Supreme Court quashes joint sentence due to procedural error regarding execution of suspended sentence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's joint sentence and dismissed the proceedings against the defendant. The Regional Court improperly combined a suspended sentence with another penalty without verifying if the suspended sentence was still executable. The Court of Appeal found that the execution order for the suspended sentence had been revoked due to statute of limitations, making the joint sentence legally impossible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 85 § 1, 2 k.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 572 k.p.k.: A joint sentence cannot be pronounced if one of the constituent penalties is no longer subject to execution, as the basis for such a sentence must be a totality of circumstances revealed during the main trial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 100/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Rafał MalarskiSSN Zbigniew Puszkarski w sprawie T. K. w przedmiocie wyroku łącznego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 10 kwietnia 2018 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w B.z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II K (...), uchyla zaskarżony wyrok łączny i na podstawie art. 572 k.p.k. umarza postępowanie.
UZASADNIENIEWyrokiem łącznym z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II K (...), Sąd Rejonowy w B. – na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 4 k.k. – połączył wymierzone T. K. z osobna i podlegające wykonaniu: karę 7 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 14 czerwca 2013 r. w sprawie II K …/14, z karą łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 października 2016 r. w sprawie II K …/16 i orzekł wobec skazanego karę 11 miesięcy pozbawienia wolności.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony.Kasację od powołanego wyżej orzeczenia na korzyść skazanego wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżając wyrok łączny w całości i zarzucając:
„rażące i mające wpływ na jego treść naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez dowolne uznanie, z pominięciem wyników postępowania wykonawczego w sprawie o sygn. akt II K 154/13, że kara 7 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 154/13, podlega wykonaniu, podczas gdy Sąd Rejonowy w B. w dniu 28 kwietnia 2017 r. uchylił postanowienie o zarządzeniu wykonania kary i umorzył postępowanie wykonawcze, w następstwie czego doszło do rażącego naruszenia art. 572 k.p.k., poprzez wydanie wyroku łącznego pomimo braku warunków wskazanych w art. 85 § 1 i 2 k.k.”.Przy tak sformułowanym zarzucie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania – na podstawie art. 572 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wniesiona na korzyść skazanego T.
K. jest oczywiście zasadna, co umożliwiło jej uwzględnienie na posiedzeniu w oparciu o przepis art. 535 § 5 k.p.k.Zgodzić należy się ze skarżącym, że procedujący w przedmiocie wyroku łącznego Sąd Rejonowy w B. w sposób rażący naruszył powołane w zarzucie przepisy procedury karnej, a w pierwszym rzędzie art. 410 k.p.k.Oczywistym wszak jest, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. W niniejszym postępowaniu tak się jednak nie stało. Sąd meriti dysponował wprawdzie aktami spraw II K 575/16 i II K 154/13 Sądu Rejonowego w B. wraz z aktami wykonawczymi, w rzeczywistości nie uwzględnił jednak całości dokumentacji w aktach tych zgromadzonej.
Z dokumentacji tej wynika natomiast, że wyrokiem tego Sądu z dnia 14 czerwca 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II K 154/13, T. K. uznany został za winnego popełnienia w dniu 5 stycznia 2013 r. przestępstwa z art. 288 § 1 k.k., w którym wartość zniszczonego mienia określona została na kwotę 480 zł i za to skazany na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, oddaniem w okresie próby pod dozór kuratora oraz zobowiązaniem do naprawienia szkody. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 22 czerwca 2013 r.Orzekając wyrok łączny Sąd a quo dostrzegł fakt zarządzenia – postanowieniem z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II Ko 850/17 (II K 154/13) – wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności wymierzonej powołanym wyżej wyrokiem, co wynika z części dyspozytywnej jego orzeczenia, przeoczył natomiast, że postanowienie powyższe na podstawie art. 24 § 1 k.k.w. zostało uchylone postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 154/13 (k. 171 teczki dozoru), a następnie tymże orzeczeniem postępowanie w przedmiocie wykonania kary na podstawie art. 15 § 1 k.k.w. umorzono z uwagi na przedawnienie.W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że nie było możliwe objęcie węzłem kary łącznej kary 7 pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie o sygn.
II K 154/13 z karą łączną orzeczoną w sprawie o sygn. II K 575/16 za czyny z art. 289 § 1 k.k. i z art. 178a § 1 k.k. (5 miesięcy pozbawienia wolności), gdyż podstawą orzeczenia kary łącznej mogą być wyłącznie kary podlegające wykonaniu (art. 85 § 2 k.k.), taką natomiast po wydaniu prawomocnego postanowienia z dnia 28 kwietnia 2017 r., kara 7 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona w sprawie o sygn. akt II K 154/13, już nie była. Prawidłowe dostrzeżenie przez Sąd Rejonowy w B. powyższych zaszłości (brak warunków z art. 85 § 2 k.k.), powinno więc skutkować postanowieniem o umorzeniu postępowania stosownie do dyspozycji art. 572 k.p.k.
Skoro tak się nie stało, konieczne był wydanie tego rodzaju orzeczenia przez Sąd Najwyższy po wcześniejszym uchyleniu dotkniętymi i wskazanymi w kasacji wadami wyroku łącznego.Na marginesie, gdyż nie ma to znaczenia dla samego rozstrzygnięcia wydanego przez sąd kasacyjny, zauważyć należy, że podstawą braku możliwości wydania wyroku łącznego w tej sprawie poza wskazanym wyżej, i trafnie dostrzeżonym przez Rzecznika Praw Obywatelskich uchybieniem, powinien być również, brak możliwości połączenia kary orzeczonej za wykroczenie z karą orzeczoną za przestępstwo.
Tego rodzaju skutek byłby bowiem konsekwencją poprawnego zastosowania w postępowaniu wykonawczym w pierwszym rzędzie przepisu o kontrawencjonalizacji wynikającego z dodanego – z dniem 21 marca 2015 r. – ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 396) art. 2a § 1 k.w. Nie powoduje on zmiany prawomocnego skazania za przestępstwo na skazanie za wykroczenie, a wyłącznie zmianę skazującej za przestępstwo kary pozbawienia wolności na karę aresztu w wysokości równej górnej granicy ustawowego zagrożenia za taki czyn, co przy wykroczeniu z art. 124 § 1 k.w. jest możliwe.Kierując się powołanymi wyżej względami Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. r.g.