Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 52/00 Generato dall'IA

Bankruptcy auction fees governed by old regulation, not new execution act article 49.

Numero d'incarto III CZP 52/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that a bankruptcy trustee's objection to auction fees was valid because the new Execution Act does not apply to bankruptcy sales. The court determined that such sales are non-executory acts requiring fees under the old 1991 regulation rather than the 1997 Act. Consequently, the fee calculation based on the 1991 regulation was upheld as the correct legal basis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 49 u.k.s.e.; Art. 60 u.k.s.e.: Bankruptcy property auctions are non-executory acts; fees must be calculated under the 1991 regulation via Art. 60 u.k.s.e., not the 1997 Act's Art. 49.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy auction fees execution act provisions non-executory acts fee calculation regulation intertemporal law application

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 49 u.k.s.e.
postanowienie w części dotyczącej opłaty (44 709 zł), zarzucając, że art. 49 u.k.s.e.
Art. 60 u.k.s.e.
Przyjął, że wobec braku przepisów wykonawczych przewidzianych art. 60 u.k.s.e.
§ 29 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie taksy za czynności komorników
Art. 390 § 1 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. należało orzec, jak na
art. 1035 k.p.c
pkt 1 w związku z art. 1035 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c
Z tych względów, na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 931 k.p.c
(art. 931 k.p.c.) lub sprzedaży wydzielonej części nieruchomości (art.
art. 946 k.p.c
931 k.p.c.) lub sprzedaży wydzielonej części nieruchomości (art. 946 k.p.c.).
art. 772 k.p.c
komorników bowiem, wydane z upoważnienia ustawowego (art. 772 k.p.c.), nie

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CRN 188/95
z dnia 23 stycznia 1996 r., II CRN 188/95, OSNC 1996, nr 4, poz.
II CRN 23/96
marca 1996 r., II CRN 23/96, OSNC 1996, nr 7-8, poz.
III CZP 37/95
uchwały z dnia 26 kwietnia 1995 r., III CZP 37/95 (OSNC 1995, nr 9, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 8 marca 2001 r., III CZP 52/00

Przewodniczący Sędzia SN Mirosława Wysocka

Sędzia SN Tadeusz Domińczyk (sprawozdawca), Sędzia SA Hanna Małaniuk

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku syndyka masy upadłości

Przedsiębiorstwa Produkcji Obuwia „C.”, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w

upadłości w C. o sprzedaż licytacyjną nieruchomości w toku postępowania

upadłościowego, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu

8 marca 2001 r., przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jana Szewczyka,

zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej

postanowieniem z dnia 19 października 2000 r.

„1. Czy podstawą ustalenia opłaty przez komornika w postępowaniu

dotyczącym sprzedaży licytacyjnej nieruchomości na wniosek syndyka w

postępowaniu upadłościowym jest art. 49 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o

komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 133, poz. 882)?;

2. „w przypadku negatywnej odpowiedzi na to pytanie – jaki przepis stanowi

podstawę wyliczenia tej opłaty?”

podjął uchwałę:

Za czynność w postaci sprzedaży nieruchomości upadłego komornik

pobiera opłatę stałą określoną w § 29 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie taksy za czynności

komorników (Dz.U. Nr 62, poz. 264 ze zm.).

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 marca 2000 r. komornik rewiru I przy Sądzie

Rejonowym w Oświęcimiu ustalił koszty sprzedaży licytacyjnej nieruchomości

należącej do upadłego Przedsiębiorstwa Produkcji Obuwia „C.”, spółki z o.o. w C.

Na łączną sumę tych kosztów – 48 488,82 zł – składa się opłata w kwocie 44 709

zł, wyliczona na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach

sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 133, poz. 882 ze zm. – dalej "u.k.s.e.").

Syndyk masy upadłości upadłego Przedsiębiorstwa zakwestionował to

postanowienie w części dotyczącej opłaty (44 709 zł), zarzucając, że art. 49 u.k.s.e.

nie ma w sprawie zastosowania. Właściwym natomiast przepisem – jak twierdził –

jest art. 60 u.k.s.e.

Rozpoznając skargę syndyka, Sąd Rejonowy nie podzielił jego zarzutów.

Przyjął, że wobec braku przepisów wykonawczych przewidzianych art. 60 u.k.s.e.

zasadnie komornik powołał się na przepis art. 49 u.k.s.e. Skoro zatem wymieniona

opłata równa się trzydziestokrotnej wysokości prognozowanego wynagrodzenia w

sferze budżetowej (1490,30 zł), to mieści się ona w granicach zakreślonych

powołanym przepisem art. 49 u.k.s.e., tyle tylko, że jej rozliczenie, podobnie jak i

pozostałych składników kosztów, powinno nastąpić z uwzględnieniem art. 1025 § 1

pkt 1 w związku z art. 1035 k.p.c.

W toku rozpoznawania zażalenia syndyka na postanowienie Sądu

Rejonowego, Sąd Okręgowy powziął poważną wątpliwość prawną, którą

przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. –

Prawo upadłościowe (jedn. tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm. – dalej

"Pr.upadł.") w art. 118 § 1 stanowi, że nieruchomość, statek morski lub statek

żeglugi śródlądowej, wpisane do rejestru statków, będą sprzedane przez licytację

publiczną według przepisów kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji, a z

wolnej ręki tylko wówczas, gdy zezwoli na to rada wierzycieli. Takie odesłanie do

kodeksu postępowania cywilnego, jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu

uchwały z dnia 26 kwietnia 1995 r., III CZP 37/95 (OSNC 1995, nr 9, poz. 119),

oznacza, że egzekucyjna sprzedaż nieruchomości odbywa się poza

postępowaniem upadłościowym i jest przeprowadzana przez właściwe w myśl

przepisów kodeksu postępowania cywilnego organy (sąd egzekucyjny i komornika).

Jest to stosowanie odpowiednie, zwłaszcza jeżeli odnieść się do treści art. 120

Pr.upadł., który w § 1 zrównuje w skutkach sprzedaż dokonaną w postępowaniu

upadłościowym i w postępowaniu egzekucyjnym, a w § 2 zastrzega, że

zaspokojenie osób uprawnionych, w tym wierzycieli, których wierzytelności były

zabezpieczone na rzeczach wchodzących w skład masy upadłości, następuje

według przepisów prawa upadłościowego. W zdecydowanej większości wypadków

będą mieć jednak zastosowanie przepisy kodeksu postępowania cywilnego i to we

wszystkich stadiach sprzedaży licytacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 23 stycznia 1996 r., II CRN 188/95, OSNC 1996, nr 4, poz. 62 i z dnia 13

marca 1996 r., II CRN 23/96, OSNC 1996, nr 7-8, poz. 107), z zastrzeżeniem art.

118 § 2 Pr.upadł., wyjąwszy sytuacje, gdy stosowanie tych przepisów może się

okazać bezprzedmiotowe, np. w zakresie zajęcia (art. 923 i nast. k.p.c.), zarządu

(art. 931 k.p.c.) lub sprzedaży wydzielonej części nieruchomości (art. 946 k.p.c.).

Zważywszy na brzmienie art. 2 ust. 1 u.k.s.e., zlecona komornikowi sprzedaż

nieruchomości nie jest, co oczywiste, sprzedażą egzekucyjną Należy ją

zakwalifikować do „innych czynności przekazanych na podstawie odrębnych

przepisów”. Za wykonanie tych czynności komornik pobiera opłaty egzekucyjne (art.

43 u.k.s.e.), które dzielą się na stosunkowe – w sprawach o egzekucje świadczeń

pieniężnych, i stałe – w sprawach o egzekucję świadczeń niepieniężnych i w innych

przypadkach określonych w ustawie. Sprzedaż licytacyjna nieruchomości upadłego,

ze względu na jej charakter, nie może być zaliczona do spraw o egzekucję

świadczeń pieniężnych. Nie podlega ona zatem opłacie stosunkowej, o której mowa

w art. 49 u.k.s.e. Nie mieści się ona także w katalogu czynności egzekucyjnych

wymienionych w art. 50-54 u.k.s.e. oraz art. 57-59 u.k.s.e. i jako nieegzekucyjna

czynność komornika podlega wobec tego opłacie stałej przewidzianej w

rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, wydanym na podstawie w art. 60 u.k.s.e.

Nie wchodzi zaś w rachubę zastosowanie w omawianym przypadku art. 56 u.k.s.e.,

skoro dotyczy on ewidentnie innych czynności egzekucyjnych. Stanowisko

przeciwne oznaczałoby w istocie bezprzedmiotowość regulacji, o której mowa w art.

60 u.k.s.e.

W tych warunkach rozwiązania omawianego zagadnienia należy poszukiwać z

uwzględnieniem stanu prawnego sprzed daty wejścia w życie przepisów ustawy z

dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, w szczególności

traktujących o taksie. Stosownie do § 29 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie taksy za czynności komorników (Dz.U. Nr 62,

poz. 264 ze zm.), za dokonanie czynności nie objętych wskazanymi w

rozporządzeniu (§ 16-28) opłata stała określona została stawką 5 % przeciętnego

wynagrodzenia (obecnie bazowego) za każdą rozpoczętą godzinę. Redakcja tego

przepisu, wolna od nadania czynności komornika cechy „egzekucyjnej”, wyraża

stanowisko, które może być rozumiane tylko jako zbieżne z celem, któremu ma

służyć rozporządzenie postulowane w art. 60 u.k.s.e. Przepis ten, w odróżnieniu od

art. 56 u.k.s.e., określa zatem wysokość opłaty stałej dla przypadków czynności

komornika nie będących czynnościami egzekucyjnymi. Jego aktualność natomiast

nie może budzić wątpliwości. Rozporządzenie w sprawie taksy za czynności

komorników bowiem, wydane z upoważnienia ustawowego (art. 772 k.p.c.), nie

zostało dotychczas uchylone, a ustawa o komornikach sądowych i egzekucji nie

zawiera uregulowań intertemporalnych. Należy zatem przyjąć, że w aktualnym

stanie prawnym za czynność w postaci sprzedaży nieruchomości upadłego

komornik pobiera opłatę stałą, określoną w § 29 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie taksy za czynności

komorników.

Z tych względów, na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. należało orzec, jak na

wstępie.