Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 88/08 Generato dall'IA

Appeal against trustee's order to return creditor claim incurs basic court fee under Art. 14 u.k.s.c.

Numero d'incarto III CZP 88/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that a basic court fee applies to appeals against a trustee's order to return a creditor's claim due to formal defects. The Regional Court had debated whether a reduced fee under Art. 19 u.k.s.c. applied based on the claim's value, but the Supreme Court rejected this interpretation. The court determined that since no specific fee rule exists for such appeals, the general provision for basic fees under Art. 14 u.k.s.c. governs the situation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 14 ust. 3 u.k.s.c.; Art. 75 pkt 3 u.k.s.c.; Art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c.: An appeal against a trustee's order to return a creditor's claim incurs the basic court fee prescribed by Art. 14 ust. 3 u.k.s.c., not the reduced fee under Art. 19 u.k.s.c.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy proceedings creditor claim trustee order court fees appeal fee formal defects basic fee

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 14 ust. 3 u.k.s.c.
) pobiera się opłatę stałą określoną w art. 14 ust. 3 u.k.s.c.
Art. 75 pkt 3 u.k.s.c.
sędziego komisarza, opłatę należy pobrać na zasadzie art. 75 pkt 3, art.
Art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c.
wynikającą z art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c., przewidującą jedną piątą opłaty od
Art. 240 Pr.u.n.
określenie wierzytelności wraz z należnościami ubocznymi (art. 240 Pr.u.n.), nie ma
Art. 222 Pr.u.n.
ich zaskarżania (art. 222 Pr.u.n.).
art. 390 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie (art. 390 § 1

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 16 października 2008 r., III CZP 88/08

Sędzia SN Antoni Górski (przewodniczący)

Sędzia SN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

Sędzia SN Iwona Koper

Sąd Najwyższy w sprawie postępowania upadłościowego ''O.T.K." sp. z o.o. w

K. przy uczestnictwie wierzycieli Haliny P. i Jerzego P. po rozstrzygnięciu w Izbie

Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 16 października 2008 r. zagadnienia

prawnego przedstawionego przez Sąd Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia w

Krakowie postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2008 r.:

„Czy od zażalenia na zarządzenie o zwrocie zgłoszenia wierzytelności przez

sędziego komisarza, opłatę należy pobrać na zasadzie art. 75 pkt 3, art. 19 ust. 3

pkt 2 czy też art.14 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.)?”

podjął uchwałę:

Od zażalenia na zarządzenie sędziego-komisarza o zwrocie zgłoszenia

wierzytelności pobiera się opłatę podstawową.

Uzasadnienie

Sędzia-komisarz w postępowaniu upadłościowym dłużnika zarządził zwrot

wierzycielom pisma obejmującego zgłoszenie wierzytelności w związku z

niespełnieniem odpowiednich wymogów formalnych (art. 242 ustawy z dnia 28

lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze, Dz. U Nr 60, poz. 535, ze zm. –

dalej: "Pr.u.n."). W toku rozpatrywania zażalenia powodów Sąd Rejonowy rozważał,

jaką opłatę należy pobrać od tego środka zaskarżenia i na jakiej podstawie prawnej.

W ocenie Sądu, kwestii tej nie reguluje art. 75 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U Nr 187, poz.1398 ze zm. – dalej:

„u.k.s.c.”), natomiast w grę mógłby wchodzić art.19 ust. 3 pkt 2 lub art. 14 ust. 3

u.k.s.c. W związku z tym, że zgłoszenie wierzytelności powinno wskazywać m.in.

określenie wierzytelności wraz z należnościami ubocznymi (art. 240 Pr.u.n.), nie ma

wątpliwości co do tego, do jakiej wartości wyjściowej odnieść należy regułę

wynikającą z art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c., przewidującą jedną piątą opłaty od

zażalenia. Sąd Rejonowy wskazał zatem na możliwość zastosowania tego właśnie

przepisu do określenia opłaty od zażalenia na zarządzenie sędziego-komisarza o

zwrocie zgłoszenia wierzytelności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że na zarządzenie

sędziego-komisarza w przedmiocie zwrotu zgłoszenia wierzytelności, wydane w

toku postępowania upadłościowego, przysługuje zażalenie (np. uchwały Sądu

Najwyższego z dnia 2 marca 2005 r., III CZP 98/04, OSNC 2006, nr 2, poz. 21 i z

dnia 2 marca 2005 r., III CZP 90/04, OSNC 2006, nr 2, poz. 20). Zarządzenie o

zwrocie zgłoszenia wierzytelności ma charakter rozstrzygnięcia ogólnego, nie

należy natomiast do grupy orzeczeń właściwych tylko dla postępowania

upadłościowego, odnośnie do których przyjęto ograniczenia w zakresie możliwości

ich zaskarżania (art. 222 Pr.u.n.).

W literaturze i orzecznictwie Sądu Najwyższego brak jak dotychczas

wyraźnych wypowiedzi odnoszących się wprost do tego, jaką opłatę i na podstawie

których przepisów należy pobrać od zażalenia na zarządzenie sędziego-komisarza

w przedmiocie zwrotu zgłoszenia wierzytelności(art. 240 Pr.u.n.).

Zgodnie z art. 75 pkt 2 u.k.s.c., opłatę w kwocie 200 zł pobiera się m.in. od

zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu upadłościowym i

naprawczym. W przepisie tym określono różne formy środków prawnych (wnioski,

zażalenie, sprzeciw), od których pobiera się stałą opłatę, w tym także od zażalenia

na postanowienia wydane w postępowaniu upadłościowym i naprawczym. W

związku z tym, że w takim postępowaniu sędzia-komisarz może wydawać zarówno

postanowienia, jak i zarządzenia brak usprawiedliwionych podstaw do twierdzenia,

iż przepis ten obejmuje także opłatę stałą od zażalenia na zarządzenie sędziegokomisarza, w tym – od zażalenia na zarządzenie o zwrocie zgłoszenia

wierzytelności, wspomina się bowiem expressis verbis o "zażaleniu na

postanowienia", a więc o jednej tylko postaci rozstrzygnięcia sędziego-komisarza.

Eksponując w art. 75 u.k.s.c tylko niektóre środki prawne, od których pobiera się

opłatę stałą, ustawodawca zróżnicował jednak reguły pobierania opłat i ich

wysokość w postępowaniu upadłościowym i naprawczym. Nie można zatem uznać

za trafną sugestię Sądu Rejonowego zmierzającą do rozszerzającej wykładni art.

75 pkt. 3 u.k.s.c. i motywowanie jej potrzebą ujednolicenia opłat pobieranych w

takim postępowaniu.

Sąd Rejonowy sugerował także możliwość określenia opłaty od zażalenia na

zarządzenie o zwrocie zgłoszenia wierzytelności na podstawie art.19 ust. 3 pkt 2

u.k.s.c., zgodnie z którym piątą część opłaty pobiera się od zażalenia, chyba że

przepis szczególny stanowi inaczej. Zdaniem tego Sądu, w świetle art. 240 Pr.u.n.

zgłoszenie wierzytelności powinno m.in. określać wierzytelność z należnościami

ubocznymi oraz wartość wierzytelności niepieniężnych i te wierzytelności mogłyby

stanowić „wartości wyjściowe” dla ustalenia wysokości opłaty od zażalenia na

zarządzenie sędziego-komisarza o zwrocie zgłoszenia wierzytelności. W tej

propozycji interpretacyjnej nie dostrzeżono, że art. 19 u.k.s.c. powinien być

interpretowany w powiązaniu z art. 18 u.k.s.c., ułamkowa zatem część opłaty,

określona w art. 19 u.k.s.c., powinna być obliczona przy uwzględnieniu opłaty

pobieranej od pisma wszczynającego postępowanie, o jakim wspomina art.18 ust. 1

u.k.s.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i w literaturze wyraża się trafne

stanowisko, że zgłoszenie wierzytelności do masy upadłości stanowi formę jej

dochodzenia i tym samym zgłoszenie spełnia funkcję zbliżoną do wytoczenia

powództwa lub zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W

związku z tym, że de lege lata nie pobiera się jednak opłaty od zgłoszenia

wierzytelności (art. 239-240 Pr.u.n.), odpada możliwość określenia wysokości opłaty

od zażalenia na zarządzenie sędziego-komisarza w sposób określony w art. 19

u.k.s.c. Nie mogą być też brane w pod uwagę w tym zakresie środki prawne

otwierające poszczególne etapy postępowania upadłościowego, np. wniosek o

ogłoszeniu upadłości lub wniosek o wszczęcie postępowania naprawczego.

Wyłączenie możliwości zastosowania art. 75 pkt 3 i art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c.

w zakresie ustalenia opłaty od zażalenia na zarządzenie sędziego-komisarza o

zwrocie zgłoszenia wierzytelności prowadzi do wniosku, że właściwą podstawą

prawną ustalenia opłaty stanowi art. 14 ust. 1 i 3 u.k.s.c., zgodnie bowiem z regułą

wyrażoną w art. 3 ust. 2 pkt 2 u.k.s.c., opłacie podlega m.in. zażalenie, jeżeli

przepis ustawy przewiduje jej pobranie. Obowiązek uiszczenia tej opłaty wynika z

art.14 ust. 3 u.k.s.c., przewidującego opłatę podstawową. W rezultacie, od

zażalenia na zarządzenie sędziego-komisarza o zwrocie zgłoszenia wierzytelności

(art. 240 Pr.u.n. ) pobiera się opłatę stałą określoną w art. 14 ust. 3 u.k.s.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie (art. 390 § 1

k.p.c.).