Supreme Court dismisses legal question as factual, ruling seller's continued operation irrelevant to buyer's qualification.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to issue a ruling on the legal question regarding whether a business buyer can claim acquired knowledge if the seller continues the same business. The court determined that the seller's continued operation was a factual matter rather than a legal issue requiring interpretation. Consequently, the court decided not to address the legal question, leaving the factual assessment to the lower court.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych: The question of whether a buyer of a business can claim acquired knowledge and experience is a matter of fact, not law, and the seller's continued operation of the business is irrelevant to the buyer's qualification.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZP 87/08
POSTANOWIENIE
Dnia 7 października 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian
w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w S.
przeciwko zamawiającemu Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji w T.
przy interwencji ubocznej po stronie zamawiającego P. S.A. w W.
na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 października 2008 r.,
na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego
przez Sąd Okręgowy w T.
postanowieniem z dnia 7 maja 2008 r.,
"Czy nabywca przedsiębiorstwa może ubiegać się o udzielenie
zamówienia, powołując się na nabyte wraz z przedsiębiorstwem
niezbędną wiedzę i doświadczenie w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 1
ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych
(Dz.U. Nr 223 poz. 1655 ze zm.) w sytuacji, w której zbywca przedsiębiorca jednoosobowy - prowadzi nadal tę samą działalność
gospodarczą ?"
odmawia podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Przy rozpoznawaniu skargi od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia
22 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w T. powziął wątpliwości odnośnie do
zagadnienia prawnego sformułowanego w sentencji postanowienia, którym
przekazał je Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Przedstawione zagadnienie dotyczy wykładni art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 223, poz.
1655 ze zm.; dalej – ustawa), zgodnie z którym o udzielenie zamówienia mogą
ubiegać się wykonawcy, którzy posiadają niezbędną wiedzę i doświadczenie oraz
dysponują potencjałem technicznym i osobami zdolnymi do wykonania zamówienia.
Wątpliwości Sądu Okręgowego dotyczą tego, czy nabywca przedsiębiorstwa może
ubiegać
się
o
udzielenie
zamówienia,
powołując
się
na
nabyte
wraz
z przedsiębiorstwem niezbędną wiedzę i doświadczenie, w sytuacji, w której
zbywca przedsiębiorstwa nadal prowadzi tę samą działalność gospodarczą. Przede
wszystkim należy podkreślić, że źródłem wątpliwości Sądu jest wyrok Zespołu
Arbitrów przy Urzędzie Zamówień Publicznych z dnia 28 stycznia 2005 r., w którym
stwierdzono, że wykonawca będący spółką z o.o. nie może ująć w wykazie
doświadczenia usług świadczonych przez zbywcę przedsiębiorstwa prowadzonego
przez osobę fizyczną, jeżeli przedsiębiorca ten nadal prowadzi działalność
gospodarczą. Teza ta nie ma jednak ogólnego znaczenia, dotyczy bowiem
specyficznej sytuacji, w której przedsiębiorstwo osoby fizycznej wniesione zostało
jako aport do spółki z o.o., a po tym zdarzeniu w dalszym ciągu prowadził je
przedsiębiorca – zbywca, a nie nabywca. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że
Zespół Arbitrów przyjął, że w takiej sytuacji w ogóle nie doszło do zbycia
przedsiębiorstwa. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. W istocie
zresztą kwestia ta pozbawiona jest znaczenia, przedstawione zagadnienie prawne
należy sprowadzić wyłącznie do tego, czy nabywca przedsiębiorstwa nabywa
jednocześnie wiedzę i doświadczenie, o jakim mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy,
czy też przymioty te nie wchodzą w skład pojęcia przedsiębiorstwa, pozostając
cechami osobistymi zbywcy.
Nie może ulegać wątpliwości, że w przypadku skutecznego nabycia
przedsiębiorstwa
składniki
niematerialne,
w
tym
związane
z
wiedzą
i doświadczeniem przechodzą na nabywcę. Konieczne jest zatem w każdym
wypadku rozstrzygnięcie, czy doszło do nabycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art.
552 k.c. Nabycie przedsiębiorstwa ma miejsce bowiem wówczas, gdy możliwe jest
kontynuowanie dotychczasowej działalności gospodarczej. W każdym zatem
przypadku zbycia przedsiębiorstwa dochodzi do przejścia na nabywcę także
składnika niemajątkowego, jakim jest wiedza i doświadczenie.
Należy zwrócić uwagę, że przepis art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może być
rozumiany dosłownie, bowiem gdy zamawiającym jest osoba prawna lub jednostka
organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, nie można stwierdzić, czy
posiada niezbędną wiedzę i doświadczenie. Przez „posiadanie niezbędnej wiedzy
i doświadczenia” trzeba zatem rozumieć stan, w którym wykonawca dysponuje
osobami zapewniającymi prawidłowe wykonanie zamówienia. Pojęcie to obejmuje
jednak
także
takie
składniki
przedsiębiorstwa,
jak
know-how,
tajemnice
przedsiębiorstwa, dokumentacja, goodwill, renoma itp. Reasumując, pojęcie
„niezbędna wiedza i doświadczenie” w rozumieniu powołanego przepisu obejmuje
zarówno składniki niematerialne przedsiębiorstwa, jak i dobra osobiste związane
z przedsiębiorcą lub pracownikami przedsiębiorstwa.
Należy również zwrócić uwagę, że „wiedza i doświadczenie” nie zostały
zaliczone w art. 551 k.c. do składników niematerialnych przedsiębiorstwa,
a w orzecznictwie i doktrynie nie wyróżnia się również takiego składnika. Są to
bowiem przymioty związane nie z przedsiębiorstwem, ale z przedsiębiorcą lub
pracownikami przedsiębiorstwa, które zaliczyć należy do dóbr osobistych, jako
zbliżone do wymienionych w art. 23 k.c. takich dóbr jak twórczość naukowa,
artystyczna,
i
wynalazcza
doświadczenie
i
pozostają
racjonalizatorska.
Takie
oczywiście
przedsiębiorcy
przy
cechy,
jak
wiedza
zbywającym
przedsiębiorstwo i nie podlegają zbyciu. Należy zatem odróżnić wiedzę
i doświadczenie związane z osobą przedsiębiorcy i pracowników od składników
niematerialnych przedsiębiorstwa związanych z wiedzą i doświadczeniem, takimi
jak know-how, tajemnice przedsiębiorstwa, dokumentacje, patent itp.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że zbycie przedsiębiorstwa
nie oznacza tylko zbycia mienia, ale zbycie swoistego organizmu gospodarczego
(wyrok z dnia 10 stycznia 1972, I CR 359/71, OSPiKA 1972, nr 12, poz. 232). Nie
jest kwestionowane, że zbycie przedsiębiorstwa obejmuje także składniki
niemajątkowe niezbędne do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej (por.
wyrok SN z dnia 17 października 2000 r., I CKN 850/98 i z dnia 8 kwietnia 2003 r.,
IV CKN 51/01, niepubl.). Przy ubieganiu się przez nabywcę przedsiębiorstwa
o udzielenie zamówienia publicznego nie jest zatem istotne, czy zbywca
przedsiębiorstwa nadal wykorzystuje w prowadzonej przez siebie (innej niż
w oparciu o zbyte przedsiębiorstwo) działalności gospodarczej zdobytą wiedzę
i doświadczenie, ale to, czy umowa zbycia przedsiębiorstwa obejmuje takie
składniki niematerialne związane z wiedzą i doświadczeniem, jak np. tajemnice
przedsiębiorstwa, dokumentacja, know-how, kontakty, patenty, które pozwalają na
ocenę, że jest w stanie wykonać zamówienie tak, jak by to uczynił zbywca. Kwestia
ta jednak należy do sfery ustaleń faktycznych, podobnie jak to, czy nabywca
dysponuje pracownikami, posiadającymi wiedzę i doświadczenie niezbędne do
wykonania zamówienia. To zaś, czy zbywca przedsiębiorstwa nadal prowadzi taką
samą działalność gospodarczą, pozostaje dla tej oceny obojętne.
Wobec tego zatem, że przedstawione zagadnienie w istocie nie dotyczy
kwestii prawnych, ale jedynie faktycznych, orzeczono jak w sentencji.