Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 62/12 Generato dall'IA

Supreme Court allows fee rate increase when separate parking ownership is created on residential land.

Numero d'incarto III CZP 62/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that creating separate ownership of a parking unit on land granted for residential use justifies increasing the perpetual usage fee rate from 1% to 3%. The plaintiff sought the lower rate, arguing no factual change occurred to the land's purpose, while the defendant contended the legal separation of the parking space was sufficient. The court held that the specific statutory provision for separate ownership overrides the general rule requiring a factual change in land usage.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 72 ust. 3 pkt 4 i 5; Art. 73 ust. 2 i 2a u.g.n.: The creation of separate ownership of a non-residential unit on land granted for residential purposes is a sufficient ground to increase the annual perpetual usage fee rate, regardless of whether the unit's actual use or the land's overall purpose has factually changed.

Parole chiave

Generato dall'IA
perpetual usage fee separate ownership parking facility residential land fee rate increase statutory interpretation land use purpose

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 72 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
wieczyste gruntu przewidzianej art. 72 ust.
Art. 73 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
art. 73 ust. 2 w zw. z art. 73 ust. 2a punkt 1 tej ustawy, jeżeli
art. 390 § 1 k.p.c
Biorąc wszystko to pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 § 1

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 62/12

UCHWAŁA

Dnia 16 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Anna Owczarek

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Bartczak

w sprawie z powództwa E. M.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta P.

o ustalenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego,

po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 16 listopada 2012 r.,

zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w P.

postanowieniem z dnia 11 maja 2012 r.,

"Czy w przypadku ustanowienia odrębnej własności lokalu

użytkowego na cele parkingowe na nieruchomości oddanej wcześniej

w użytkowanie wieczyste w celu mieszkaniowym zachodzi podstawa

do zmiany stawki procentowej opłaty rocznej za użytkowanie

wieczyste gruntu przewidzianej art. 72 ust. 3 punkt 4 i 5 ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami

(tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 102 poz. 651) z 1% na 3% w trybie

art. 73 ust. 2 w zw. z art. 73 ust. 2a punkt 1 tej ustawy, jeżeli

ustanowienie odrębnej własności tego lokalu nie spowodowało

faktycznej zmiany przeznaczenia pomieszczenia stanowiącego ten

lokal?"

podjął uchwałę:

Ustanowienie

odrębnej

własności

lokalu

użytkowego

na cele parkingowe w budynku wzniesionym na nieruchomości

oddanej

w

użytkowanie

wieczyste

pod

budownictwo

mieszkaniowe stanowi wystarczającą przesłankę umożliwiającą

zmianę stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania

wieczystego gruntu na podstawie art. 73 ust. 2a w zw. z art. 73

ust. 2 i art. 72 ust. 3 pkt. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r.

Nr 102, poz. 651 ze zm.).

Uzasadnienie

Przedstawione przez Sąd Okręgowy zagadnienie prawne powstało przy

rozpoznawaniu apelacji strony pozwanej - Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta P.

od wyroku Sądu pierwszej instancji uwzględniającego powództwo E. M. o ustalenie,

że stawka procentowa z tytułu użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa

położonego w P. przy ul. S., oznaczonego jako działki 3/17 i 3/26, dla których

prowadzona jest księga wieczysta KW /…/, przysługującego powódce w udziale

wynoszącym 13991/1 670 126 części, wynosi od dnia 1 stycznia 2009 r. 1%, a nie

3%, jak proponowała strona pozwana.

W sprawie ustalone zostało, że na powyższej nieruchomości posadowiony

jest budynek mieszkalny z wyodrębnionymi lokalami mieszalnymi, z których jeden

stanowi własność powódki. Na najniższej kondygnacji budynku znajduje się hala

garażowa z miejscami parkingowymi służącymi do użytku mieszkańców budynku.

Hala ta stanowi odrębną nieruchomość lokalową, dla której prowadzona jest księga

wieczysta KW /…/. Powódka jest współwłaścicielką lokalu niemieszkalnego - hali

garażowej - i współużytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej, na której

posadowiony jest budynek mieszkalny. Przeznaczenie obydwu działek zapisane w

dziale

I-O

ksiąg

wieczystych

jest

określone

jako

tereny

mieszkaniowe.

Nieruchomość oddana została w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe.

Stawka opłaty rocznej za prawo użytkowania wieczystego gruntu wynosiła do

końca 2008 r. 1%.

W dniu 28 listopada 2008 r. stawka ta została wypowiedziana przez organ

działający w imieniu właściciela, który zaproponował powódce od dnia 1 stycznia

2009 r. opłatę roczną według stawki 3%, od czego powódka wniosła odwołanie do

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które orzeczeniem z dnia 25

listopada 2010r. uwzględniło odwołanie ustalając, że obowiązującą stawką

procentową opłaty rocznej jest stawka 1%.

Od orzeczenia tego wniósł sprzeciw Skarb Państwa - Prezydent Miasta P.,

jednakże Sąd Rejonowy P. podzielił w tym przedmiocie stanowisko powódki i

Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzając, że w świetle art. 73 ust. 1,

2 i 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn.

tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. - dalej: „u.g.n.”) nie ma podstaw do

podwyższenia stawki procentowej opłaty rocznej gdyż cel, na który oddano

nieruchomość w użytkowanie wieczyste, nie uległ zmianie. Mimo wyodrębnienia

lokalu niemieszkalnego, nieruchomość nadal jest użytkowana na szeroko

rozumiane cele mieszkaniowe, gdyż lokal ten służy mieszkańcom budynku,

posiadającym w nim odrębne nieruchomości mieszkaniowe, do przechowywania

samochodów, pełni więc funkcje pomocnicze dla lokali mieszkalnych, realizując tym

samym jedną z szeroko rozumianych funkcji mieszkaniowych.

Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację strony pozwanej, powziął poważną

wątpliwość prawną przedstawioną w skierowanym do Sądu Najwyższego pytaniu

wskazując, że po nowelizacji przepisu art. 73 u.g.n. przez dodanie ustępu 2a,

co nastąpiło z dniem 22 października 2007 r. na podstawie ustawy z dnia

24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz

o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218 – dalej: „ustawa

nowelizacyjna z dnia 24 sierpnia 2007 r.”), wykładnia tego przepisu budzi poważne

wątpliwości i wywołuje rozbieżności w orzecznictwie Sądu Okręgowego w P.

Wskazał, że w orzecznictwie tego Sądu prezentowane jest zarówno

stanowisko, iż przepis art. 73 ust. 2a zawiera samoistne, szczególne podstawy

zmiany wysokości stawki procentowej opłaty rocznej i nie wymaga do zmiany

stawki spełnienia także przesłanek wskazanych w art. 73 ust. 2, a więc trwałej

zmiany sposobu korzystania z nieruchomości powodującej zmianę celu, na który

została ona oddana w użytkowanie wieczyste, jak i stanowisko, że do sytuacji

określonych w art. 73 ust. 2a należy stosować wprost i w całości uregulowanie

przewidziane w art. 73 ust. 2, a zatem samo ustanowienie odrębnej własności

lokalu, którego przeznaczenie jest inne niż cel, na który nieruchomość została

oddana w użytkowanie wieczyste, nie jest wystarczającą podstawą zmiany stawki

opłaty rocznej, konieczna jest także trwała zmiana sposobu korzystania

z nieruchomości powodująca zmianę celu, na który została ona oddana

w użytkowanie wieczyste a taką zmianą nie jest wyodrębnienie lokalu garażowego

z nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe, bowiem

lokal taki realizuje pośrednio szeroko rozumiane cele mieszkaniowe. Jeżeli zatem

współwłaściciele korzystają z nieruchomości niezmiennie w taki sam sposób od

początku, to jest mieszkają w swoich lokalach mieszkalnych i przechowują swoje

samochody w hali garażowej, to sama zmiana statusu prawnego tej hali,

stanowiącej początkowo część wspólną nieruchomości a obecnie odrębną

nieruchomość

współwłaścicieli,

nie

stanowi

podstawy

do

zmiany

stawki

procentowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu.

W ocenie Sądu Okręgowego przedstawiającego zagadnienie prawne,

do sytuacji określonej w art. 73 ust. 2a należy stosować wprost i w całości

wymagania przewidziane w art. 73 ust. 2, jednak nie jest przekonująca, jego

zdaniem, rozszerzająca wykładnia pojęcia „cele mieszkaniowe”, obejmująca też

nieruchomość, na której powstał lokal użytkowy - garaż, nie będący niewątpliwie

lokalem przeznaczonym na cele mieszkaniowe. Sąd Okręgowy stwierdził,

że zmiana art. 73 przez dodanie ust. 2a zmierzała do tego, aby w przypadku

ustanowienia odrębnej własności lokalu możliwa była zmiana stawki procentowej

opłaty rocznej, jeżeli zmieni się sposób korzystania z gruntu powodujący zmianę

celu, na który oddano nieruchomość w użytkowanie wieczyste, co miało

uwzględniać postulat sprawiedliwości. Jednak z tego punktu widzenia mogą

występować różne sytuacje i nie budziłaby wątpliwości możliwość zmiany stawki

opłaty rocznej, gdyby na terenie oddanym w użytkowanie wieczyste na cele

mieszkaniowe istniała hala garażowa zaspokajająca potrzeby mieszkańców

sąsiedniej nieruchomości lub gdyby powstała odrębna naziemna hala garażowa,

wyodrębniona jako lokal użytkowy. Z tego względu brak jest podstaw, zdaniem

Sądu Okręgowego, do różnicowania sytuacji użytkownika wieczystego tylko

z tego powodu, że lokal użytkowy znajduje się pod budynkiem mieszkalnym a nie

w jego sąsiedztwie ani z tego powodu że korzystają z niego tylko mieszkańcy

budynku a nie osoby mieszkające gdzie indziej, przy istnieniu potencjalnej

możliwości korzystania z hali przez każdego, kto nabędzie udział w użytkowaniu

wieczystym

nieruchomości

lub

któremu

współwłaściciel

parkingowe np. do celów komercyjnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

udostępni

miejsce

Przepis art. 73 ust. 2 u.g.n. stanowi, że jeżeli po oddaniu nieruchomości

gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania

z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość została oddana,

stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu stosując tryb

określony w art. 78-81. Natomiast zgodnie z art. 73 ust. 2a, przepisy art. 73 ust. 2

(i ust. 1) stosuje odpowiednio do udziału w prawie użytkowania wieczystego

nieruchomości gruntowej w przypadku: 1) ustanowienia odrębnej własności lokalu,

którego przeznaczenie jest inne niż cel, na który nieruchomość została oddana

w użytkowanie wieczyste lub 2) zmiany sposobu korzystania z lokalu.

Przepis art. 73 ust. 2a dodany został do art. 73 na podstawie wskazanej

przez Sąd Okręgowy ustawy nowelizacyjnej z dnia 24 sierpnia 2007 r. a zmiana ta

podyktowana była stanowiskiem zajętym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia

11 lutego 2004 r. III CZP 103/03 (OSNC 2005, nr 5, poz. 76), zgodnie z którym,

w obowiązującym dotychczas stanie prawnym ustanowienie odrębnej własności

lokalu

użytkowego

w

budynku

wzniesionym

na

nieruchomości

oddanej

w użytkowanie wieczyste pod budownictwo mieszkaniowe nie uzasadnia zmiany

stawki opłaty rocznej.

W uchwale tej Sąd Najwyższy podkreślił, że przedmiotem oddania

w użytkowanie wieczyste jest nieruchomość gruntowa, którą stanowi grunt wraz

z częściami składowymi z wyłączeniem budynków i lokali stanowiących odrębny

przedmiot własności. Tak określona nieruchomość gruntowa stanowi też przedmiot

opłaty

rocznej,

a

współużytkowanie

wieczyste

powstałe

w

następstwie

wyodrębnienia lokali ma nadal za przedmiot nieruchomość a nie wyodrębnione

lokale. Zgodnie z art. 73 ust. 2 u.g.n., zmiana stawki opłaty rocznej następuje

w razie trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, powodującej zmianę

celu, na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Przesłanki

te odnoszą się do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste,

a nie do powstałych na niej odrębnych lokali, które nie są przedmiotem użytkowania

wieczystego lecz współwłasności, nie dotyczy ich więc zmiana stawki opłaty rocznej

za grunt. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy stwierdził, że nigdy samo wyodrębnienie

lokalu (czy to mieszkalnego czy użytkowego) nie prowadzi do trwałej zmiany

sposobu korzystania z gruntu ani nie powoduje zmiany celu, na jaki nieruchomość

została oddana w użytkowanie wieczyste, a zatem art. 73 ust. 2 w ogóle nie może

mieć zastosowania do sytuacji wyodrębnienia własności lokalu. Sąd Najwyższy

stwierdził też, że w u.g.n. nie ma przepisów stanowiących odpowiednik art. 12 ust.

2 i 3 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst:

Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. - dalej: „u.w.l.”), które umożliwiałyby zmianę

stawki procentowej opłaty rocznej lub zróżnicowanie jej wysokości w stosunku do

udziału we współużytkowaniu wieczystym w razie ustanowienia odrębnej własności

lokalu bądź zmiany sposobu korzystania z niego, co może prowadzić do sytuacji

niesprawiedliwych i z tego względu celowa jest odpowiednia interwencja

ustawodawcy.

Jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizacyjnej z dnia

24 sierpnia 2007 r. (druk sejmowy nr 1468 kadencja z dnia 21 lutego 2007 r. str. 16)

wprowadzenie ust. 2a do art. 73 u.g.n. miało umożliwić zmianę procentowej stawki

opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości

oddanych na różne cele w razie ustanowienia odrębnej własności lokalu, którego

przeznaczenie jest inne niż cel, na który nieruchomość została oddana

w użytkowanie wieczyste albo w przypadku zmiany sposobu korzystania z tego

lokalu, co miało zapobiec powstawaniu sytuacji niesprawiedliwych, o których

wspomniał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały. Nie ulega zatem wątpliwości,

że przepis art. 73 ust. 2a pkt 1 u.g.n. dotyczy między innymi wprost sytuacji

opisanej w zagadnieniu prawnym będącym przedmiotem rozpoznania, a więc

sytuacji, gdy na nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste na cele

mieszkaniowe wzniesiono budynek, w którym wyodrębniono lokale mieszkalne oraz

lokal użytkowy stanowiący garaż.

W

pierwszej

kolejności

wymaga

rozważenia

czy

przeznaczenie

ustanowionego jako odrębny, lokalu garażowego jest inne niż cel mieszkaniowy,

na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Stwierdzenie,

jak przyjął Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie, że lokal ten w istocie

realizuje szeroko rozumiane cele mieszkaniowe, prowadziłoby do wniosku,

że przeznaczenie wyodrębnionego lokalu garażowego jest takie samo jak cel,

na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, a więc nie

zachodzą przesłanki z art. 73 ust. 2a u.g.n. do zmiany stawki procentowej opłaty

rocznej.

Stanowiska tego jednak nie można podzielić.

W świetle art. 2 ust. 1 u.w.l. garaż może stanowić pomieszczenie

przynależne

do

lokalu

W pierwszym

wypadku

mieszkalnego

albo

dzieli

lokalu

on

los

odrębną

własność

mieszkalnego,

lokalową.

którego

jest

przynależnością ze wszystkimi tego konsekwencjami zarówno w zakresie obrotu

jak i w zakresie wysokości stawek świadczeń i opłat publicznych, jeżeli zależą

one od charakteru lokalu. Natomiast w sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako

lokal użytkowy i stanowi odrębną nieruchomość, nie dzieli losu lokalu mieszkalnego

ani losu budynku, w którym został wyodrębniony. Jak stwierdził Naczelny Sąd

Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2012 r.

II FPS 4/11 (ONSAiWSA z 2012 r., nr 3 poz. 36), garaż stanowiący przedmiot

odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega

opodatkowaniu od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust.

1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych

(jedn. tekst: Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), a więc według stawki

podatku od nieruchomości właściwej dla lokali użytkowych. Garaż jest bowiem

pomieszczeniem przystosowanym do przechowywania samochodów i nie spełnia

funkcji mieszkalnych. Nie może być uznany za lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2

ust. 1 u.w.l., gdyż nie jest przeznaczony na pobyt stały ludzi i nie służy

zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Z uwagi na to, że garaż stanowiący odrębną nieruchomość lokalową nie

dzieli losu budynku, w którym został wyodrębniony, bez znaczenia dla określenia

jego charakteru jest określenie charakteru tego budynku. Nawet, jeżeli zgodnie

z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (jedn.

tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), stanowiącym podstawę między

innymi oznaczenia nieruchomości i wymiaru opłaty rocznej za użytkowanie

wieczyste oraz § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

(Dz. U. Nr 38, poz. 454) budynek, w którym wyodrębniono lokal garażowy jest

budynkiem mieszkalnym, to nie daje to podstaw do uznania, że odrębny lokal

garażowy usytuowany w tym budynku ma również taki charakter. Także wówczas,

gdy odrębny lokal garażowy spełnia funkcje pomocnicze dla odrębnych lokali

mieszkalnych

usytuowanych

w

tym

samym

budynku,

gdyż

służy

do

przechowywania samochodów właścicieli tych lokali, to niewątpliwie nie spełnia on

funkcji ani celu mieszkaniowego w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów.

Jest odrębnym lokalem spełniającym funkcje użytkowe

-

przechowywania

samochodów, a fakt, że jest usytuowany w budynku, w którym wyodrębniono też

lokale mieszkalne i służy do przechowywania samochodów ich właścicieli,

będących też współwłaścicielami lokalu garażowego, jest bez znaczenia, gdyż

sytuacja ta w każdej chwili może ulec zmianie w razie zbycia przez te osoby

udziału we współwłasności lokalu garażowego na rzecz osób trzecich, nie

będących właścicielami odrębnych lokali mieszkalnych w tym budynku.

Z tych względów nie można uznać, że odrębny lokal garażowy spełnia

funkcję pomocniczą dla lokali mieszkalnych położonych w tym samym budynku

i realizuje szeroko rozumiane cele mieszkaniowe. Jest to odrębny lokal użytkowy,

którego przeznaczenie jest niewątpliwie inne, niż cel mieszkaniowy, na jaki oddana

została w użytkowanie wieczyste nieruchomość gruntowa, na której lokal jest

usytuowany w budynku mieszalnym, odpowiada więc przesłankom przewidzianym

w art. 73 ust. 2a pkt 1, uzasadniającym zmianę stawki procentowej opłaty rocznej

za użytkowanie wieczyste.

W dalszej kolejności rozważenia więc wymaga, co oznacza użyty

w omawianym przepisie zwrot o „odpowiednim stosowaniu” do sytuacji w nim

przewidzianych przepisów art. 73 ust. 1 i 2 u.g.n. W szczególności, czy chodzi, jak

sugeruje Sąd Okręgowy, o stosowanie przepisów tych w całości, czy tylko

w zakresie zasad i trybu zmiany stawki. W pierwszym wypadku zmiana stawki

procentowej opłaty rocznej w sytuacji opisanej w art. 73 ust. 2a dopuszczalna

byłaby w razie łącznego spełnienia zarówno przesłanek opisanych w tym przepisie

jak i przesłanki zawartej w art. 73 ust. 2 w postaci trwałej zmiany sposobu

korzystania z nieruchomości powodującej zmianę celu, na który nieruchomość

została oddana w użytkowanie wieczyste. Prowadziłoby to do stwierdzenia,

że zmiana stawki procentowej opłaty rocznej w stosunku do udziału w prawie

użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może nastąpić wtedy, gdy

ustanowienie odrębnej własności lokalu o przeznaczeniu innym niż cel, na który

nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste lub

korzystania z lokalu –

zmiana sposobu

spowodowały także trwałą zmianę sposobu korzystania

z nieruchomości, powodującą zmianę celu, na który nieruchomość została oddana.

Wykładnia taka nie jest jednak uprawniona z przyczyn wskazanych przez

Sąd Najwyższy w powołanej już uchwale z dnia 11 lutego 2004 r. III CZP 103/03.

Przewidziane w art. 73 ust. 2 u.g.n przesłanki zmiany stawki opłaty rocznej

w postaci trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości powodującej zmianę

celu, na jaki nieruchomość została oddana, odnoszą się bowiem tylko do

nieruchomości gruntowej, a nie do powstałych na niej odrębnych lokali i nigdy

wyodrębnienie lokalu (mieszkalnego ani użytkowego) nie może prowadzić do

zmiany sposobu korzystania z gruntu ani nie powoduje zmiany celu, na jaki

nieruchomość została oddana. Przepis art. 73 ust. 2 u.g.n. nie może więc mieć

zastosowania do sytuacji wyodrębnienia własności lokali.

Należy zatem podzielić jednolicie wyrażany w literaturze pogląd, że przepis

art. 73 ust. 2a jest przepisem szczególnym, stanowiącym wyjątek od regulacji

zawartej w art. 73 ust. 2 i przewiduje odrębne, własne przesłanki uzasadniające

zmianę stawki opłaty rocznej w razie wyodrębnienia lokalu lub zmiany sposobu

korzystania

z niego. W

przepisie

art.

ust.

2a

ustawodawca

uznał

za wystarczające do zmiany stawki opłaty rocznej z tytułu udziału w użytkowaniu

wieczystym nieruchomości gruntowej samo tylko ustanowienie odrębnej własności

lokalu, którego przeznaczenie jest inne niż cel, na jaki nieruchomość została

oddana w użytkowanie wieczyste lub samą tylko zmianę sposobu korzystania

z lokalu - bez względu na to, czy spowodowało to trwałą zmianę sposobu

korzystania z nieruchomości, powodującą zmianę celu, na który nieruchomość

została oddana. Pozwala to na zmianę stawki procentowej opłaty rocznej w sytuacji

ustanowienia odrębnej własności lokalu użytkowego w budynku wzniesionym na

nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste pod budownictwo mieszkaniowe,

niezależnie od tego, czy nastąpiła faktyczna zmiana sposobu korzystania lub

przeznaczenia tego lokalu ani czy spowodowało to trwałą zmianę sposobu

korzystania z nieruchomości powodującą zmianę celu, na który została oddana

w użytkowanie wieczyste. Skoro bowiem lokal stanowiący odrębną własność jest

odrębną nieruchomością i może stanowić przedmiot odrębnego obrotu, podobnie

jak udział w nim, nie ma przeszkód aby od udziału w użytkowaniu wieczystym

nieruchomości gruntowej, związanego z udziałem we współwłasności lokalu

użytkowego określać inną stawkę procentową opłaty rocznej niż od udziału

w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej związanego z udziałem

we współwłasności

lokalu

mieszkalnego.

Dopuszczalność

zbycia

udziału

we współwłasności lokalu użytkowego wraz z udziałem we współużytkowaniu

wieczystym

mieszkaniową

gruntu

osobom

przerywa

trzecim,

bowiem

nie

jakikolwiek

związanym

związek

z

nieruchomością

funkcjonalny

między

nieruchomością stanowiącą lokal użytkowy i nieruchomością stanowiącą lokal

mieszkalny i nie pozwala na utożsamianie ich przeznaczenia i celu.

Biorąc wszystko to pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 § 1

k.p.c. udzielił odpowiedzi jak w uchwale.

jw