Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 57/06 Generato dall'IA

Civil compensation claims require a fixed court fee, not a basic one, as they are civil proceedings.

Numero d'incarto III CZP 57/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that a request for state compensation is a civil matter subject to mandatory court fees. The court determined that because the compensation statute does not provide for a specific fee, the fixed fee under the Civil Costs Act applies instead of the basic fee. Consequently, the applicant's request for compensation was dismissed due to the non-payment of the required fixed fee.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1 k.p.c.; Art. 8 ust. 1 ustawy o państwowej kompensacie; Art. 23 pkt 1 u.k.s.c.: A claim for state compensation constitutes a civil proceeding, thereby obligating the applicant to pay the fixed court fee rather than the basic fee.

Parole chiave

Generato dall'IA
state compensation civil proceedings court fees fixed fee basic fee non-procedural action costs of litigation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1 k.p.c.
Przepis art. 1 k.p.c. zawiera definicję sprawy cywilnej jako przedmiotu sądowego
Art. 8 ust. 1 of the Act on State Compensation for Certain Intentional Crimes
definicji, gdyż na podstawie art. 8 ustawy rozpoznawana jest w sądowym
Art. 2 ust. 2 of the Act on Costs of Civil Proceedings
odpowiedzi pozytywnej, czy opłatą tą jest opłata stała (art. 23 pkt 1) czy opłata
Art. 14 ust. 1 of the Act on Costs of Civil Proceedings
podstawowa (art. 14 ust. 1) ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Art. 17 of the Act on State Compensation for Certain Intentional Crimes
Przepis art. 17 ustawy o państwowej kompensacie stanowi, że koszty
Art. 23 pkt 1 of the Act on Costs of Civil Proceedings
odpowiedzi pozytywnej, czy opłatą tą jest opłata stała (art. 23 pkt 1) czy opłata
Art. 390 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 k.p.c. rozstrzygnął
art. 1 k.p.c
Przepis art. 1 k.p.c. zawiera definicję sprawy cywilnej jako przedmiotu sądowego
art. 111 § 1 pkt 2 k.p.c
Zawarte w art. 111 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 390 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 26 lipca 2006 r., III CZP 57/06

Sędzia SN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Antoni Górski

Sędzia SN Marek Sychowicz

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Ewy D. o przyznanie kompensaty, po

rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 26 lipca 2006 r.

zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie

postanowieniem z dnia 8 maja 2006 r.:

„Czy wniosek o przyznanie kompensaty w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7

lipca 2005 r. o państwowej kompensacie przysługującej ofiarom niektórych

przestępstw umyślnych (Dz.U. Nr 169, poz. 1415) podlega opłacie – a w przypadku

odpowiedzi pozytywnej, czy opłatą tą jest opłata stała (art. 23 pkt 1) czy opłata

podstawowa (art. 14 ust. 1) ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz.U. Nr 167, poz. 1159)?"

podjął uchwałę:

Wniosek o przyznanie kompensaty na podstawie przepisów ustawy z

dnia 7 lipca 2005 r. o państwowej kompensacie przysługującej ofiarom

niektórych przestępstw umyślnych (Dz.U. Nr 169, poz. 1415) podlega opłacie

stałej.

Uzasadnienie

Przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne powstało w toku

postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia na zarządzenie

przewodniczącego w przedmiocie zwrotu wniesionego przez adwokata wniosku o

przyznanie kompensaty na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o państwowej

kompensacie przysługującej ofiarom niektórych przestępstw umyślnych (Dz.U. Nr

169, poz. 1415 – dalej: "ustawa o państwowej kompensacie") z powodu

nieuiszczenia należnej opłaty. (...)

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafny jest pogląd Sądu Okręgowego, że sprawa o przyznanie kompensaty na

podstawie przepisów ustawy o państwowej kompensacie jest sprawą cywilną.

Przepis art. 1 k.p.c. zawiera definicję sprawy cywilnej jako przedmiotu sądowego

postępowania cywilnego. Sprawa o przyznanie kompensaty mieści się w tej

definicji, gdyż na podstawie art. 8 ustawy rozpoznawana jest w sądowym

postępowaniu cywilnym. Z punktu widzenia przedstawianego do rozstrzygnięcia

zagadnienia mniej istotne jest, czy taką sprawę uznać należy za sprawę cywilną w

znaczeniu materialnym, czy tylko formalnym. Okoliczność, że Skarb Państwa

uzyskuje, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, roszczenie zwrotne do sprawcy

przestępstwa przemawia za tym, że sprawa ma charakter cywilny w znaczeniu

materialnym.

Zakwalifikowanie sprawy o przyznanie kompensaty do kategorii spraw

cywilnych skutkuje zastosowaniem do niej przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1159 – dalej:

"u.k.s.c."). Z przepisów tych wynika zasada obowiązku uiszczania kosztów

sądowych, w tym opłaty od wnoszonych pism, przez strony (art. 2 ust. 2). Nie ma

ustawowego zwolnienia od opłat od wniosku o przyznanie kompensaty.

Z przepisów ustawy o państwowej kompensacie wynika, że kompensata jest

świadczeniem pieniężnym, wypłacanym ze środków budżetu ofiarom niektórych

przestępstw umyślnych lub ich osobom najbliższym na pokrycie utraconych

zarobków lub innych środków utrzymania, kosztów leczenia i kosztów pogrzebu.

Nie jest to świadczenie alimentacyjne. Zawarte w art. 111 § 1 pkt 2 k.p.c. zwolnienie

od obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony dochodzącej roszczeń

alimentacyjnych ustanawia wyjątek od zasady odpłatności. Ze względu na

wyjątkowy charakter, uregulowanie to nie może być rozciągnięte w drodze analogii

na stronę dochodzącą przyznania kompensaty.

Nie jest trafny pogląd, że obowiązek ponoszenia opłat sądowych przez osoby

uprawnione do kompensaty nie koresponduje z celem ustawy o państwowej

kompensacie. Przyznanie kompensaty nie jest uzależnione od sytuacji materialnej

osoby uprawnionej; zapewnienie ofiarom przestępstw pomocy materialnej związane

jest z niemożnością uzyskania świadczenia od innych podmiotów, w tym od

sprawcy przestępstwa. Celem ustawy nie jest zapewnianie i udzielanie pomocy

społecznej, lecz przyznanie świadczenia związanego z pokryciem utraconych

środków utrzymania lub pokryciem wydatków na leczenie lub pogrzeb ofiary

przestępstwa umyślnego. Trudna sytuacja finansowa osoby uprawnionej może

ewentualnie przemawiać za zasadnością wniosku o zwolnienie od kosztów

sądowych w konkretnej sprawie.

Przepis art. 17 ustawy o państwowej kompensacie stanowi, że koszty

czynności, w tym tłumaczeń dokumentów przekazywanych do organów

orzekających w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, dokonywanych

przez organy pomocnicze w Rzeczypospolitej Polskiej, obciążają Skarb Państwa.

Zakres art. 17 nie obejmuje kosztów związanych z postępowaniem przed sądem z

wniosku o przyznanie kompensaty. Ratione legis tego unormowania było

nieobciążanie stron kosztami czynności podejmowanych w ramach współpracy

międzynarodowej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Z art. 17 nie

tylko nie wynika ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie o

przyznanie kompensaty, przeciwnie, z przepisu tego można wnioskować

a contrario, że strona ponosi wszystkie koszty w nim nie wymienione.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o państwowej kompensacie, do wniosku o

przyznanie kompensaty mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu

nieprocesowym. Nie ma szczególnego przepisu określającego wysokość opłaty od

tego rodzaju wniosku. W tej sytuacji zastosowanie ma art. 23 pkt 1 u.k.s.c., który

stanowi, że opłatę stałą w kwocie 40 złotych pobiera się od wniosku o wszczęcie

postępowania nieprocesowego lub samodzielnej jego części. Opłata podstawowa

nie może wchodzić w grę, gdyż według art. 14 u.k.s.c. pobiera się ją w sprawach, w

których przepisy nie przewidują opłaty stałej, stosunkowej lub tymczasowej, a także

od podlegających opłacie pism wnoszonych przez stronę zwolnioną od kosztów

sądowych przez sąd.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 k.p.c. rozstrzygnął

przedstawione zagadnienie prawne, jak w uchwale.