.p.k. – Sąd odwoławczy w świetle art.
§ 19, § 2 ust. 3 i § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
na podstawie § 19, § 2 ust. 3 i § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 107/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 279 § 1 k.k
winnym zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów kwalifikowanych w art. 279 § 1 k.k.
art. 278 § 1 k.k
64 § 2k.k., art. 278 § 1 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 107/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy D. K., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 12 września 2014 roku, sygn. XIII Ka 808/13, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tczewie z dnia 26 kwietnia 2013 roku, sygn. II K 1167/12, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego D.

K. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, 3. na podstawie § 19, § 2 ust. 3 i § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J.Z., prowadzącego Kancelarię Adwokacką w T., kwotę 442,80 zł, (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku VAT, jako obrońcy z urzędu wyznaczonemu w postępowaniu kasacyjnym za sporządzenie i wniesienie kasacji.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w Tczewie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie II K 1167/12 uznał oskarżonego D.K. winnym zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów kwalifikowanych w art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2k.k., art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i wymierzył mu stosowne kary jednostkowe oraz karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz zobowiązał oskarżonego do naprawienia wyrządzonych szkód.Od wyroku tego apelację wniósł zarówno oskarżony, jak i jego obrońca zaskarżając powyższy wyrok w całości.

Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy w Gdańsku w dniu 12 września 2014 r, w sprawie XIII Ka 808/13 utrzymał wobec oskarżonego D.K. zaskarżony wyrok uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.Od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając w niej :1.naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., w tym naruszenie zasad wynikających z art. 7 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. oraz z art. 170 § 1 pkt. 2 i 3 k.p.k., poprzez uznanie przez Sąd Odwoławczy, że Sąd I instancji zasadnie oddalił na zasadzie art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. wniosek obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność wartości skradzionego samochodu m-ki A..

Wartość skradzionego samochodu miała zdaniem skarżącego wpływ na wysokość zasądzonej kary,2.naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k., poprzez błędne jego zastosowanie skutkujące uznaniem, że wnioski dowodowe oskarżonego złożone w pismach procesowych i podtrzymane na rozprawie przed Sądem Odwoławczym o przeprowadzenie dowodu z przesłuchań świadków R. K., R. N., M. i W. R. na okoliczność zdarzenia, ilości skradzionego sprzętu elektronicznego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania, co z kolei miało wpływ na błędne ustalenie stanu faktycznego,3.naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k oraz art. 41 § 1 k.p.k., poprzez pominięcie okoliczności podnoszonej przez oskarżonego po wniesieniu apelacji, iż sędzia wydający wyrok w I instancji winien być wyłączony od prowadzenia sprawy p-ko skazanemu, gdyż w przeszłości dokonał on kradzieży pojazdu na szkodę Prezesa tegoż Sądu, co wywołało brak obiektywizmu ze strony sędziego rozpatrującego sprawę, a Sąd Odwoławczy pominął tę kwestię przy rozpoznaniu apelacji.

Tymczasem uwzględnienie tej okoliczności przez Sąd Odwoławczy winno skutkować uchyleniem wyroku Sądu I instancji i skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania. W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Oczywiście bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące niepoprawnej kontroli odwoławczej ujęte w pkt 1 i 2 kasacji.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd odwoławczy poprawnie zaakceptował oddalenie dowodu z opinii dotyczącej wartości samochodu A., a na s. 12 uzasadnienia wyrok wskazał w sposób przekonujący, że wobec przyjętej kwalifikacji dowód ten nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia; argumentacja ta nie budzi najmniejszych zastrzeżeń co do jej rzetelności i poprawności. Podobnie jeśli chodzi o oddalone wnioski o przesłuchanie świadków co do ilości skradzionego sprzętu elektronicznego – na s. 13 uzasadnienia wyroku Sad odwoławczy trafnie wskazał powody, dla których oddalenie tych dowodów należy uznać za zgodne art. 170 § 1 k.p.k.

Rozważania Sąd odwoławczego co do tych kwestii są rzetelne, poprawne i przekonujące, wsparte argumentacją osadzoną w realiach sprawy i z pewnością spełniają standard wyznaczony przez przepis art. 457 § 3 k.p.k. Oczywiście bezzasadny okazał się również zarzut w pkt 3 kasacji. Po pierwsze, kwestia orzekania przez sędziego rzekomo wyłączonego od orzekania nie została podniesiona w apelacji, a zatem – o ile nie było podstaw do zastosowania art. 440 k.p.k. – Sąd odwoławczy w świetle art. 433 § 2 k.p.k. nie był obowiązany do jej analizowania w treści pisemnego uzasadnienia.

Po drugie i najważniejsze, zarzut ten jest całkowicie bezzasadny – z faktu, że skazany uprzednio ukradł samochód należący do prezesa Sądu I instancji nie wynika per se uzasadniona wątpliwość co do bezstronności względem skazanego wszystkich sędziów tego sądu. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.