Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 101/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to improper re-examination of facts in cassation proceedings.

Numero d'incarto III KK 101/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense lawyer against the Regional Court's decision to reduce the defendant's sentence. The lower court reclassified one act from a crime to a misdemeanor and reduced the total sentence, arguing the defendant's behavior constituted only psychological abuse rather than physical abuse. The Court rejected the appeal because the defendant attempted to re-examine factual findings and challenge the evidence evaluation, which is strictly prohibited in cassation proceedings under Polish law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 424 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: Cassation proceedings are limited to legal errors and do not permit the re-examination of factual findings or the evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation proceedings re-examination of facts evaluation of evidence psychological abuse procedural error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 1 k.p.k.
Te zarzuty kasacji to, w istocie, powtórzenie zarzutów apelacji i w ten sposób obrońca chce ponownie kwestionować ustalenia faktyczne, co, wobec unormowania art. 523 § 1 kpk, w kasacji jest niedopuszczalne.Równie bezzasadne są zarzuty z pkt 5 i z pkt 6 kasacji, naruszenia przepisów art.
Art. 424 k.p.k.
7 kpk, to wystarczy odesłać do starannej i rzetelnej lektury uzasadnień orzeczeń Sądów obu instancji, które, co prawda, nie odznaczają się obszernością, to jednak formułują pełne i przekonujące wywody dotyczące oceny przeprowadzonych dowodów, spełniając, odpowiednio, wymogi art. 424 kpk i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk, w pełni i przekonująco odniósł się w uzasadnieniu swego orzeczenia, a jego powtórzenie w kasacji jest, w istocie, kwestionowaniem ustaleń faktycznych i oceny dowodów będących udziałem Sądu Rejonowego, co, wobec unormowania art.
Art. 7 k.p.k.
Jest to ocena swobodna a nie dowolna, dokonana według reguł określonych w art. 7 kpk.
Art. 433 k.p.k.
wniósł jego obrońca i, zarzucając: „1)rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, mianowicie art. 433 k.p.k.
Art. 440 k.p.k.
poprzez nierozpoznanie sprawy w zakresie jaki wynika z okoliczności wskazanych w środku odwoławczym, a także podniesionych na rozprawie odwoławczej jak również z brzmienia art. 440 k.p.k.
art. 433 k.p.k
wniósł jego obrońca i, zarzucając: „1)rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, mianowicie art. 433 k.p.k.
art. 440 k.p.k
poprzez nierozpoznanie sprawy w zakresie jaki wynika z okoliczności wskazanych w środku odwoławczym, a także podniesionych na rozprawie odwoławczej jak również z brzmienia art. 440 k.p.k.
art. 7 k.p.k
Jest to ocena swobodna a nie dowolna, dokonana według reguł określonych w art. 7 kpk.
art. 437 § 2 k.p.k
523 § 1 kpk w kasacji jest niedopuszczalne.Jeżeli chodzi o zarzuty z pkt 1 i 2 kasacji, naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art. 437 § 2 kpk, art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 101/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 sierpnia 2014 r.,‎sprawy M. L.‎skazanego z art. 207 § 1 kk, 197 § 1 kk i innych,‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 20 grudnia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 sierpnia 2013 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację obrońcy skazanego M. L. jako oczywiście bezzasadną;

2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K. Kancelaria Adwokacka 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) w tym 23% VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji przez obrońcę wyznaczonego z urzędu;

3) obciążyć M. L. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Okręgowy w R., wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r., wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 sierpnia 2013 r. – którym M. L. za trzy przestępstwa zakwalifikowane: z art. 207 § 1 kk, art. 197 § 1 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 278 § 1 kk skazany został na karę łączną czterech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności – zmienił w ten sposób, że uchylił orzeczenie o karze łącznej, przyjął, że jeżeli chodzi o czyn zakwalifikowany z art. 207 § 1 kk, to zachowanie oskarżonego w stosunku do synów S. i P. stanowiło znęcanie psychiczne, uchylił orzeczenie w zakresie czynu zakwalifikowanego z art. 278 § 1 kk, ustalił, że czyn ten stanowi wykroczenie określone w art. 119 § 1 kw i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie umorzył, natomiast na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 wymierzył M.

L. karę łączną czterech lat pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w R., kasację na korzyść skazanego M. L. wniósł jego obrońca i, zarzucając: „1)rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, mianowicie art. 433 k.p.k. poprzez nierozpoznanie sprawy w zakresie jaki wynika z okoliczności wskazanych w środku odwoławczym, a także podniesionych na rozprawie odwoławczej jak również z brzmienia art. 440 k.p.k. podczas gdy całokształt okoliczności sprawy w tym wzajemne relacje oskarżonego i jego żony wskazują na wzajemne niezrozumienie potrzeb i oczekiwań w zakresie wspólnego pożycia a znacząca różnica charakterów, cech osobowości, temperamentu a co za tym idzie potrzeb w zakresie wspólnego prowadzenia gospodarstwa domowego, wychowania dziecka, wzajemnych relacji interpersonalnych, potrzeb uczuciowych wskazuje na długotrwałe pozostawanie oskarżonego w stanie napięcia emocjonalnego, który wyklucza działanie z zamiarem dopuszczenia się w stosunku do pokrzywdzonej i dzieci stron przestępstw przypisanych w wyroku Sądu Okręgowego gdyż oskarżony nadal kocha żonę i dzieci, chce z nimi być, wspólnie wychowywać, które to okoliczności nie zostały zaprzeczone przez pokrzywdzoną i dzieci stron w toku postępowania karnego co winno skutkować przyjęciem rażącej niesprawiedliwości utrzymanego w mocy orzeczenia;2) rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia a to art. 7 k.p.k. poprzez ocenę dowodów z zeznań pokrzywdzonej w relacji do wyjaśnień oskarżonego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, które wskazują na długotrwały, pogłębiający się konflikt emocjonalny pomiędzy stronami w którym niezdolność pokrzywdzonej do empatii skutkowała narastaniem u oskarżonego frustracji, które to okoliczności wpłynęły na zachowanie oskarżonego w stopniu uzasadniającym przyjęcie ich naganności jednak w zakresie niepozwalającym na przypisanie oskarżonemu przestępstw objętych skarżonym wyrokiem;3)rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia a to art. 7 k.p.k. poprzez ocenę dowodów opartą o z góry przyjęte założenie popełnienia przez oskarżonego objętych aktem oskarżenia czynów, których faktyczne wystąpienie pozostaje w sprzeczności z całokształtem pozostałych zachowań oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonych tj.

żony i dzieci a mianowicie chęci dalszego, wspólnego zamieszkiwania pomimo problemów lokalowych i socjalnych, pozostawanie w bliskich relacjach z dziećmi, wola kontynuowania życia rodzinnego pospołu z pokrzywdzonymi pomimo złożenia zeznań obciążających oskarżonego;4)rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia a to art. 437 § 2 k.p.k. w zw. .z art. 452 § 1 k.p.k. przez nieuchylenie orzeczenia a zamiast tego przyjęcie, że zachowanie oskarżonego stanowiło znęcanie psychiczne w stosunku do pokrzywdzonych P. i S., które to ustalenie mogło zapaść tylko po wszechstronnym rozważeniu materiału dowodowego sprawy gdyż zebrane dowody nie pozwalały poczynić takich jednoznacznych ustaleń co do charakteru zachowania oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonych a Sąd Odwoławczy nie przeprowadził dowodów, których ustalenia na taką zmianę opisu czynu by pozwalały;5)rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia a to art. 457 § 3 k.p.k. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego wyjaśnienia czym kierował się sąd wydając wyrok, które to wyjaśnienie zostało niejako zastąpione wyjaśnieniami odnośnie kary wymierzonej oskarżonemu za poszczególne czyny a więc rozważaniami w zakresie okoliczności nie będących głównym przedmiotem procesu jakim jest rozważenie i wiążące rozstrzygnięcie kwestii ewentualnej winy oskarżonego a co za tym idzie skazanie lub uniewinnienie w granicach ujętych w ramy faktów opisanych w akcie oskarżenia będących historycznym tłem orzeczenia i podstawą rozstrzygnięcia;6)rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 455 k.p.k. poprzez dodatkowe przyjęcie w zakresie czynu przypisanemu oskarżonemu z punktu I aktu oskarżenia, iż zachowanie oskarżonego w stosunku do synów S. i P. stanowiło znęcanie psychiczne podczas gdy nie określenie przez Sąd I instancji, jakiego rodzaju znęcanie się stanowiło zachowanie oskarżonego względem w/w małoletnich synów stanowi o braku kategorycznych i jednoznacznych ustaleń w zakresie znamion przestępstwa a zatem nie może stanowić podstawy do skazania oskarżonego bez ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i kategorycznego określenia czy dane zachowanie stanowiło w ogóle przestępstwo znęcania się biorąc pod uwagę charakter tego przestępstwa w tym w szczególności jego stronę podmiotową.Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek niepodzielenia przez wysoki sąd powyższych zarzutów, przedmiotowemu wyrokowi zarzucam:7)rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności, ponieważ oskarżony działał bez zamiaru wyrządzenia pokrzywdzonym znaczącej krzywdy, jego postępowanie jest niejako konsekwencją jego charakteru, temperamentu i cech osobowości, które są czynnikami na które w znacznej mierze nie ma on wpływu a które były akceptowane przez pokrzywdzonych, którzy nie żywią szczególnie niskich uczuć do oskarżonego a pokrzywdzona H.

L. de facto przez długi okres czasu akceptowała zachowanie i postępowanie oskarżonego i nie uważała go za przestępcze czy nawet szczególnie naganne; ponadto oskarżony pozostaje w poprawnych relacjach ze swoimi dziećmi, wyraża zainteresowanie ich wychowaniem i rozwojem a co za tym idzie nie sposób przypisać mu zachowania o tak istotnym stopniu społecznej szkodliwości, który miałby w całokształcie okoliczności sprawy stanowić o potrzebie izolacji go od społeczeństwa”, wniósł o „uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania”.Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego M.

L. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona , natomiast M. L. został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Sporządzenie i wniesienie w tej sprawie kasacji przez obrońcę wyznaczonego z urzędu, uzasadniało zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia z tego tytułu.Już tylko na marginesie, wobec oddalenia kasacji, zauważyć należy, że obrońca nieprawidłowo sformułował wniosek kasacji. Jeżeli bowiem wnosił o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy, to należało wnosić o uchylenie nie tylko zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego, ale także skazującego wyroku Sądu pierwszej instancji.

Z kolei, wobec sformułowania zarzutów kasacji i jej uzasadnienia, uznać należało, że choć dotyczy ona również czynu zakwalifikowanego w akcie oskarżenia z art. 278 § 1 kk a w wyroku Sądu Okręgowego z art. 119 § 1 kw, to jednak obrońca, w tym zakresie, niczego nie kwestionuje, co zwalnia Sąd kasacyjny z odnoszenia się do problematyki wiążącej się z tym czynem.Natomiast, wszystkie zarzuty kasacji obrońcy odniesione do czynów zakwalifikowanych z art. 207 § 1 kk oraz z art. 197 § 1 kk w zw. z art. 12 kk są oczywiście bezzasadne.

Jeżeli chodzi o ten ostatni czyn, to skarżący, w istocie tylko w uzasadnieniu kasacji, ogranicza się do niczym nieuzasadnionych stwierdzeń, że przeprowadzone dowody, czego nie wziął pod uwagę orzekający w tej sprawie Sąd Okręgowy, nie pozwalają ustalić, że oskarżony, wbrew woli pokrzywdzonej, stosując przemoc fizyczną, zmusił ją do poddania się obcowaniu płciowemu. To zarzut, który został podniesiony w apelacji, do którego Sąd Okręgowy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk, w pełni i przekonująco odniósł się w uzasadnieniu swego orzeczenia, a jego powtórzenie w kasacji jest, w istocie, kwestionowaniem ustaleń faktycznych i oceny dowodów będących udziałem Sądu Rejonowego, co, wobec unormowania art. 523 § 1 kpk w kasacji jest niedopuszczalne.Jeżeli chodzi o zarzuty z pkt 1 i 2 kasacji, naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art. 437 § 2 kpk, art. 452 § 1 kpk i art. 455 kpk, w odniesieniu, co wynika z treści zarzutów kasacji i prawie całego jej uzasadnienia, do czynu zakwalifikowanego z art. 207 § 1 kk, to przede wszystkim zauważyć należy, że Sąd Okręgowy, jako sąd odwoławczy, nie przeprowadzał dowodów we własnym zakresie i nie dokonał poprawienia kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem Sądu Rejonowego.

Wobec tego, jest oczywiste, że w ogóle nie było możliwości naruszenia przez Sąd Okręgowy, przy orzekaniu w tej sprawie, przepisów art. 452 § 1 i art. 455 kpk. Nie było również uzasadnione, na potrzeby orzekania przez Sąd odwoławczy w tej sprawie, przeprowadzenie dowodów na rozprawie przed sądem drugiej instancji, gdyż Sąd pierwszej instancji przeprowadził wszystkie dostępne dowody i dokonał ich trafnej oceny, zgodnej z wymogami art. 7 kpk, co Sąd rozpoznający apelację obrońcy zaaprobował. To umożliwiało zmianę wyroku Sądu Rejonowego także w zakresie czynu zakwalifikowanego z art. 207 § 1 kk, co pozwala stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 437 § 2 kpk.

Nie można również uznać, że Sąd Okręgowy, dokonując zmiany wyroku Sądu Rejonowego w zakresie czynu zakwalifikowanego z art. 207 § 1 kpk, dopuścił się naruszenia przepisu art. 434 § 1 kpk, orzekając na niekorzyść oskarżonego, czego zresztą wprost obrońca nie podnosił. Gdyby nawet uznać, że jest to orzeczenie na niekorzyść, to przecież prokurator, w apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego, domagał się ustalenia, że oskarżony znęcał się fizycznie i psychicznie także nad wszystkimi dziećmi. Ponadto, trzeba zwrócić uwagę na to, że zarówno prokurator w akcie oskarżenia, a następnie Sąd Rejonowy w wyroku, w sposób mało precyzyjny, ale jednak odnosili określenie „znęcał się psychicznie i fizycznie” nie tylko do żony oskarżonego, ale także do dzieci.

Sąd Okręgowy jedynie ograniczył to, a więc w istocie na korzyść skazanego, że zachowanie stanowiło tylko (aż!) znęcanie psychiczne.Jeżeli chodzi o zarzuty z pkt 3 i pkt 4 kasacji, naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 7 kpk, to wystarczy odesłać do starannej i rzetelnej lektury uzasadnień orzeczeń Sądów obu instancji, które, co prawda, nie odznaczają się obszernością, to jednak formułują pełne i przekonujące wywody dotyczące oceny przeprowadzonych dowodów, spełniając, odpowiednio, wymogi art. 424 kpk i art. 457 § 3 kpk.

Jest to ocena swobodna a nie dowolna, dokonana według reguł określonych w art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie ograniczył się do podzielenia stanowiska Sądu Rejonowego ze wskazaniem trafnie zaprezentowanej przez ten Sąd argumentacji, lecz w uzasadnieniu swego orzeczenia, syntetycznie, ale w wystarczającym zakresie, ponownie dokonał analizy i oceny przeprowadzonych w tej sprawie dowodów. Te zarzuty kasacji to, w istocie, powtórzenie zarzutów apelacji i w ten sposób obrońca chce ponownie kwestionować ustalenia faktyczne, co, wobec unormowania art. 523 § 1 kpk, w kasacji jest niedopuszczalne.Równie bezzasadne są zarzuty z pkt 5 i z pkt 6 kasacji, naruszenia przepisów art. 433 kpk, art. 440 kpk i art. 457 § 3 kpk, co doprowadziło, zdaniem obrońcy, do bezzasadnego przypisania oskarżonemu zarzuconych mu aktem oskarżenia przestępstw.

Znów wystarczy odesłać do lektury uzasadnienia orzeczenia Sądu odwoławczego, z którego treści wynika, że Sąd Okręgowy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji obrońcy, a uczynił to w pełnym zakresie i przekonująco. Tak formułując te zarzuty i uzasadnienie kasacji, skarżący próbuje ponownie kwestionować ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy, co, znów trzeba powtórzyć, w kasacji jest niedopuszczalne.Także zarzut z pkt 7 kasacji, „rażącej niewspółmierności orzeczonej kary pozbawienia wolności”, tak sformułowany i uzasadniony, nawet jeżeli nie jest, w świetle unormowania art. 523 § 1 kpk niedopuszczalny, to na pewno jest on oczywiście bezzasadny, gdyż skarżący nie wykazał, że przy wymierzaniu tej kary doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego i to jeszcze takiego, które w tej sprawie mogło wpłynąć na wymiar kary.

Jest to więc tylko zarzut „niewspółmierności kary”, gdyż również Sąd odwoławczy, w uzasadnieniu swego orzeczenia wskazał jakie okoliczności, wobec dyrektyw określonych w art. 53 kk, zdecydowały o wymiarze kary.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.