Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 5/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses legal question due to a later binding ruling clarifying judicial transfer validity.

Numero d'incarto III CZP 5/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to rule on a legal question regarding the validity of a judge's transfer decision signed by a state secretary acting in the Minister of Justice's stead. The lower court argued this act was void because the Minister's authority was not administrative, but the Supreme Court noted a subsequent full bench ruling from January 2014 definitively established that such deputies cannot sign transfer decisions. Consequently, the earlier uncertainty was resolved by this new precedent, rendering the specific question moot.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 61 § 1 ust. 1 u.S.N.; Art. 61 § 6 u.S.N.; Art. 62 u.S.N.; Art. 183 ust. 1 Konstytucji; Art. 1 pkt 1 p.u.s.p.: A later binding ruling by the Supreme Court clarifying the validity of a judicial transfer decision signed by a deputy minister renders a prior legal question moot, justifying the refusal to rule.

Parole chiave

Generato dall'IA
binding precedent judicial transfer deputy minister validity of decision refusal to rule legal question Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 61 § 1 u.S.N.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 1 u.S.N., postanowiono
art. 61 § 6 u.S.N.
prawnej i na podstawie art. 61 § 6 i art.
art. 62 u.S.N.
61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r.
art. 183 ust. 1 Konstytucji
bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust.
art. 1 pkt 1 p.u.s.p.
Konstytucji i art. 1 pkt 1 p.u.s.p.).
art. 379 pkt 4 k.p.c
w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c., co skutkuje nieważnością postępowania, którą
art. 378 § 1 k.p.c
sąd odwoławczy na podstawie art. 378 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 5/14

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Irena Gromska-Szuster

Protokolant Bożena Kowalska

w sprawie egzekucyjnej prowadzonej przez Komornika Sądowego

przy Sądzie Rejonowym w S.

z wniosku Burmistrza Miasta R.

przeciwko D. K.

o egzekucję świadczenia pieniężnego,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 maja 2014 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w Ł.

postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt III Cz […],

"Czy postępowanie przed sądem, w składzie którego uczestniczył

sędzia zniesionego Sądu Rejonowego, przeniesiony na swój wniosek

na inne miejsce służbowe decyzją wydaną i podpisaną w zastępstwie

Ministra Sprawiedliwości w trybie artykułu 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy

z dnia 27 lipca 2001 r., Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.

2012.427.j.t.)

przez

Podsekretarza

nieważnością?"

odmawia podjęcia uchwały.

Stanu,

dotknięte

jest

Uzasadnienie

Postanowieniem

przy rozpoznawaniu

z

listopada

zażalenia

2013

Burmistrza

r.

Sąd

Okręgowy

Miasta

R. na

w

Ł.,

postanowienie

Sądu Rejonowego w S., Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w R.

z 4 kwietnia 2013

r.

o

odrzuceniu

jego

skargi

na

czynności

komornika,

przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne, któremu

nadał formę pytania: czy postępowanie przed sądem, w składzie którego

uczestniczył sędzia zniesionego Sądu Rejonowego przeniesiony na swój wniosek

na inne miejsce służbowe decyzją wydaną i podpisaną w zastępstwie

Ministra Sprawiedliwości w trybie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z 27 lipca 2001 r. –

Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn.: Dz. U. 2012, poz. 427; dalej:

„p.u.s.p.”)

przez

podsekretarza

stanu

w

Ministerstwie

Sprawiedliwości,

jest dotknięte nieważnością?

Sąd Okręgowy stwierdził, że Sąd Rejonowy w R. został zniesiony stosownie

do § 1 pkt 15 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 5 października

2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. 2012,

poz. 1121). Na podstawie § 2 pkt 15 lit. d zarządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 29 listopada 2012 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych wydziałów

w sądach rejonowych oraz zmiany zarządzenia w sprawie utworzenia wydziałów

w sądach rejonowych (Dz. Urz. MS 2012, poz. 168) w Sądzie Rejonowym w S.

utworzony został VIII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w R..

Sędzia uczestniczący w jednoosobowym składzie Sądu pierwszej instancji

został przeniesiony do Sądu Rejonowego w S. (bez wskazania wydziału

zamiejscowego)

decyzją

wydaną

i

podpisaną

w

zastępstwie

Ministra

Sprawiedliwości przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości,

na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 p.u.s.p., na wniosek sędziego złożony

24 października 2012 r.

Sąd Okręgowy powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135),

i stwierdził, że wadliwość decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce

służbowe podjętej przez inną osobę niż Minister Sprawiedliwości sprawia, iż sędzia,

którego ona dotyczy, nie może wykonywać władzy jurysdykcyjnej w sądzie, do

którego został w ten sposób przeniesiony. Skład orzekający wyznaczony

z udziałem takiego sędziego

jest

zatem

sprzeczny z przepisami prawa

w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c., co skutkuje nieważnością postępowania, którą

sąd odwoławczy na podstawie art. 378 § 1 k.p.c. bierze pod uwagę z urzędu

w granicach zaskarżenia. Wprawdzie uchwała zapadła w związku ze zmianami

organizacyjnymi

w

strukturze

wymiaru

przeprowadzonymi

sprawiedliwości

rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 5 października 2012 r. w sprawie

zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. z 2012, poz. 1121), jednakże nie

można jej znaczenia ograniczyć wyłącznie do decyzji wydawanych w związku ze

zniesieniem sądów rejonowych z dniem 1 stycznia 2013 r. To samo dotyczy

bowiem każdego przypadku likwidacji sądu, w tym Sądu Rejonowego w X.,

co nastąpiło z dniem 1 stycznia 2009 r.

U podstaw takiego wniosku legł pogląd, iż przewidziane w art. 75 § 3 p.u.s.p.

uprawnienie Ministra Sprawiedliwości nie należy do zakresu władzy wykonawczej

i nie jest decyzją administracyjną, nie mają więc do niego zastosowania art. 37 ust.

1 i ust. 5 u.R.M., ani przepisy ustawy z 4 września 1997 r. o działach administracji

rządowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 743), gdyż dotyczą one tylko działań

ministrów

jako

organu

administracji

publicznej

w

sprawowaniu

władzy

wykonawczej.

Odmienne poglądy co do tej kwestii wyrażone zostały w uchwale Sądu

Najwyższego z dnia 14 listopada 2007 r. (BSA - 4110-5/07), dotyczącej jednak

przeniesienia sędziego do innego sądu za jego zgodą, ale również w uzasadnieniu

wyroku z dnia 16 października 2013 r., III KK 280/13 (nie publ.).

Wyjaśnienie rozbieżności poglądów ujawnionej w orzecznictwie ma –

zdaniem Sądu Okręgowego – znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bo

decyduje o możliwości zakwalifikowania postępowania jako nieważnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przytoczone na wstępie zagadnienie prawne zostało przedstawione do

rozstrzygnięcia

postanowieniem

podjętym

przez

Sąd

Okręgowy

w

dniu

17 października 2013 r., a zatem w czasie, gdy – po podjęciu uchwały przez skład

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 oraz

ujawnieniu się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego spowodowanych

wydaniem w oparciu o przeciwny pogląd prawny wyroku z dnia 16 października

2013 r., III KK 280/13 (nie publ.) – mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności

decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, jeśli została ona

wydana na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 p.u.s.p. przez

sekretarza lub podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości w zastępstwie

Ministra Sprawiedliwości. Wątpliwości te zostały jednak jednoznacznie wyjaśnione

w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-I4110-4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49). W uchwale tej Sąd Najwyższy stwierdził,

że Minister Sprawiedliwości w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne

miejsce służbowe nie może być zastąpiony przez sekretarza stanu ani

podsekretarza stanu. Sąd Najwyższy zastrzegł jednak, że wykładania dokonana

w tej uchwale wiąże od chwili jej podjęcia.

Uchwała z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-I-4110-4/13, ma moc zasady

prawnej i na podstawie art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r.

o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 499; dalej: „u.S.N.”) wiąże

wszystkich sędziów Sądu Najwyższego. Siłą autorytetu tego Sądu oraz jego pozycji

ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także

bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1

Konstytucji i art. 1 pkt 1 p.u.s.p.).

W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie przez pełny skład Sądu

Najwyższego uchwały z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-I-4110-4/13, wyjaśniającej

wątpliwości

będące

podłożem

problemu

tworzącego

zagadnienie

prawne

przedstawione Sądowi Najwyższemu przez Sąd Okręgowy do rozstrzygnięcia,

uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 1 u.S.N., postanowiono

jak w sentencji.

aw