Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 54/08 Generato dall'IA

Supreme Court holds Art 165(2) CPC applies to filing a claim in a public operator's branch.

Numero d'incarto III CZP 54/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that Article 165 § 2 of the Civil Procedure Code applies to the filing of a claim submitted at a public operator's branch. The lower court had dismissed a lawsuit regarding the exemption from execution of a seized vehicle because the claim arrived after the statutory deadline, despite being filed before it expired. The court distinguished between procedural acts tied to the act of filing and those tied to service, concluding that the filing deadline rule governs the submission of the claim itself.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 165 § 2 k.p.c.; Art. 466 k.p.c.: The provisions of Article 165 § 2 of the Civil Procedure Code apply to the filing of a claim, establishing that the deadline for filing is calculated from the date of submission to the court.

Parole chiave

Generato dall'IA
Civil Procedure Code filing of claim statutory deadline public operator branch exemption from execution procedural act service of process

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 165 § 2 k.p.c.
"Czy przepis art. 165 § 2 k.p.c. dotyczy również oddania pozwu w polskiej
Art. 841 § 3 k.p.c.
przed upływem terminu określonego w art. 841 § 3 k.p.c., ale do Sądu wpłynął już
Art. 466 k.p.c.
społecznych – przez zgłoszenie go ustnie do protokołu sądowego (art. 466 k.p.c.).
Art. 125 k.p.c.
Nie ma przy tym wątpliwości, że pozew jest pismem procesowym (art. 125 i 126 w
Art. 126 k.p.c.
Art. 187 § 1 in principio k.p.c.
związku z art. 187 § 1 in principio k.p.c.), a zatem wniesienie go do sądu –
art. 165 § 2 k.p.c
"Czy przepis art. 165 § 2 k.p.c.
art. 841 § 3 k.p.c
przed upływem terminu określonego w art. 841 § 3 k.p.c., ale do Sądu wpłynął już
art. 390 § 1 k.p.c
Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 123 § 1 pkt 1 k.c
art. 123 § 1 pkt 1 k.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
3 CR 524/61
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 1962 r., 3 CR 524/61, OSNCP
III PR 55/62
66, i z dnia 24 listopada 1962 r., III PR 55/62, OSPiKA 1963, nr 9,
I CR 183/65
239, z dnia 7 września 1965 r., I CR 183/65, "Przegląd Ustawodawstwa
II CR 131/80
1980 r., II CR 131/80, OSNCP 1980, nr 11, poz.
C.I. 1011/36
stycznia 1937 r., C.I. 1011/36, Zb.Urz.
C.I. 2587/37
C.I. 2587/37, „Polski Proces Cywilny” 1938, nr 13-15, s.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 54/08

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Zbigniew Strus

Sędzia SN Dariusz Zawistowski

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa „V.B.P.” S.A. w W. przeciwko "G.M.B."

S.A. w G., "N." S.A. w W. i Renacie K. o zwolnienie od egzekucji, po rozstrzygnięciu

w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 27 czerwca 2008 r. zagadnienia

prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Lublinie postanowieniem z dnia

31 stycznia 2008 r.:

"Czy przepis art. 165 § 2 k.p.c. dotyczy również oddania pozwu w polskiej

placówce operatora publicznego?"

podjął uchwałę:

Przepis art. 165 § 2 k.p.c. ma zastosowanie także do pozwu.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 września 2007 r. Sąd Rejonowy w Lublinie oddalił

powództwo „V.B.P.” S.A. w W. przeciwko Renacie K., "G.M.B." S.A. w G. i „N.” S.A.

w W. o zwolnienie spod egzekucji samochodu marki „Seat Alhambra”, zajętego w

sprawie egzekucyjnej prowadzonej przez komornika sądowego przy Sądzie

Rejonowym w Lublinie, wszczętej na wniosek pozwanej Renaty K. przeciwko

dłużnikowi Jerzemu F.

Rozpoznając apelację strony powodowej, Sąd Okręgowy w Lublinie zwrócił

uwagę, że pozew został wniesiony w polskiej placówce operatora publicznego

przed upływem terminu określonego w art. 841 § 3 k.p.c., ale do Sądu wpłynął już

po jego upływie. W związku z tym powziął poważną wątpliwość wyrażoną w

przytoczonym na wstępie zagadnieniu prawnym, przedstawionym Sądowi

Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W nauce prawa oraz w judykaturze wyraźnie odróżnia się sytuacje, w których

określone skutki materialnoprawne wywołuje czynność prawna tkwiąca implicite w

podejmowanej czynności procesowej (np. wezwanie do spełnienia świadczenia

zawarte w pozwie, jeżeli powód wcześniej nie wezwał pozwanego do spełnienia

żądanego świadczenia), od sytuacji, w których prawo materialne wiąże określone

skutki bezpośrednio z samą czynnością procesową (np. art. 123 § 1 pkt 1 k.c.).

W pierwszym wypadku skutki materialnoprawne podjętej czynności oraz czas

ich wystąpienia określa się według przepisów prawa materialnego (por. art. 61 k.c.,

z wyjątkiem przewidzianym np. w art. 563 § 3 k.c.). Jeżeli zatem wezwanie do

spełnienia świadczenia, o którym mowa w art. 455 k.c., zostało zawarte w pozwie,

jego skutek następuje z chwilą doręczenia pozwanemu odpisu pozwu.

W dawniejszym orzecznictwie wskazywano również, że skutek ten występuje już w

chwili wytoczenia powództwa, ale odstąpiono od tego stanowiska (por. np.

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 1962 r., 3 CR 524/61, OSNCP

1963, nr 3, poz. 66, i z dnia 24 listopada 1962 r., III PR 55/62, OSPiKA 1963, nr 9,

poz. 239, z dnia 7 września 1965 r., I CR 183/65, "Przegląd Ustawodawstwa

Gospodarczego" 1966, nr 4, s. 135, lub wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 maja

1980 r., II CR 131/80, OSNCP 1980, nr 11, poz. 223).

Inaczej natomiast należy ocenić skutki czynności procesowej wiązane

bezpośrednio z jej dokonaniem. Przyjmuje się, że chwila wystąpienia skutku

materialnoprawnego zależy od tego, z jaką czynnością lub zdarzeniem procesowym

prawo wiąże skutek materialnoprawny, chodzić więc może albo o wytoczenie

powództwa (np. art. 367 § 2, art. 482 i 891 § 2 k.c. lub art. 136 k.r.o.), albo o

doręczenie odpisu pozwu (np. art. 573, 665 lub 884 k.c.), z tym że ostateczna

ocena w tym zakresie dokonywana jest według przepisów prawa procesowego.

W sprawie, w której przedstawiono rozstrzygane zagadnienie prawne, chodzi

o skutek materialnoprawny związany z czynnością procesową w postaci wytoczenia

(verbum legalia – wniesienia) powództwa, które następuje przez wniesienie pozwu

do sądu, a wyjątkowo – w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń

społecznych – przez zgłoszenie go ustnie do protokołu sądowego (art. 466 k.p.c.).

Nie ma przy tym wątpliwości, że pozew jest pismem procesowym (art. 125 i 126 w

związku z art. 187 § 1 in principio k.p.c.), a zatem wniesienie go do sądu –

podobnie jak wszystkich innych pism procesowych – może nastąpić w sposób

określony w art. 165 § 2 k.p.c. (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 20

stycznia 1937 r., C.I. 1011/36, Zb.Urz. 1938, poz. 36, i z dnia 3 i 17 marca 1938 r.,

C.I. 2587/37, „Polski Proces Cywilny” 1938, nr 13-15, s. 465).

Z tych względów podjęto uchwałę, jak na wstępie.