Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 100/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal penalty for drunk driving due to mandatory vehicle ban omission.

Numero d'incarto III KK 100/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's criminal penalty decision because the prosecutor failed to order a mandatory vehicle ban. The defendant was convicted of drunk driving but the first-instance court omitted the obligatory administrative sanction required by law. The court ruled that this legal error necessitated a retrial of the penalty portion while preventing a harsher sentence on the original penalty.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 42 § 2 k.k.; Art. 442 § 3 k.p.k.; Art. 443 k.p.k.: When a mandatory criminal sanction is omitted in a conviction, the Supreme Court must quash the penalty decision and remand the case, but the principle of non-retroactivity prohibits imposing a heavier penalty than originally decided.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory criminal sanction drunk driving conviction vehicle ban omission non-retroactivity principle partial cassation quashing prosecutor general appeal retrial of penalty

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 42 § 2 k.k.
Zarzucił w niej „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego – art. 42 § 2 k.k., polegające na nieorzeczeniu w stosunku do W.O., skazanego za popełnienie czynu z art.
Art. 442 § 3 k.p.k.
Art. 443 k.p.k.
Tym samym uchybienie podniesione w przedmiotowej kasacji nie stwarza warunków do surowszego orzekania obecnie odnośnie samej kary czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony dyspozycją art. 443 k.p.k. (zob.
art. 42 § 2 k.k
Zarzucił w niej „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego – art. 42 § 2 k.k., polegające na nieorzeczeniu w stosunku do W.O., skazanego za popełnienie czynu z art.
art. 524 § 3 k.p.k
art. 442 § 3 k.p.k
art. 443 k.p.k
Tym samym uchybienie podniesione w przedmiotowej kasacji nie stwarza warunków do surowszego orzekania obecnie odnośnie samej kary czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony dyspozycją art. 443 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I KZP 36/09
Appeal court cannot revoke judgment partially; revocation must cover only the specific missing mandatory ruling.
V KK 168/11
40; wyroki: z dnia 1 września 2011 r., V KK 168/11, R-OSNKW 2011, poz.
V KK 150/12

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 100/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marian Buliński‎SSN Piotr HofmańskiProtokolant Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Bogumiły Drozdowskiej,‎w sprawie W. O.‎skazanego z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178 a § 1 k.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 10 września 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść skazanego ‎od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.‎z dnia 16 listopada 2012 r., uchyla wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 16 listopada 2012 r., W. O. uznany został za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, a polegającego na tym, że „w dniu 23 sierpnia 2012 r. w P., będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. w sprawie sygn. akt II K 1…/09, za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, jechał jako kierujący pojazdem mechanicznym – samochodem m-ki Opel Kadet w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości – 1,07 mg/l; 0,93 mg/l; 0,95 mg/l; 0,94 mg/l alkoholu w organizmie, czym nie zastosował się do zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi, orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. w sprawie sygn. akt II K …/09, na okres 3 lat” – tj. przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. i za to skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby wynoszący 4 lata oraz grzywnę w wymiarze 60 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł.Orzeczenie to, zawierające również rozstrzygnięcie o kosztach, nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się w dniu 24 listopada 2012 r.

Kasację od powołanego wyroku, w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść skazanego, wniósł w dniu 22 marca 2013 r. Prokurator Generalny. Zarzucił w niej „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego – art. 42 § 2 k.k., polegające na nieorzeczeniu w stosunku do W.O., skazanego za popełnienie czynu z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k., obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju”, wnosząc o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona na niekorzyść skazanego, z zachowaniem terminu określonego w art. 524 § 3 k.p.k., kasacja Prokuratora Generalnego została uwzględniona w całości, trafny okazał się bowiem sformułowany w niej zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego.

Nie ulega wątpliwości, że skazując oskarżonego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w czasie popełnienia którego znajdował się on w stanie nietrzeźwości, na sądzie – stosownie do treści art. 42 § 2 k.k. – ciąży obowiązek orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy postąpił wbrew temu wymogowi i pomimo przypisania W. O. przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k., nie orzekł obligatoryjnego środka karnego, naruszając tym samym wskazany w zarzucie kasacji przepis prawa materialnego, zaś naruszenie to miało, co oczywiste, istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego (zob. uchwała z dnia 25 marca 2010 r., I KZP 36/09, OSNKW 2010, z. 5, poz. 40; wyroki: z dnia 1 września 2011 r., V KK 168/11, R-OSNKW 2011, poz. 1542 i z dnia 5 lipca 2012 r., V KK 150/12, niepubl.), pomimo tego, że skarżony niniejszą kasacją wyrok obarczony jest uchybieniem polegającym w istocie na braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego, i takiego też naruszenia prawa dotyczy podniesiony w kasacji zarzut, zasadnym było – jak to uczynił Prokurator Generalny – zaskarżenie przedmiotowego orzeczenia w części dotyczącej orzeczenia o karze, ponieważ w postępowaniu kasacyjnym nie jest możliwe uchylenie orzeczenia wyłącznie w części, której orzeczenie to nie zawiera, a więc np. co do braku w nim rozstrzygnięcia w kwestii środka karnego.

Z tych względów podzielono więc stanowisko skarżącego co do zakresu zaskarżenia uchylając poddany kontroli kasacyjnej wyrok właśnie w części dotyczącej orzeczenia o karze, tym bardziej, że środek karny jest przecież składnikiem ogółu represji stosowanej za przypisane przestępstwo.W ponowionym postępowaniu Sąd Rejonowy powinien, orzekając w zakresie w jakim nastąpiło przekazanie, mieć na uwadze (co Sąd Najwyższy zauważa z urzędu – art. 442 § 3 k.p.k.), że wprawdzie kasacja ta wniesiona została na niekorzyść oskarżonego co do rozstrzygnięcia o karze, a więc o karze i o środkach karnych, ale podniesiony zarzut nie odnosił się do samej kary, lecz jedynie do braku rozstrzygnięcia o obligatoryjnym środku karnym.

Tym samym uchybienie podniesione w przedmiotowej kasacji nie stwarza warunków do surowszego orzekania obecnie odnośnie samej kary czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony dyspozycją art. 443 k.p.k. (zob. uzasadnienie - in fine - powołanej wyżej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2010 r.).Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w wyroku.