Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 54/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for abstract legal questions regarding execution supervision fees and statute of limitations.

Numero d'incarto III CZP 54/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to rule on the abstract legal questions raised by the Court of Appeal regarding supervision fees and statute of limitations. The appellant sought separate recovery of supervision costs from the creditor after the bailiff failed to collect an advance, arguing a civil relationship existed between the supervisor and the parties. The Court determined that the questions were too specific to the case facts and sought a direct resolution of the dispute, which exceeds the Supreme Court's authority to provide general legal guidance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 178 ust. 1 Konstytucji: The Supreme Court may not decide on abstract legal questions that require the resolution of specific case facts, as this would violate the principle of judicial independence and the Court's role in providing general legal guidance rather than substituting for lower courts in concrete disputes.

Parole chiave

Generato dall'IA
abstract legal question statute of limitations execution supervision fees judicial independence Supreme Court authority separate civil claim advance payment collection

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 390 § 1 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c. powinna być wykładana ściśle.
Art. 178 ust. 1 Konstytucji
i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji) i reguły samodzielnego rozstrzygnięcia
Art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia
art. 390 k.p.c
że instytucja określona w art. 390 k.p.c., prowadząca do związania sądów niższej
art. 178 ust. 1 Konstytucji
i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji) i reguły samodzielnego rozstrzygnięcia
art. 390 § 1 k.p.c
art. 390 § 1 k.p.c. powinna być wykładana ściśle. Zagadnienie prawne, stanowiące

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 54/12

POSTANOWIENIE

Dnia 24 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Anna Owczarek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa M. W.

przeciwko A. R., Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu

, Sądowi Rejonowemu

i BNP Paribas Bank Polska S.A. w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 października 2012 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Apelacyjny

postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2012 r.,

"Czy w razie niepobrania przez komornika zaliczki na

wynagrodzenie za dozór zajętych ruchomości, przyznanego dozorcy

w postępowaniu egzekucyjnym postanowieniami sądu i komornika,

nie

określającymi

wynagrodzenia,

w odrębnym

wierzyciela?

podmiotu

dozorca

postępowaniu

jest

zobowiązanego

do

uprawniony

dochodzenia

zapłaty

tego

do

wypłaty

wynagrodzenia

od

w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na powyższe

pytanie:

Z jaką chwilą roszczenie dozorcy do wierzyciela o wypłatę

wynagrodzenia za dozór staje się wymagalne i w jakim terminie

dochodzi do jego przedawnienia oraz czy postanowienie ustalające

wynagrodzenie

dozorcy

przerywa

roszczenia?"

odmawia podjęcia uchwały.

bieg

przedawnienia

tego

Uzasadnienie

M. W. wniósł przeciwko A. R., Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu

oraz BNP Paribas Bank Polska S.A. w W. powództwo o zasądzenie kwoty

4 140 512,94 zł, w tym 440 408,76 zł z tytułu wynagrodzenia za sprawowanie

dozoru

nad

zajętymi

w postępowaniu

egzekucyjnym

ruchomościami,

oraz

3 700 104,20 zł z tytułu odszkodowania za szkodę poniesioną na skutek braku

możliwości wyegzekwowania wynagrodzenia za dozór.

Wyrokiem częściowym z dnia 14 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił

powództwo o zasądzenie kwoty 440 408,76 zł. Z ustaleń wynika, że powód został

dozorcą ruchomości, zajętych - na wniosek wierzyciela Fortis Bank Polska S.A. w

W., którego następcą prawnym jest pozwany Paribas – w postępowaniu

egzekucyjnym prowadzonym przez komornika sądowego A. R. W postępowaniu

tym przyznano dozorcy wynagrodzenie za sprawowanie dozoru w łącznej kwocie

440 408,76 zł, w postanowieniu o przyznaniu wynagrodzenia nie określono

natomiast podmiotu zobowiązanego do zapłaty, komornik nie wezwał też

wierzyciela do uiszczenia zaliczki. Postępowanie egzekucyjne w zakresie zajęcia

ruchomości zostało ostatecznie umorzone, wobec cofnięcia przez wierzyciela

wniosku w tej części, w pozostałym zakresie toczy się nadal. Powód, po zwolnieniu

z obowiązków dozorcy, wszczął przeciwko dłużnikowi egzekucję co do kosztów

dozoru, jednak okazała się ona bezskuteczna.

Sąd Okręgowy uznał, że powód może w odrębnym procesie domagać

się zasądzenia od wierzyciela kosztów wynagrodzenia za sprawowanie dozoru,

bowiem

oddanie

zajętych

rzeczy

pod

dozór

tworzy

pomiędzy

dozorcą

a stronami postępowania egzekucyjnego stosunek cywilnoprawny, do którego

odpowiednie zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego o przechowaniu.

Koszty te powinien zwrócić wierzyciel, który następnie może wyegzekwować

ich zwrot od dłużnika. Roszczenie przeciwko wierzycielowi uległo jednak

przedawnieniu, bowiem zastosowanie ma art. 859 9 k.c., przewidujący roczny termin

przedawnienia dla roszczeń z umowy składu, ewentualnie zaś znajduje

zastosowanie

trzyletni

termin

przedawnienia

dla

roszczeń

związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oba te terminy powinny być liczone

najpóźniej od dnia zakończenia dozoru i upłynęły przed wniesieniem powództwa.

Przy rozpoznawaniu apelacji powoda od powyższego

wyroku Sąd

Apelacyjny powziął wyrażoną w sentencji wątpliwość prawną, którą przedstawił do

rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśnione zostało kilkakrotnie,

że instytucja określona w art. 390 k.p.c., prowadząca do związania sądów niższej

instancji w danej sprawie poglądem Sądu Najwyższego, zawartym w uchwale,

jest wyjątkiem od konstytucyjnej zasady podległości sędziego tylko Konstytucji

i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji) i reguły samodzielnego rozstrzygnięcia

sprawy przez sąd właściwy. Ze względu na tę wyjątkowość, przesłanka stosowania

art. 390 § 1 k.p.c. powinna być wykładana ściśle. Zagadnienie prawne, stanowiące

przedmiot pytania sądu drugiej instancji powinno być przedstawione w sposób

ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie

uniwersalnej

odpowiedzi,

nie

sprowadzającej

się

do

samej

subsumcji

i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. m.in. postanowienie z dnia 9 kwietnia

2010 r., III CZP 17/10, z dnia 18 maja 2011 r., III CZP 17/11). Nie może się

sprowadzać do pytania o sposób rozstrzygnięcia sprawy (por. m.in. postanowienie

z dnia 10 maja 2007 r., III UZP 1/07, OSNP 2008, nr 3-4, poz. 49). Sąd Najwyższy

nie może bowiem zastępować sądów powszechnych w rozstrzygnięciu konkretnej

sprawy. W niniejszej zaś sprawie powód dochodzi zasądzenia w odrębnym

procesie wynagrodzenia od wierzyciela za sprawowanie obowiązków dozorcy

w postępowaniu

egzekucyjnym

prowadzonym

z

wniosku

tego

wierzyciela.

Przedstawione przez Sąd Apelacyjny pytania sprowadzają się do kwestii, czy

dozorcy przysługuje w odrębnym procesie takie roszczenie w razie niepobrania

przez komornika zaliczki na wydatki związane z powierzeniem mu tych obowiązków

i jaki jest termin przedawnienia takiego roszczenia. Zmierzają zatem wprost do

uzyskania odpowiedzi o sposób rozstrzygnięcia sprawy, co nie jest dopuszczalne.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia

23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.)

postanowił, jak w sentencji.