Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 33/02 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses bailiff's appeal as inadmissible because it concerns execution costs, not execution fees.

Numero d'incarto III CZP 33/02
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The bailiff appealed a district court order returning the creditor's execution request due to unpaid execution fees. The Supreme Court held that Article 770(4) of the Civil Procedure Code strictly limits bailiff appeals to decisions solely on execution costs. Since the contested order addressed the return of the request based on fee non-payment, the appeal was deemed inadmissible under Article 370 and 397 of the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 770 zd. 4 k.p.c.; Art. 370, 397 § 2, 13 § 2 k.p.c.: A bailiff may only appeal a court decision regarding the determination of execution costs; appeals concerning other procedural matters, such as the return of an execution request due to unpaid fees, are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
bailiff appeal admissibility execution costs determination execution fees payment Civil Procedure Code inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 770 zdanie czwarte k.p.c.
przedmiocie ustalenia kosztów egzekucji (art. 770 zdanie czwarte k.p.c.).
Art. 767 § 3 k.p.c.
do art. 767 § 3 k.p.c., zażalenie na postanowienie sądu wydane w wyniku
Art. 370 k.p.c.
niedopuszczalne (art. 370 w związku z art.
Art. 397 § 2 k.p.c.
370 w związku z art. 397 § 2 i art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.).
Art. 20 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
Na podstawie art. 20 ust.
art. 770 k.p.c
do art. 770 k.p.c.” i, rozpoznając je, powziął poważne wątpliwości ujęte w
art. 767 § 3 k.p.c
do art. 767 § 3 k.p.c., zażalenie na postanowienie sądu wydane w wyniku
art. 13 § 2 k.p.c
397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CKN 496/00
2000 r., II CKN 496/00, OSNC 2000, nr 9, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 12 czerwca 2002 r., III CZP 33/02

Komornikowi przysługuje zażalenie tylko na postanowienie sądu w

przedmiocie ustalenia kosztów egzekucji (art. 770 zdanie czwarte k.p.c.).

Sędzia SN Marian Kocon (przewodniczący)

Sędzia SN Elżbieta Skowrońska-Bocian

Sędzia SN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi wierzyciela Skarbu Państwa – Sądu

Rejonowego w N. na czynności Komornika Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w

Prudniku w sprawie egzekucyjnej z wniosku Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego

w N. przeciwko dłużnikowi Andrzejowi K., po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na

posiedzeniu jawnym w dniu 12 czerwca 2002 r., przy udziale prokuratora

Prokuratury

Krajowej

Piotra

Wiśniewskiego,

zagadnienia

prawnego

przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 22 marca

2002 r.:

„Czy wierzyciel Skarb Państwa – działający przez sądy i prokuratorów ma

obowiązek uiszczania części opłaty egzekucyjnej należnej w sprawach o egzekucję

świadczeń pieniężnych (art. 45 ust. 5 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

w brzmieniu wynikającym z ustawy nowelizującej z 18 września 2001 r. – Dz.U. Nr

130, poz. 1452?”

odmówił podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w N. skierował do Komornika Rewiru I przy Sądzie Rejonowym

w Prudniku polecenie wyegzekwowania od Andrzeja K. orzeczonej wobec niego

grzywny wraz z kosztami postępowania w kwocie 212 zł. Komornik wezwał

wierzyciela do wpłacenia części opłaty stosunkowej, a wobec odmowy jej wpłacenia

zarządził zwrot wniosku. Skargę wierzyciela na tę czynność Sąd Rejonowy w

Prudniku postanowieniem z dnia 25 lutego 2002 r. uwzględnił i uchylił zarządzenie

Komornika o zwrocie wniosku. Postanowienie to zaskarżył zażaleniem Komornik.

Sąd Okręgowy w Opolu uznał, że zażalenie jest dopuszczalne „per analogiam legis

do art. 770 k.p.c.” i, rozpoznając je, powziął poważne wątpliwości ujęte w

przytoczonym zagadnieniu prawnym, które przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi

Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 770 zdanie czwarte k.p.c. przyznaje komornikowi prawo wniesienia

zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie, którego dotyczy ten przepis.

Jest to jedyny przypadek, w którym komornik, nie będący stroną postępowania

egzekucyjnego, może zaskarżyć postanowienie sądu wydane w postępowaniu, w

którym występuje on jako organ egzekucyjny lub wykonuje czynności na polecenie

sądu jako takiego organu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca

2000 r., II CKN 496/00, OSNC 2000, nr 9, poz. 168). Zdanie czwarte art. 770 k.p.c.,

jest przepisem o charakterze wyjątkowym, a więc podlegającym ścisłej wykładni.

Z art. 770 k.p.c. wynika, że postanowieniem sądu, na które zgodnie ze

zdaniem czwartym tego artykułu komornikowi przysługuje zażalenie,

jest postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucji. Jeżeli więc

jest to postanowienie wydane w wyniku rozpoznania skargi na czynności

komornika, to chodzi tu o postanowienie wydane na skutek zaskarżenia

postanowienia komornika o ustaleniu kosztów egzekucji. W sprawie, w której

przedstawione zostało zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia, postanowienie sądu,

na które komornik wniósł zażalenie, wydane jednakże zostało na skutek skargi

na zarządzenie komornika o zwrocie wniosku. Okoliczność, że komornik zarządził

zwrot wniosku ze względu na niewniesienie przez wierzyciela części opłaty

stosunkowej, nie zmienia przedmiotu rozstrzygnięcia sądu. Przyjęcie, że w takiej

sytuacji przedmiotem tym jest ustalenie kosztów postępowania egzekucyjnego

możliwe byłoby jedynie w wyniku niedopuszczalnej, bo rozszerzającej wykładni

przepisu zdania czwartego art. 770 k.p.c.

Nie można także uznać, że przepis ten może zostać zastosowany w drodze

analogii w jakiejkolwiek innej sytuacji, niż wskazana w jego hipotezie. Stosownie

do art. 767 § 3 k.p.c., zażalenie na postanowienie sądu wydane w wyniku

rozpoznania skargi na czynności komornika przysługuje bowiem jedynie

w wypadkach w ustawie przewidzianych. Co do przypadków, w których zażalenie

przysługuje, taka treść przepisu nie pozostawia miejsca na jakąkolwiek lukę

w ustawie, która mogłaby być wypełniona przez zastosowanie analogii.

Pogląd, że przepis art. 770 zdanie czwarte k.p.c. nie stanowi podstawy

wnoszenia przez komornika zażalenia na inne postanowienia sądu wydane

w postępowaniu egzekucyjnym (przez co należy rozumieć postanowienia, których

przedmiotem nie jest ustalenie kosztów egzekucji), wyraził już Sąd Najwyższy

w powołanym na wstępie postanowieniu z dnia 14 marca 2000 r., II CKN 496/00.

Należy zauważyć, że w postępowaniu, do prowadzenia którego komornik

został zobowiązany w wyniku uchylenia przez sąd jego zarządzenia o zwrocie

wniosku, ma on obowiązek ustalenia kosztów egzekucji (art. 770 zdanie trzecie

k.p.c.) i na ewentualne postanowienie sądu wydane w wyniku zaskarżenia tej

czynności, będzie przysługiwało mu zażalenie (art. 770 zdanie czwarte k.p.c.).

Z przytoczonych względów, w sprawie, w której przedstawione zostało zagadnienie

prawne, zażalenie wniesione przez Komornika powinno zostać odrzucone jako

niedopuszczalne (art. 370 w związku z art. 397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.). Dla wydania

tego orzeczenia nie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia przedstawionego

zagadnienia prawnego. Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 września

1984 r. o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 13, poz. 48 ze zm.)

należało zatem odmówić podjęcia uchwały.