Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 66/13 Generato dall'IA

Filing a claim in electronic collection proceedings interrupted the limitation period despite subsequent dismissal for defects.

Numero d'incarto III CZP 66/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that filing a claim in electronic collection proceedings, even if later dismissed for defects, interrupts the limitation period. The plaintiff argued the initial filing broke the three-year deadline, while the defendant contended the dismissal extinguished the legal effects of the filing. The court held that the dismissal for failure to supplement the claim does not equate to a withdrawal of the claim, preserving the interruption of the limitation period.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.; Art. 50537 § 1 k.p.c.: Filing a claim in electronic collection proceedings that is subsequently dismissed for defects interrupts the limitation period because the dismissal does not constitute a withdrawal of the claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
limitation period interruption electronic collection proceedings dismissal for defects withdrawal of claim civil procedure law Supreme Court ruling statutory interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 k.c., a w rezultacie
Art. 50537 § 1 k.p.c.
podstawie art. 50537 § 1 k.p.c. przerywa bieg terminu
Art. 203 § 2 k.p.c.
(art. 203 § 2 k.p.c.), brak zastrzeżenia, że pozew nie wywołuje żadnych skutków,
Art. 390 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy podjął uchwałę na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 50537 § 1 k.p.c
podstawie art. 50537 § 1 k.p.c.
art. 50537 k.p.c
Podniósł, że art. 50537 k.p.c.
art. 123 § 1 pkt 1 k.c
biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 k.c., a w rezultacie
art. 50536 § 1 k.p.c
50534 oraz art. 50536 § 1 k.p.c.
art. 50534 § 1 k.p.c
50533 § 1 oraz art. 50534 § 1 k.p.c.
art. 130 § 2 k.p.c
uregulowania dotyczącego zwrotu nieuzupełnionego pozwu (art. 130 § 2 k.p.c.)

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
3 CR 464/57
(por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 1958 r. 3 CR 464/57,
III CZP 24/88
1988 r., III CZP 24/88, OSNCP 1989, nr 9, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 66/13

UCHWAŁA

Dnia 21 listopada 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Grzegorz Misiurek

Protokolant Bożena Kowalska

w sprawie z powództwa I. sp. z o.o. w T.

przeciwko W. – D. sp. z o.o. w W.

o zapłatę,

po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 21 listopada 2013 r.,

zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w T.

postanowieniem z dnia 27 maja 2013 r.,

"Czy wytoczenie powództwa w elektronicznym postępowaniu

upominawczym

zakończonym

następnie

umorzeniem

tego

postępowania na podstawie art. 50537 § 1 zd. 2 k.p.c. przerywa bieg

terminu przedawnienia?"

podjął uchwałę:

Wytoczenie powództwa w elektronicznym postępowaniu

upominawczym zakończonym umorzeniem postępowania na

podstawie art. 50537 § 1 k.p.c. przerywa bieg terminu

przedawnienia.

Uzasadnienie

Powódka I., sp. z o.o. w dniu 16 stycznia 2012 r. wystąpiła z pozwem

w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zapłatę skapitalizowanych

odsetek w kwocie 892,98 zł. W dniu 14 marca 2012 r. Sąd Rejonowy w L., Wydział

cywilny wydał nakaz zapłaty, którym nakazał pozwanej W.-D. sp. z o.o. zapłacić

powódce kwotę 892,98 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu.

Sprzeciw od nakazu zapłaty wniosła strona pozwana i sprawa została

przekazana do rozpoznania przez Sąd Rejonowy w W., który wezwał powódkę do

uzupełnienia braków pozwu

na podstawie art. 505 37 k.p.c.,

a ze względu na

niewykonanie tego zarządzenia umorzył postępowanie w sprawie.

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r., Sąd Rejonowy w T.

powództwo

I.,

sp. z o.o.

o

zapłatę

odsetek

w elektronicznym postępowaniu upominawczym,

dochodzonych

oddalił

poprzednio

uwzględniając zarzut W., sp.

z o.o. przedawnienia roszczenia. Podniósł, że art. 50537 k.p.c. nie przewiduje

skutków umorzenia postępowania, niemniej skutki nieusunięcia braków pozwu

wniesionego w postępowaniu elektronicznym są analogiczne, jak w przypadku

zwrotu pozwu (art. 130 § 2 zd. 2 k.p.c.), a więc nie wywiera on żadnych skutków

prawnych. Przyczyny umorzenia postępowania na tej podstawie wskazują,

że pozew nie wywołał skutków materialnych i z tego względu nie doszło do przerwy

biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 k.c., a w rezultacie

dochodzone roszczenie o odsetki przedawniło się.

W

apelacji

powódka

podniosła,

że

zarzut

przedawnienia

nie

był

uzasadniony, pomimo upływu trzyletniego terminu, gdyż jego bieg został przerwany

w styczniu 2012 r., w wyniku wytoczenia powództwa o to samo roszczenie przed

Sądem Rejonowym w L. w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Rozpoznając apelację powódki, Sąd Okręgowy w T. powziął poważne

wątpliwości, którym dał wyraz w zagadnieniu prawnym przedstawionym do

rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c., bieg przedawnienia przerywa się między

innymi przez każdą czynność przed sądem przedsięwziętą bezpośrednio w celu

dochodzenia roszczenia. Taką czynnością procesową jest wniesienie przez

powoda pozwu co do roszczenia nim objętego, a zatem także pozwu nakazowego

w elektronicznym postepowaniu upominawczym. Postępowanie elektroniczne jest

odmianą

postępowania

upominawczego;

odróżnia

je

wprowadzenie

formy

elektronicznej dokonywania czynności procesowych zarówno przez sąd, jak i przez

powoda, a w ograniczonym zakresie także pozwanego.

Według art. 50537 k.p.c. zmienionego ustawą z dnia 10 maja 2013 r.,

o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2013, poz. 654),

po przekazaniu sprawy sądowi ogólnie właściwemu w przypadkach wskazanych

w art. 50533 § 1, art. 50534 oraz art. 50536 § 1 k.p.c. przewodniczący wzywa powoda

do wykazania umocowania zgodnie z art. 68 zdanie pierwsze k.p.c. oraz dołączenia

pełnomocnictwa zgodnie z art. 89 § 1 zdanie i drugie k.p.c., a po przekazaniu

sprawy na podstawie art. 50533 § 1 oraz art. 50534 § 1 k.p.c. dodatkowo do

uiszczenia opłaty uzupełniającej od pozwu – w terminie dwutygodniowym

pod

rygorem umorzenia postępowania. W razie nieusunięcia tych braków, sąd umarza

postepowanie.

Trafnie Sąd Okręgowy zauważył, że w tym wypadku, w przeciwieństwie do

uregulowania dotyczącego zwrotu nieuzupełnionego pozwu (art. 130 § 2 k.p.c.)

umorzenia postępowania zawieszonego (art. 182 § 2 k.p.c.) i cofnięcia pozwu

(art. 203 § 2 k.p.c.), brak zastrzeżenia, że pozew nie wywołuje żadnych skutków,

jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Skoro więc wniesienie pozwu

nakazowego w elektronicznym postępowaniu nakazowym wywołuje przerwę biegu

przedawnienia i brak unormowania, że w razie umorzenia tego postępowania na

podstawie art. 50537 § 1 in fine k.p.c. pozew wniesiony nie wywołuje skutków

materialnych, to istnieje podstawa do przyjęcia a contrario wniosku, że przez

umorzenie

postępowania

materialne

skutki

jego

wniesienia

nie

zostają

unicestwione.

Poza tym przepisy kodeksu postepowania cywilnego stanowiące, że pozew

nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa,

mają charakter wyjątkowy, gdyż wprowadzają odstępstwa od generalnej zasady,

w świetle której pozew wywołuje wszystkie skutki prawne, które wynikają z ustawy,

a więc także przerwanie biegu przedawnienia (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.).

Skoro w omawianej regulacji ustawodawca nie przewidział kolejnego wyjątku,

to nie można go tworzyć w ramach zabiegów interpretacyjnych opartych

na wykładni funkcjonalnej, pozostających w opozycji do wykładni językowej

i systemowej art. 50537 § 1 k.p.c.

Trzeba też zwrócić uwagę, że umorzenie postępowania na podstawie art.

355 § 1 k.p.c. następuje na skutek cofnięcia przez powoda powództwa, natomiast

do umorzenia postępowania w wypadku określonym w art. 505 37 k.p.c. dochodzi

bez oświadczenia powoda o niepopieraniu żądania pozwu, któremu został co

najmniej nadany bieg (art. 50533 § 1 k.p.c.), albo było już uwzględnione roszczenie

nakazem zapłaty, który został z urzędu uchylony (art. 505 34 k.p.c.), lub utracił on

moc na skutek prawidłowo wniesionego przez pozwanego sprzeciwu (art. 50536

k.p.c.). Wobec odmienności tych przyczyn nie można do rozpoznawanego wypadku

stosować w drodze analogii unormowania zawartego w art. 203 § 2 k.p.c.

Przedstawiony

kierunek

wykładni

nie

jest

nowy

w

judykaturze.

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że cofnięcie żądania powoduje poważne skutki w postaci

zniweczenia przerwy biegu przedawnienia, co wskazuje na potrzebę ścisłego

stosowania do takiego cofnięcia przepisów o cofnięciu pozwu. Zaakceptowanie

przez sąd cofnięcia dotychczasowego żądania powinno być wyrażone w orzeczeniu

o umorzeniu postępowania i nie może go zastąpić domniemanie, że sąd,

rozpoznając nowe żądanie, zaakceptował w ten sposób rezygnację powoda

z roszczenia dotychczasowego. Przy zmianie jakościowej powództwa zniweczenie

przerwy biegu przedawnienia co do pierwotnie zgłoszonego żądania nastąpi więc

dopiero wtedy, gdy zachowane zostaną wymagania przewidziane w art. 203 k.p.c.,

a sąd wyrazi akceptację dla takiej zmiany przez umorzenie postępowania

w zakresie roszczenia wcześniej zgłoszonego. W przeciwnym razie przerwa co do

wcześniej zgłoszonego roszczenia nie ulega zniweczeniu, a bieg przedawnienia

w tym zakresie rozpoczyna się na nowo po zakończeniu postępowania w sprawie

(por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 1958 r. 3 CR 464/57,

OSPiKA 1960, nr 11 poz. 290 i uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia

1988 r., III CZP 24/88, OSNCP 1989, nr 9, poz. 138).

Wbrew stanowisku wyrażonemu przez Sąd Okręgowy, przyczyny umorzenia

postępowania na podstawie art. 50537 k.p.c. nie są identyczne, jak w przypadku

zwrotu pozwu na podstawie art. 130 § 2 k.p.c. Wezwanie na podstawie art. 50537

§ 1 k.p.c. - jak podniesiono w literaturze - jest także związane z wymaganiem

(ciężarem procesowym) przedstawienia przez powoda wszystkich twierdzeń

i dowodów pod rygorem utraty prawa ich powoływania w toku dalszego

postępowania. Poza tym w piśmiennictwie dominuje pogląd, że postepowanie

przed sądem właściwości ogólnej jest kontynuacją postepowania w sprawie; skoro

więc elektroniczny pozew otrzymał bieg, to można przyjąć, że czynność ta jako

zmierzająca

bezpośrednio

do

dochodzenia

roszczenia

zachowała

swą

skuteczność. Przekonuje także wyrażony w literaturze pogląd, że umorzenie

postępowania z względu na niewykonanie przez powoda wezwania do uzupełnienia

pozwu wniesionego w elektronicznym postepowaniu upominawczym dokonane po

przekazaniu

sprawy

sądowi

właściwości

ogólnej

nie

powoduje

ustania

materialnoprawnych skutków związanych z jego wniesieniem.

Z

tych

w elektronicznym

względów

należało

postępowaniu

przyjąć,

upominawczym

że

wytoczenie

powództwa

zakończonym

umorzeniem

postępowania na podstawie art. 50537 § 1 k.p.c. przerywa bieg terminu

przedawnienia.

Sąd Najwyższy podjął uchwałę na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.