Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 90/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses request to resolve legal issue due to lack of causal link to appeal and trivial claim value.

Numero d'incarto III CZP 90/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to rule on a legal question submitted by the Court of Appeal regarding the enforceability of bank interest clauses. The lower court had rejected the creditor's request because the loan contract lacked a certified copy of the debtor's submission to execution, and the Supreme Court found the appellate court's doubts were not causally linked to the appeal's resolution. Furthermore, the court deemed the request improper because the disputed amount was merely 4.71 PLN, making the public cost of judicial intervention disproportionate to the trivial interest.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym: A legal question may be submitted to the Supreme Court only if the appellate court's doubts are essential to resolving the appeal and the claim is not trivial or disproportionate in value.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal question submission causal link requirement trivial claim value proportionality of costs enforceability clause bank execution title submission to execution

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 390 § 1 k.p.c.
podstawie art. 390 § 1 w związku z art.
Art. 397 § 2 k.p.c.
390 § 1 w związku z art. 397 § 2 k.p.c.
Art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
Z tego stwierdzenia, wspartego także art. 61 § 1 ustawy
Art. 7862 § 1 k.p.c.
W myśl art. 7862 § 1 k.p.c. w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności
Art. 96-98 Prawa bankowego
wymogi formalne z art. 96 ust.
art. 397 § 2 k.p.c
390 § 1 w związku z art. 397 § 2 k.p.c.
art. 7862 § 1 k.p.c
W myśl art. 7862 § 1 k.p.c.
art. 7862 k.p.c
W myśl art. 7862 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 90/09

POSTANOWIENIE

Dnia 20 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z wniosku wierzyciela GE Money Bank S.A. w G.

przeciwko dłużnikowi Dominice Ł.-B.

o nadanie klauzuli wykonalności,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 listopada 2009 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w K.

postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r.,

"Czy określenie w bankowym tytule egzekucyjnym wysokości

odsetek według stopy procentowej odsetek maksymalnych, to jest

w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego spełnia

wymogi formalne z art. 96 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz.U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 z późn.

zm.) jeżeli wskazano także aktualną stopę tych odsetek właściwą na

chwilę wystawienia tytułu?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r. oddalił wniosek

wierzyciela o nadanie sądowej klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi

egzekucyjnemu w części, w jakiej dotyczył on odsetek umownych za okres od dnia

8 listopada 2008 r. do dnia 7 kwietnia 2009 r., odsetek karnych za okres od dnia 7

maja 2008 r. do dnia 20 kwietnia 2009 r. oraz dalszych odsetek żądanych za okres

od dnia 21 kwietnia 2009 r. do dnia zapłaty. W ocenie sądu w tym zakresie ujęcie

wysokości odsetek nie spełnia wymogów zawartych w art. 96 ust. 2 Prawa

bankowego.

Rozpoznając zażalenie wierzyciela na to postanowienie, Sąd Okręgowy w K.

powziął poważne wątpliwości, którym dał wyraz w zagadnieniu prawnym

przedstawionym Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie na

podstawie art. 390 § 1 w związku z art. 397 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 390 § 1 w związku z art. 397 § 2 k.p.c., sąd drugiej instancji

może przedstawić Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne

budzące poważne wątpliwości tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do

rozpatrzenia zażalenia. Z tego stwierdzenia, wspartego także art. 61 § 1 ustawy

z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052

ze zm.),

wynika,

że

niezbędne

jest

wskazanie

przez

sąd

odwoławczy

szczegółowego uzasadnienia, na czym polegają jego wątpliwości i dlaczego uważa

je za poważne, oraz wykazanie, że stwierdzone przezeń wątpliwości prawne

pozostają w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem zażalenia.

W myśl art. 7862 § 1 k.p.c. w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności

bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, sąd bada, czy dłużnik poddał się egzekucji,

oraz czy roszczenie objęte tytułem wynika z czynności bankowej dokonanej

bezpośrednio z bankiem lub z zabezpieczenia wierzytelności banku wynikającej

z tej czynności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 96-98 pr. bank., które

normują zasady wystawiania przez banki tytułów egzekucyjnych, ich treść oraz

skuteczność. Oznacza to, że w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności

bankowemu tytułowi egzekucyjnemu sąd bada nie tylko przesłanki z art. 7862

k.p.c., ale także czy dokument przedłożony przez bank spełnia wynikające

z przepisów prawa bankowego przesłanki ważności i skuteczności bankowego

tytułu egzekucyjnego, a nadto inne wymogi, które dotyczą każdego tytułu

egzekucyjnego. Oczywistym jest, że poczynienie wymaganych powyższymi

przepisami ustaleń możliwe jest jedynie w oparciu o dokumenty zawierające

powyższe oświadczenia i informacje.

W aktach sprawy natomiast brak jest oryginału lub poświadczonego odpisu

oświadczenia o poddaniu się egzekucji przez dłużnika Dominikę Ł.-B., a także

oryginału lub poświadczonego odpisu umowy kredytu pozwalającej ocenić, czy

spełnia ona wymogi art. 7862 § 1 k.p.c. oraz art. 97 ust. 1 i 2 pr. bank.

Umowa kredytu, w której treści zawarte jest oświadczenie o poddaniu się egzekucji,

załączona została jedynie w formie kserokopii niepoświadczonej przez uprawnione

osoby za zgodność z oryginałem. Ten brak uniemożliwia nadanie klauzuli

wykonalności, co oznacza, że nie został spełniony wymóg istnienia związku

przyczynowego między rozstrzygnięciem przedstawionego zagadnienia prawnego

a rozstrzygnięciem zażalenia, a tylko wówczas zachodziłaby potrzeba podjęcia

uchwały rozstrzygającej to zagadnienie.

Poza tym, z uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zagadnienia

prawnego wynika, że Sądowi odwoławczemu w istocie chodzi o zajęcie przez Sąd

Najwyższy stanowiska odmiennego od wyrażonego w uchwale z 12 lutego 2009 r.

(sygn. akt III CZP 145/08, Biul. SN 2009/2/7), na co wskazują zwłaszcza argumenty

sprowadzające się do pewnej polemiki z tym stanowiskiem oraz wykazywanie, iż

kategoria „stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego" nie jest

dłużnikowi obca. Nie jest to jednak wystarczająca podstawa do przedstawienia

Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego w trybie art. 390 § 1 w związku z art.

397 § 2 k.p.c.

Dalej, Sąd odwoławczy nie dostrzegł, iż na obecnym etapie postępowania,

wobec jednoznacznego żądania zawartego w treści zażalenia (k. 14 akt), dłużnik

nie domaga się już nadania klauzuli wykonalności odnośnie odsetek z odesłaniem

do treści b.t.e., tj. do „wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku

Polskiego", stąd też wszelkie rozważania w tym zakresie, zawarte w uzasadnieniu

postanowienia, pozostają bez związku z rozpatrywaną sprawą.

Na koniec, trzeba zauważyć, że proces cywilny zapewnia ochronę jednostce

tylko w ramach określonych zasad społecznych; nie można zatem absorbować

środków publicznych w celach zbędnych i nadużywania uprawnień. Nie podlega

ochronie taki interes jednostki, który zgodnie z ogólnym postrzeganiem, jest aż tak

nikły, iż nie usprawiedliwia absorbowania pracy sądu. Wartość przedmiotu

zaskarżenia określono w zażaleniu na 4,71 zł. Kwota ta jest rażąco niska, a realne

koszty postępowania - ponoszone przez społeczeństwo - wysokie. W tych

okolicznościach za nieporozumienie należy uznać angażowanie Sądu Najwyższego

w rozstrzygnięcie przedstawionego zagadnienia prawnego.

Z tych względów, na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r.

o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), postanowiono jak

w sentencji.