Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 56/06 Generato dall'IA

Supreme Court holds Art 386 5 CPC does not apply to appeal proceedings regarding inadmissibility rulings.

Numero d'incarto III CZP 56/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that Article 386 § 5 of the Civil Procedure Code does not apply to proceedings initiated by an appeal against a first-instance decision. The appellant argued that a judge previously disqualified should not preside over the appeal, while the lower court raised doubts about the validity of the original proceedings. The court decided that the mandatory change of the bench applies only to retrials of substantive judgments, not to appeals where the second instance court reviews procedural inadmissibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 386 § 5 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: The statutory requirement to change the court composition applies only to retrials of substantive judgments following cassation, not to proceedings conducted on appeal against a first-instance decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
civil procedure code appeal proceedings judge disqualification change of bench procedural inadmissibility substantive judgment second instance court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 386 § 5 k.p.c.
„Czy wyrażony w art. 386 § 5 k.p.c. wymóg rozpoznania sprawy w innym
Art. 397 § 2 k.p.c.
składzie znajduje zastosowanie w związku z treścią art. 397 § 2 k.p.c. w przypadku
Art. 378 § 1 k.p.c.
podstawie art. 378 § 1 k.p.c. kwestię nieważności postępowania (art.
Art. 379 pkt 4 k.p.c.
udziału w składzie orzekającym sędziego wyłączonego z mocy ustawy (art. 379 pkt
Art. 390 § 1 k.p.c.
Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
Art. 395 § 2 k.p.c.
przemawiają także argumenty normatywne, wynikające z art. 395 § 2 k.p.c. Jest
Art. 386 § 1 k.p.c.
„Czy wyrażony w art. 386 § 5 k.p.c.
Art. 359 k.p.c.
określonych w art. 359 k.p.c., i nie ma żadnych podstaw ani powodów ku temu, aby
art. 386 § 5 k.p.c
„Czy wyrażony w art. 386 § 5 k.p.c.
art. 397 § 2 k.p.c
składzie znajduje zastosowanie w związku z treścią art. 397 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZP 56/06

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Elżbieta Skowrońska-Bocian

Sędzia SN Iwona Koper

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Leokadii O. przeciwko Gminie S. o

zapłatę, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 23

sierpnia 2006 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Apelacyjny w

Gdańsku postanowieniem z dnia 5 maja 2006 r.:

„Czy wyrażony w art. 386 § 5 k.p.c. wymóg rozpoznania sprawy w innym

składzie znajduje zastosowanie w związku z treścią art. 397 § 2 k.p.c. w przypadku

uchylenia postanowienia Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu pozwu z powodu

niedopuszczalności drogi sądowej (art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.)?”

podjął uchwałę:

Przepis art. 386 § 5 k.p.c. nie ma zastosowania w postępowaniu

toczącym się na skutek zażalenia.

Uzasadnienie

Rozpoznając apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z

dnia 19 października 2005 r., Sąd Apelacyjny w Gdańsku, badając z urzędu na

podstawie art. 378 § 1 k.p.c. kwestię nieważności postępowania (art. 378 § 1

k.p.c.), stwierdził, że Sąd pierwszej instancji – po wcześniejszym częściowym

odrzuceniu pozwu postanowieniem, które zostało uchylone przez Sąd drugiej

instancji w wyniku uwzględnienia zażalenia powódki – orzekał co do istoty sporu w

takim samym składzie, w jakim wydał postanowienie o odrzuceniu pozwu. W

związku z tym Sąd Apelacyjny powziął poważną wątpliwość, czy w postępowaniu

przed Sądem pierwszej instancji wystąpiła nieważność postępowania z powodu

udziału w składzie orzekającym sędziego wyłączonego z mocy ustawy (art. 379 pkt

4 w związku z art. 386 § 5 i 397 § 2 k.p.c.). Wątpliwościom tym Sąd Apelacyjny dał

wyraz w przytoczonym na wstępie zagadnieniu prawnym, przestawionym Sądowi

Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Instytucja wyłączenia sędziego z ponownego orzekania w sprawie – po

uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania – ma swe

źródło w systemie kasacyjnym. Została ustanowiona w XIX w., gdyż przy braku – w

owym czasie – związania sądu drugiej instancji wyrokiem sądu kasacyjnego

zaistniała potrzeba przeciwstawienia się zjawisku notoryjnego nieuwzględniania

przez sądy niższej instancji, działające często w niezmienionym składzie, poglądów

wyrażanych przez sąd kasacyjny. Poza tym chodziło o zwolnienie sędziego z

trudnej mentalnie zmiany stanowiska wyrażonego w wyroku, uznanego za wadliwy i

skasowanego.

Obowiązek zmiany składu sądu okręgowego (zjazdu sędziów pokoju) po

uchyleniu wyroku przez Sąd Najwyższy (senat rządzący) w wyniku uwzględnienia

kasacji obowiązywał na terenie b. zaboru rosyjskiego na podstawie art. 193 ustawy

postępowania sądowego cywilnego z dnia 20 listopada 1864 r. Oczywiście, ze

względu na istotę unormowania oraz brak jakichkolwiek odniesień normatywnych,

zmiana składu nie obowiązywała w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji,

a tym bardziej w postępowaniu toczącym się na skutek skargi incydentalnej.

W kodeksie postępowania cywilnego z 1930 r., upowszechniającym system

kasacyjny na terenie całego kraju, utrzymana została zasada zmiany składu sądu

drugiej instancji po uchyleniu przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i

odesłaniu sprawy do ponownego rozpoznania (art. 437 wg tekstu jednolitego z 1932

r.). Związanie wykładnią prawa zawartą w orzeczeniu Sądu Najwyższego (art. 438)

odsuwało na plan dalszy motyw zapobiegania zjawisku ignorowania tej wykładni

przez sądy drugiej instancji, jednak prawodawca międzywojenny podzielił pogląd,

że zwolnienie sędziego z ponownego orzekania w sprawie, w której w formie

jurysdykcyjnej wyraził już swój pogląd co do istoty sprawy, służy ugruntowaniu

niezawisłości oraz bezstronności w orzekaniu. Wobec braku odpowiedniego

unormowania w postępowaniu apelacyjnym, kwestia stosowania omawianej zasady

w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia była nieaktualna.

Po wyeliminowaniu z postępowania cywilnego systemu apelacyjnokasacyjnego ustawą z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania w

sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 38, poz. 349) losy unormowania dotyczącego

wyłączenia sędziego po uchyleniu jego orzeczenia i przekazaniu sprawy do

ponownego rozpoznania były zmienne. Bezpośrednio po wprowadzeniu systemu

rewizyjnego – do 1958 r. – podobnej regulacji nie było; ponownie wprowadzono ją

ustawą z dnia 28 marca 1958 r. o zmianie przepisów postępowania cywilnego w

sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 18, poz. 75). Zgodnie z art. 384 d.k.p.c. wg tekstu

jednolitego z 1950 r., sąd drugiej instancji – uwzględniając rewizję – uchylał

zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazywał sprawę do ponownego

rozpoznania w innym składzie właściwemu sądowi pierwszej instancji lub sądowi

równorzędnemu. Wymieniony przepis był różnie przyjmowany w piśmiennictwie i

judykaturze, wywołując wątpliwości także co do jego stosowania w postępowaniu

toczącym się na skutek zażalenia, jakkolwiek ta właśnie kwestia w judykaturze

Sądu Najwyższego nie wystąpiła.

Kodeks postępowania cywilnego z 1964 r. nie przewidywał zmiany składu po

uchyleniu przez sąd rewizyjny wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu mu

sprawy do ponownego rozpoznania. Dopiero po noweli dokonanej ustawą z dnia 18

kwietnia 1985 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 20,

poz. 86), wprowadzającej odpowiednie zmiany do art. 388, powrócono do

unormowania znanego z art. 384 d.k.p.c. Zostało ono zachowane także po reformie

systemu środków odwoławczych zapoczątkowanej ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o

zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego ... (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze

zm.); uchwalając art. 39313, dotyczący bezpośrednio kasacji (następnie art. 39815 §

2 dotyczący skargi kasacyjnej), ustawodawca po pewnych wahaniach zdecydował

w art. 386 § 2, że również w wypadku uchylenia wyroku po rozpoznaniu apelacji i

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, sąd rozpoznaje ją w innym

składzie.

Genetyczne powiązanie omawianej instytucji wyłączenia sędziego z

systemem kasacyjnym – choć w polskim procesie była ona przez pewien czas

łączona także z systemem rewizyjnym – wskazuje jednoznacznie, że jej celem była

zmiana składu sądu tylko wtedy, gdy przedmiotem uchylenia był wyrok (orzeczenie

co do istoty sprawy), a nie postanowienie wpadkowe, niedotyczące istoty sporu. Na

tym stwierdzeniu nie można jednak poprzestać, gdyż wprowadzenie tej instytucji

także do postępowania apelacyjnego ożywiło – w związku z art. 397 § 2 – pytanie o

możliwość jej stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.

W orzecznictwie oraz w piśmiennictwie zostały wyrażone w tej kwestii

wszystkie możliwe poglądy, co wskazuje, że jest ona szczególnie kontrowersyjna i

niejednoznaczna. W uchwale z dnia 25 sierpnia 1989 r., III CZP 72/89 („Biuletyn

SN” 1989, nr 8, s. 4) Sąd Najwyższy stwierdził, że art. 388 § 1 – odpowiednik art.

386 § 2 k.p.c. – w części dotyczącej składu sądu ma odpowiednie zastosowanie w

postępowaniu zażaleniowym. W tym samym kierunku wypowiedział się Sąd

Najwyższy także w postanowieniach z dnia 11 września 2002 r., V CZ 95/02 (nie

publ.), z dnia 28 stycznia 2004 r., IV CK 155/03 (nie publ.) oraz z dnia 18 lutego

2005 r., V CK 474/04 (nie publ.). Nieco inne podejście do omawianej kwestii

zaprezentował Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 12 lutego 1987 r., II CZ

13/87 (nie publ.), stwierdzając, że nakaz rozpoznawania sprawy w innym składzie

obowiązuje w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia, ale tylko wtedy, gdy

przedmiotem uchylenia jest orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, np.

orzeczenie o umorzeniu postępowania. W końcu w uchwale z dnia 15 stycznia 1992

r., III CZP 144/91 (OSNCP 1992, nr 7-8, poz. 131) Sąd Najwyższy przyjął, że

zmiana składu sądu przewidziana w przepisach o rewizji (apelacji) nie ma w

postępowaniu zażaleniowym żadnego zastosowania.

Przystępując do rozstrzygnięcia zagadnienia przedstawionego przez Sąd

Apelacyjny oraz podejmując próbę przecięcia występujących w judykaturze

rozbieżności, trzeba przede wszystkim stwierdzić, że zgodnie z art. 397 § 2 k.p.c.,

przepisy o postępowaniu apelacyjnym stosuje się do postępowania toczącego się

na skutek zażalenia jedynie odpowiednio. W myśl ugruntowanych w nauce oraz w

judykaturze dyrektyw odpowiedniego stosowania prawa, przepisy te mogą mieć

zastosowanie bez żadnych ograniczeń (wprost), z odpowiednimi modyfikacjami

usprawiedliwionymi podobieństwami i odmiennościami między postępowaniem

zażaleniowym a postępowaniem apelacyjnym, albo – ze względu na występujące

różnice między tymi postępowaniami – nie mogą być stosowane w ogóle (por. np.

uchwały Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2000 r., III CZP 41/00, OSNC 2001, nr

4, poz. 57 albo z dnia 30 stycznia 2001 r., I KZP 50/00, OSNKW 2001, nr 3-4, poz.

16). W tej sytuacji syntetyczna – najbardziej ogólna – odpowiedź na postawione

pytanie zależy od oceny charakteru postępowania toczącego się na skutek

zażalenia, analizy występujących różnic w stosunku do postępowania apelacyjnego,

a także określenia skutków stosowania – lub niestosowania – w postępowaniu

zażaleniowym nakazu zmiany składu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

Różnice między postępowaniem apelacyjnym a postępowaniem wywołanym

wniesieniem zażalenia, mimo że obydwa mają charakter merytoryczny (nie tylko

kontrolny), są oczywiste; postępowanie apelacyjne dotyczy zawsze – w granicach

apelacji (art. 378 § 1 k.p.c.) – istoty sprawy jako całości poddanej pod osąd,

natomiast postępowanie zażaleniowe obejmuje kwestie formalne, czysto

procesowe, dotyczące toku procesu, często incydentalne i marginesowe.

Wprawdzie w niektórych sytuacjach prawodawca przewiduje zażalenie jako środek

od orzeczenia co do istoty sprawy (np. art. 551 § 1, 5861, 612 § 2, art. 635 § 6, art.

648 § 2 lub art. 1151 § 2 k.p.c.), są to jednak unormowania specyficzne, niekiedy

reliktowe, niemogące rzutować na ocenę charakteru postępowania zażaleniowego.

Odpowiednie stosowanie art. 386 § 5 k.p.c. w postępowaniu toczącym się na

skutek zażalenia oznaczałoby więc, że – niezależnie od tego, czy przedmiotem

zażalenia było postanowienia kończące postępowanie w sprawie, czy

postanowienie o charakterze incydentalnym – nakaz innego składu sądu dotyczy

tylko kwestii, która została rozstrzygnięta zaskarżonym, uchylonym później

postanowieniem. Inny skład musiałby zatem orzekać jedynie co do istnienia

przesłanek wydania takiego postanowienia; w wypadku postanowień kończących

postępowanie – np. podstawy odrzucenia pozwu, środka odwoławczego, umorzenia

postępowania itp., a w pozostałych wypadkach – konkretnych kwestii wpadkowych,

np. uzasadniających zawieszenie postępowania, przekazanie sprawy innemu

sądowi itp. W konsekwencji powstawałyby sytuacja, której – zważając na walory

postępowania cywilnego (sądowego) jako ciągu czynności dobrze

zorganizowanych, pragmatycznych i celowych – nie można zaakceptować; w wielu

wypadkach inny skład sądu musiałby rozpoznawać kwestie wpadkowe i poboczne,

a inny – ten, który wydał zaskarżone i uchylone postanowienie – wydawałby

orzeczenie co do istoty sprawy. W skrajnych okolicznościach taka dwoistość

prowadziłaby wręcz do wynaturzenia sensu art. 386 § 5 k.p.c., gdyż ze względów

czysto formalnych, nie zawsze istotnych i zrozumiałych, różne kwestie procesowe

musiałyby być załatwiane przez składy sądu inne niż skład wydający wyrok. Przy

konieczności częstej zmiany składu dochodziłoby do obniżenia sprawności

postępowania, a także do podważenia powagi wymiaru sprawiedliwości i zaufania

do sądów.

Poboczne, choć ważne znaczenie mają tu również racje ustrojowoorganizacyjne, na które zwracał uwagę Sąd Najwyższy już w uchwale z dnia 15

stycznia 1992 r., III CZP 144/91. Ze względu na to, że w jednej sprawie zażalenie

może być wnoszone wielokrotnie, konieczność zmiany składu – jako następstwo

uwzględnienia zażalenia – nakazywałaby angażowanie do rozpoznawania jednej

sprawy większej liczby sędziów. Szczególne problemy powstałyby w sądach

małych, a także w niektórych rodzajach spraw, np. w ramach postępowania

upadłościowego – w odniesieniu do działalności sędziego-komisarza, którego

postanowienia podlegają zaskarżeniu zażaleniem (np. art. 57, 58, 73, 77, 129, 130,

172, 174 ust. 3, 185 ust. 4, 186 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo

upadłościowe i naprawcze, Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze zm.). Stosowanie art. 386 § 5

k.p.c. w związku z art. 397 § 2 oraz art. 229 Prawa upadłościowego i naprawczego

– i związana z tym konieczność wyłączania sędziego-komisarza przy podejmowania

niektórych czynności – wprowadziłoby ponadto na obszar postępowania

upadłościowego wiele zamieszania, powodując zakłócenie jego toku (por. art. 151

Prawa upadłościowego i naprawczego). Kwestie te – podobnie jak inne problemy

ustrojowe – nie mogą być przy wykładni przepisu prawa procesowego pomijane.

Ponadto nie można zapominać, że przy konieczności zmiany sądu

powstawałyby także – niedające się łatwo pokonać – trudności wynikające z

niemożności prostego i jednoznacznego oddzielenia poszczególnych kwestii

procesowych, tj. tych, w których może orzekać sąd rozpoznający sprawę co do

istoty, od pozostałych, w których doszło do wyłączenia sądu orzekającego.

Przykładowo, w sprawie, w której skład orzekający co do istoty został wyłączony na

skutek uprzedniego zaskarżenia postanowienia wpadkowego i przekazania sprawy

w tym zakresie do ponownego rozpoznania, nie można bez żadnych wątpliwości

rozstrzygnąć, który skład sądu powinien (może) prowadzić dowody będące źródłem

materiału dotyczącego zarówno istoty sporu, jak i wiadomości pozwalających

rozstrzygać kwestie wpadkowe. Inny przykład; w wypadku uchylenia postanowienia

o odrzuceniu pozwu ze względu na powagę rzeczy osądzonej i przekazaniu sprawy

w tym zakresie do ponownego rozpoznania nie sposób wskazać wyraźnej granicy

oddzielającej ponowne badanie kwestii rei iudicatae, zwłaszcza gdy wynik tego

badania okaże się negatywny, od pozostałych kwestii powstających w toku

rozpoznawania sprawy. Takie sytuacje, powodowane próbami przystosowania art.

386 § 5 k.p.c. do postępowania zażaleniowego, są trudne do zaaprobowania.

Należy także pamiętać, że orzeczenia sądu drugiej instancji rozpoznającego

zażalenie i uchylającego zaskarżone postanowienie mają niejednorodny charakter,

sąd orzeka bowiem reformatoryjnie nie tylko wtedy, gdy zmienia zaskarżone

postanowienie, ale także wówczas, gdy – uznawszy zażalenia za uzasadnione –

uchyla to orzeczenie, nie dostrzegając zarazem potrzeby orzekania o określonym

żądaniu procesowym lub w określonej kwestii. W wypadku stosowania art. 386 § 5

k.p.c. do postępowania zażaleniowego fakt ten wprowadzałby dodatkową

komplikację, gdyż zmuszałby do oceny – nie zawsze jednoznacznej – czy określone

postanowienie sądu drugiej instancji, uchylające zaskarżone orzeczenie, ma

charakter „uchylający” sensu stricto, czy też jest w rzeczywistości orzeczeniem co

do istoty rozstrzyganej kwestii. Charakter reformatoryjny miało postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 29 stycznia 2004 r., którym uchylono postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 16 lipca 2003 r. w części obejmującej roszczenia powódki,

czego Sąd przedstawiający zagadnienie prawne nie dostrzegł. Stanowi to

dodatkową ilustrację powikłań powstających przy usiłowaniu dostosowania art. 386

§ 5 k.p.c. do postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia.

Przeciwko stosowaniu wymienionego przepisu w postępowaniu zażaleniowym

przemawiają także argumenty normatywne, wynikające z art. 395 § 2 k.p.c. Jest

oczywiste, że skoro przepis ten dopuszcza – a nawet nakazuje – samoocenę

zasadności zaskarżonego postanowienia, uchylenia go i w miarę potrzeby

rozpoznania sprawy na nowo przez ten sam skład, to nie wymaga innego składu

także w razie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania przez sąd drugiej instancji. Traktowanie omawianego przepisu jako

wyjątku i domniemywanie w związku z tym dwoistości składu sądu właściwego do

rozpoznania zażalenia, w zależności od jego przedmiotu i stopnia zasadności, jest

ze względów zasadniczych nie do przyjęcia. Poza tym zwraca uwagę fakt, że skoro

postępowanie wywołane wniesieniem zażalenia toczy się najczęściej w ramach

postępowania co do istoty sprawy, to nierzadko dochodzi do sytuacji, w których –

po wydaniu przez sąd odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego (art. 386 § 1 w

związku z art. 397 § 2 k.p.c.) – sąd pierwszej instancji przystępuje do rozpoznania

sprawy in merito w niezmienionym składzie. Takiemu rozwiązaniu nie stoi na

przeszkodzie okoliczność, że sąd ten jest związany orzeczeniem sądu drugiej

instancji co do pewnej kwestii, choć wcześniej w tej kwestii sam orzekał inaczej.

Trzeba także pamiętać, że wiele kwestii procesowych sąd pierwszej instancji

rozstrzyga w czasie trwania postępowania niejednokrotnie, np. na skutek

ponawianych wniosków stron w tym samym przedmiocie albo w okolicznościach

określonych w art. 359 k.p.c., i nie ma żadnych podstaw ani powodów ku temu, aby

podlegał wyłączeniu tylko dlatego, że orzekał już w tym zakresie. Należy podkreślić,

że potrzeba ponownego (wielokrotnego) orzekania w kwestiach formalnych –

niezbędnego dla sprawnego przebiegu procesu – nie stwarza dla sędziego kolizji o

podłożu psychologicznym, jak też nie stanowi zagrożenia dla jego niezawisłości

(por. też uzasadnienie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lutego

2006 r., SK 1/05, OTK Zb.Urz. 2006, nr 2, poz. 22).

Inaczej jest natomiast przy wydawaniu wyroku, w którym sąd wypowiada się

stanowczo co do istoty sprawy, rozstrzyga konkretny spór i zajmuje stanowisko

jurysdykcyjne zarówno w przedmiocie przedstawionych przez strony pod osąd

faktów, jak i doboru oraz wykładni prawa mającego zastosowanie w sprawie. M.in. z

tych właśnie względów – o czym już była mowa – w systemie kasacyjnym, w

wypadku konieczności rozpoznania sprawy ponownie, wykształciła się zasada

wymiany składu sądu, który wydał uchylony wyrok.

Przeprowadzone rozważania potwierdzają i wzmacniają tezę, że instytucja

wyłączenia sędziego z orzekania w sprawie – po uchyleniu orzeczenia i

przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania – dotyczy tylko wyroku i

postanowienia co do istoty sprawy; instytucja ta jest nie tylko obca postępowaniu

toczącemu się na skutek zażalenia, ale – przeniesiona do tego postępowania –

mogłaby spowodować wiele nieobliczalnych problemów procesowych i ustrojowoorganizacyjnych. W konsekwencji należy uznać, że art. 386 § 5 k.p.c. nie ma w

postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia żadnego, a więc tym bardziej

odpowiedniego zastosowania.

Z tych względów – podzielając stanowisko Sądu Najwyższego zajęte w

uchwale z dnia 15 stycznia 1992 r., III CZP 144/91 – należało podjąć uchwałę, jak

na wstępie (art. 390 § 1 k.p.c.).