Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 87/09 Generato dall'IA

Supreme Court rules that creditor claims in Category IX include principal, interest, and costs for proportional distribution.

Numero d'incarto III CZP 87/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that when calculating proportional distribution among creditors in Category IX, all claims including principal, interest, and procedural costs must be considered. The lower court had raised doubts about whether only the principal debt should be used for the ratio calculation. The court decided that excluding ancillary claims would create logical inconsistencies and violate the principle of equal treatment among creditors in the same category.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 1026 § 1 k.p.c.; art. 1025 § 1 pkt 9 k.p.c.; When calculating the proportional relationship between creditor claims in Category IX for distribution, the principal claim must be calculated together with interest and procedural costs.

Parole chiave

Generato dall'IA
proportional distribution creditor claims Category IX ancillary claims procedural costs interest calculation civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 1026 § 1 k.p.c.
którym stanowi przepis art. 1026 § 1 k.p.c., należy uwzględnić tylko należność
art. 1025 § 1 pkt 9 k.p.c.
wierzycieli, którzy prowadzili egzekucję” (art. 1025 § 1 pkt 9 k.p.c.), uwzględniającej
art. 1025 § 3 k.p.c.
pozostają do siebie należności wierzycieli wymienionych w art. 1025 § 1 pkt 9
art. 1026 § 1 k.p.c
którym stanowi przepis art. 1026 § 1 k.p.c., należy uwzględnić tylko należność
art. 1025 § 1 pkt 9 k.p.c
wierzycieli, którzy prowadzili egzekucję” (art. 1025 § 1 pkt 9 k.p.c.), uwzględniającej
art. 397 § 2 k.p.c
związku z art. 397 § 2 k.p.c.
art. 1025 k.p.c
art. 1025 k.p.c. do tej samej kategorii, należności wszystkich wierzycieli danej
art. 1025 § 1 k.p.c
pozostają do siebie należności wierzycieli wymienionych w art. 1025 § 1 pkt 9
art. 1026 k.p.c
unormowanie art. 1026 k.p.c., w myśl którego wydzieloną wierzycielowi sumę

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 20 listopada 2009 r., III CZP 87/09

Sędzia SN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Józef Frąckowiak

Sędzia SN Katarzyna Tyczka-Rote

Sąd Najwyższy w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli "P.S.T.T.", sp. z

o.o. w W., Powszechnej Kasy Oszczędności BP S.A. w W. i Banku Gospodarstwa

Krajowego w W. przy uczestnictwie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w

O., Nordea Bank Polska S.A. w G., Banku Gospodarki Żywnościowej S.A., Oddział

w O. i "V.P." sp. z o.o. w W. przeciwko dłużnikom Lechowi G. i Janinie G. o

egzekucję, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 20

listopada 2009 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w

Olsztynie postanowieniem z dnia 3 lipca 2009 r.:

„Czy przy obliczaniu stosunku, w jakim pozostają do siebie należności

wierzycieli kategorii IX, dla stosunkowego podziału sumy objętej podziałem, o

którym stanowi przepis art. 1026 § 1 k.p.c., należy uwzględnić tylko należność

główną każdego z wierzycieli, czy też tę należność główną wraz z odsetkami,

kosztami postępowania i innymi należnościami ubocznymi?"

podjął uchwałę:

Przy obliczaniu przewidzianego w art. 1026 § 1 k.p.c. stosunku w jakim

pozostają do siebie należności wierzycieli wymienionych w art. 1025 § 1 pkt 9

k.p.c. należy uwzględnić należność główną wraz z odsetkami i kosztami

postępowania.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w Olsztynie postanowieniem z dnia 27 marca 2009 r. zmienił

plan podziału sumy uzyskanej przez egzekucję z nieruchomości.

Rozpoznając zażalenie wierzycieli Sąd Okręgowy w Olsztynie powziął

poważne wątpliwości, którym dał wyraz w zagadnieniu prawnym przedstawionym

Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie na podstawie art. 390 § 1 w

związku z art. 397 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1026 § 1 in fine k.p.c., jeżeli suma objęta podziałem nie

wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich należności i praw zaliczonych w

art. 1025 k.p.c. do tej samej kategorii, należności wszystkich wierzycieli danej

kategorii podlegają zaspokojeniu proporcjonalne do ich wysokości, czyli według

zasady proporcjonalności (stosunkowości). Zasada ta nie ma zastosowania do

należności zaliczonych w art. 1025 k.p.c. do kategorii czwartej, piątej i ósmej, które

– według art. 1026 § 1 k.p.c. – są zaspokajane w kolejności odpowiadającej

przysługującemu im pierwszeństwu. Użyte w tym przepisie pojęcie „kategoria”

oznacza grupę należności o tych samych cechach i podlegających zaspokojeniu

według tych samych zasad; decyduje o niej z reguły rodzaj należności, a więc

kryterium przedmiotowe, z wyjątkiem kategorii określonej jako „należności

wierzycieli, którzy prowadzili egzekucję” (art. 1025 § 1 pkt 9 k.p.c.), uwzględniającej

kryterium podmiotowe. Kategorie oznacza się zgodnie z numeracją punktów w art.

1025 § 1 k.p.c.

Istota przedstawionego zagadnienia prawnego sprowadza się do

rozstrzygnięcia kwestii, czy przy obliczaniu, w jakim stosunku ma uczestniczyć w

podziale każda z należności tej samej kategorii, gdy nie ma dostatecznej sumy na

zaspokojenie wszystkich w całości, należy uwzględnić tylko należność główną, czy

też należność główną razem z odsetkami, kosztami postępowania i innymi

należnościami ubocznymi. (...)

Zgodnie z art. 1025 § 3 zdanie pierwsze k.p.c., zasadą jest, że w równym

stopniu z należnością ulegają zaspokojeniu odsetki i koszty postępowania. Z kolei

ze sformułowania „inne zaś należności – stosunkowo do wysokości każdej z nich”,

użytego w art. 1026 § 1 in fine k.p.c., wynika, że mowa tu o wszystkich

należnościach w ramach danej kategorii zaspokojenia, a więc o należności głównej

odsetkach i kosztach postępowania. Skoro zatem przedmiotem egzekucji i podziału

jest łączna kwota tych należności i te należności są zaspokajane w równym stopniu,

to wszystkie one powinny służyć obliczaniu, w jakim stosunku uczestniczyć ma w

podziale każda z należności tej samej kategorii. Za tym poglądem przemawia też

unormowanie art. 1026 k.p.c., w myśl którego wydzieloną wierzycielowi sumę

zalicza się przede wszystkim na koszty postępowania, następnie na odsetki, a w

końcu na sumę dłużną. Jeżeli o wysokości udziału należności tej samej kategorii

miałaby decydować tylko wysokość należności głównej, niezrozumiałe byłoby

uwzględnianie w wydzielonej sumie innych kwot poza tą należnością.

Obliczanie omawianej proporcji tylko według należności głównej

powodowałoby w pewnych sytuacjach znaczne trudności. Przykładowo, gdyby

suma należności głównych była niższa od należności przeznaczonych do podziału

w danej kategorii, czy też gdyby przedmiotem egzekucji były tylko koszty bądź

odsetki, to wówczas nie byłoby podstaw do obliczania proporcji (art. 1026 § 1

k.p.c.).

Mając na względzie wyniki wykładni językowej i systemowej, a także

celowościowej należało dojść do wniosku, że przy obliczaniu przewidzianego w art.

1026 § 1 k.p.c. stosunku w jakim pozostają do siebie należności wierzycieli

wymienionych w art. 1025 § 1 pkt 9 k.p.c. należy uwzględnić należność główną

wraz z odsetkami i kosztami postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie.