Supreme Court dismisses bailiff's appeal as inadmissible because it concerns execution costs, not execution fees.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe bailiff appealed a district court order returning the creditor's execution request due to unpaid execution fees. The Supreme Court held that Article 770(4) of the Civil Procedure Code strictly limits bailiff appeals to decisions solely on execution costs. Since the contested order addressed the return of the request based on fee non-payment, the appeal was deemed inadmissible under Article 370 and 397 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 770 zd. 4 k.p.c.; Art. 370, 397 § 2, 13 § 2 k.p.c.: A bailiff may only appeal a court decision regarding the determination of execution costs; appeals concerning other procedural matters, such as the return of an execution request due to unpaid fees, are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 12 czerwca 2002 r., III CZP 33/02
Komornikowi przysługuje zażalenie tylko na postanowienie sądu w
przedmiocie ustalenia kosztów egzekucji (art. 770 zdanie czwarte k.p.c.).
Sędzia SN Marian Kocon (przewodniczący)
Sędzia SN Elżbieta Skowrońska-Bocian
Sędzia SN Marek Sychowicz (sprawozdawca)
Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi wierzyciela Skarbu Państwa – Sądu
Rejonowego w N. na czynności Komornika Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w
Prudniku w sprawie egzekucyjnej z wniosku Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
w N. przeciwko dłużnikowi Andrzejowi K., po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na
posiedzeniu jawnym w dniu 12 czerwca 2002 r., przy udziale prokuratora
Prokuratury
Krajowej
Piotra
Wiśniewskiego,
zagadnienia
prawnego
przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 22 marca
2002 r.:
„Czy wierzyciel Skarb Państwa – działający przez sądy i prokuratorów ma
obowiązek uiszczania części opłaty egzekucyjnej należnej w sprawach o egzekucję
świadczeń pieniężnych (art. 45 ust. 5 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji
w brzmieniu wynikającym z ustawy nowelizującej z 18 września 2001 r. – Dz.U. Nr
130, poz. 1452?”
odmówił podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w N. skierował do Komornika Rewiru I przy Sądzie Rejonowym
w Prudniku polecenie wyegzekwowania od Andrzeja K. orzeczonej wobec niego
grzywny wraz z kosztami postępowania w kwocie 212 zł. Komornik wezwał
wierzyciela do wpłacenia części opłaty stosunkowej, a wobec odmowy jej wpłacenia
zarządził zwrot wniosku. Skargę wierzyciela na tę czynność Sąd Rejonowy w
Prudniku postanowieniem z dnia 25 lutego 2002 r. uwzględnił i uchylił zarządzenie
Komornika o zwrocie wniosku. Postanowienie to zaskarżył zażaleniem Komornik.
Sąd Okręgowy w Opolu uznał, że zażalenie jest dopuszczalne „per analogiam legis
do art. 770 k.p.c.” i, rozpoznając je, powziął poważne wątpliwości ujęte w
przytoczonym zagadnieniu prawnym, które przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi
Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Artykuł 770 zdanie czwarte k.p.c. przyznaje komornikowi prawo wniesienia
zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie, którego dotyczy ten przepis.
Jest to jedyny przypadek, w którym komornik, nie będący stroną postępowania
egzekucyjnego, może zaskarżyć postanowienie sądu wydane w postępowaniu, w
którym występuje on jako organ egzekucyjny lub wykonuje czynności na polecenie
sądu jako takiego organu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca
2000 r., II CKN 496/00, OSNC 2000, nr 9, poz. 168). Zdanie czwarte art. 770 k.p.c.,
jest przepisem o charakterze wyjątkowym, a więc podlegającym ścisłej wykładni.
Z art. 770 k.p.c. wynika, że postanowieniem sądu, na które zgodnie ze
zdaniem czwartym tego artykułu komornikowi przysługuje zażalenie,
jest postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucji. Jeżeli więc
jest to postanowienie wydane w wyniku rozpoznania skargi na czynności
komornika, to chodzi tu o postanowienie wydane na skutek zaskarżenia
postanowienia komornika o ustaleniu kosztów egzekucji. W sprawie, w której
przedstawione zostało zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia, postanowienie sądu,
na które komornik wniósł zażalenie, wydane jednakże zostało na skutek skargi
na zarządzenie komornika o zwrocie wniosku. Okoliczność, że komornik zarządził
zwrot wniosku ze względu na niewniesienie przez wierzyciela części opłaty
stosunkowej, nie zmienia przedmiotu rozstrzygnięcia sądu. Przyjęcie, że w takiej
sytuacji przedmiotem tym jest ustalenie kosztów postępowania egzekucyjnego
możliwe byłoby jedynie w wyniku niedopuszczalnej, bo rozszerzającej wykładni
przepisu zdania czwartego art. 770 k.p.c.
Nie można także uznać, że przepis ten może zostać zastosowany w drodze
analogii w jakiejkolwiek innej sytuacji, niż wskazana w jego hipotezie. Stosownie
do art. 767 § 3 k.p.c., zażalenie na postanowienie sądu wydane w wyniku
rozpoznania skargi na czynności komornika przysługuje bowiem jedynie
w wypadkach w ustawie przewidzianych. Co do przypadków, w których zażalenie
przysługuje, taka treść przepisu nie pozostawia miejsca na jakąkolwiek lukę
w ustawie, która mogłaby być wypełniona przez zastosowanie analogii.
Pogląd, że przepis art. 770 zdanie czwarte k.p.c. nie stanowi podstawy
wnoszenia przez komornika zażalenia na inne postanowienia sądu wydane
w postępowaniu egzekucyjnym (przez co należy rozumieć postanowienia, których
przedmiotem nie jest ustalenie kosztów egzekucji), wyraził już Sąd Najwyższy
w powołanym na wstępie postanowieniu z dnia 14 marca 2000 r., II CKN 496/00.
Należy zauważyć, że w postępowaniu, do prowadzenia którego komornik
został zobowiązany w wyniku uchylenia przez sąd jego zarządzenia o zwrocie
wniosku, ma on obowiązek ustalenia kosztów egzekucji (art. 770 zdanie trzecie
k.p.c.) i na ewentualne postanowienie sądu wydane w wyniku zaskarżenia tej
czynności, będzie przysługiwało mu zażalenie (art. 770 zdanie czwarte k.p.c.).
Z przytoczonych względów, w sprawie, w której przedstawione zostało zagadnienie
prawne, zażalenie wniesione przez Komornika powinno zostać odrzucone jako
niedopuszczalne (art. 370 w związku z art. 397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.). Dla wydania
tego orzeczenia nie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia przedstawionego
zagadnienia prawnego. Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 września
1984 r. o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 13, poz. 48 ze zm.)
należało zatem odmówić podjęcia uchwały.