Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 32/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses legal question regarding TC ruling publication and appeal court review scope.

Numero d'incarto III CZP 32/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to examine a legal question raised by the Appeal Court concerning the admissibility of a retrial based on an unpublished Constitutional Tribunal ruling. The Appeal Court argued that the lack of proper publication meant the ruling did not exist, while the Supreme Court held that the retrial process is a continuation of the original appeal proceedings. Consequently, the Supreme Court determined that the Appeal Court acts as a second-instance court in retrials, allowing parties to file appeals against its decisions, which precludes the Supreme Court from reviewing the admissibility issue.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 190 ust. 2 Ustawy Zasadniczej; Art. 4011 k.p.c.; Art. 407 § 2 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c. The Supreme Court ruled that when a Constitutional Tribunal ruling is the basis for a retrial, the Appeal Court functions as a second-instance court, thereby granting parties the right to appeal its admissibility decisions and preventing the Supreme Court from examining such formal issues.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial admissibility Constitutional Tribunal ruling unpublished judgment second instance proceedings appeal against rejection legal question referral procedural continuity eccezione di incostituzionalità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 190 ust. 2 Ustawy Zasadniczej
„Czy wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku ‎stwierdzającego niezgodność z Konstytucją normy prawnej ‎rangi ustawowej, który nie został opublikowany, w sposób określony ‎w art. 190 ust.
Art. 4011 k.p.c.
z pytaniem prawnym, koncentrują się wokół kwestii dotyczącej dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 4011 k.p.c. w sytuacji braku publikacji w sposób określony w art.
Art. 407 § 2 k.p.c.
4011 kpc, a termin do jej‎wniesienia - o jakim mowa w art. 407 § 2 k.p.c. - należy uznać za otwarty?” odmawia podjęcia uchwały.
Art. 390 § 1 k.p.c.
W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że z tych względów wykładnia art. 390 § 1 k.p.c. powinna być dokonana w sposób najbardziej ścisły, bez żadnych koncesji na rzecz argumentów o nastawieniu celowościowym lub utylitarnym (zob.
Art. 406 k.p.c.
W motywach podjętych w tym przedmiocie rozstrzygnięć argumentowano, że sąd rozpoznający skargę o wznowienie postępowania od orzeczenia sądu drugiej instancji zgodnie z art. 406 k.p.c. stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
Art. 405 k.p.c.
z art. 405 k.p.c. oznacza bowiem nakaz odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu w tej instancji, w której orzeka sąd właściwy do wznowienia postępowania ( zob.
Art. 412 § 1 k.p.c.
Sąd Apelacyjny na etapie ponownego rozpoznania sprawy od orzeczenia tego Sądu w granicach wznowienia ( art. 412 § 1 k.p.c.) może zatem przedstawić zagadnienie prawne Sądowi Najwyższemu na podstawie art.
art. 407 § 2 k.p.c
4011 kpc, a termin do jej‎wniesienia - o jakim mowa w art. 407 § 2 k.p.c.
art. 4011 k.p.c
z pytaniem prawnym, koncentrują się wokół kwestii dotyczącej dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 4011 k.p.c.
art. 190 ust. 2 Konstytucji RP
w sytuacji braku publikacji w sposób określony w art. 190 ust. 2 Konstytucji RP wyroku trybunalskiego, który legł u podstaw wniesienia tej skargi.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZP 32/25 POSTANOWIENIE 17 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Agnieszka Piotrowska‎SSN Dariusz ZawistowskiProtokolant Katarzyna Banaś na posiedzeniu jawnym 17 lutego 2026 r. w Warszawie‎w sprawie ze skargi pozwanej T.P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 24 lutego 2021 r., I AGa 264/20, z powództwa W.K. i K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.‎przeciwko T.P.‎o zapłatę,‎na skutek przedstawienia przez Sąd Apelacyjny w Krakowie‎postanowieniem z 30 czerwca 2025 r., I AGa 290/24,‎zagadnienia prawnego:

„Czy wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku ‎stwierdzającego niezgodność z Konstytucją normy prawnej ‎rangi ustawowej, który nie został opublikowany, w sposób określony ‎w art. 190 ust. 2 Ustawy Zasadniczej, jest dostateczną podstawą ‎dla potwierdzenia, iż skarga o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym postanowieniem wydanym na podstawie tego przepisu, opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, wskazanej w art. 4011 kpc, a termin do jej‎wniesienia - o jakim mowa w art. 407 § 2 k.p.c. - należy uznać za otwarty?” odmawia podjęcia uchwały.

Agnieszka Piotrowska Monika Koba Dariusz Zawistowski [A.T.]

UZASADNIENIE

Przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne powstało przy rozpoznawaniu przez Sąd Apelacyjny w Krakowie skargi pozwanej T.P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2021 r. o odrzuceniu apelacji w sprawie z powództwa W.K. i K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. przeciwko T.P. o zapłatę (I AGa 264/20) od którego zażalenie pozwanej zostało oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 24 czerwca 2021 r. (I AGz 51/21). Skarga o wznowienie postępowania została złożona w związku z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 8 maja 2024 r., SK 59/21 (OTK-A 2024, poz. 46), który nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw.Wątpliwości Sądu Apelacyjnego, który wystąpił na podstawie art. 390 § 1 w zw. z art. 405 zd. 1 k.p.c. z pytaniem prawnym, koncentrują się wokół kwestii dotyczącej dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 4011 k.p.c. w sytuacji braku publikacji w sposób określony w art. 190 ust. 2 Konstytucji RP wyroku trybunalskiego, który legł u podstaw wniesienia tej skargi.

Sąd pytający zaznaczył, że w jego ocenie nie ma podstaw do przyjęcia, że sam wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 maja 2024 r., SK 59/21, należy uznać za nieistniejący wobec braku prawidłowej obsady składu orzekającego. Jego zdaniem sąd powszechny nie jest uprawniony do weryfikacji warunków, w jakich orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego zostało wydane, w odniesieniu do zastosowanej przez ten organ władzy sądowniczej procedury, czy ukształtowania składu orzekającego. Istota sformułowanego problemu dotyczy natomiast tego, czy termin z art. 407 § 2 ab initio k.p.c. do wniesienia skargi należy uznać za otwarty mimo tego, że wyrok trybunalski nie został opublikowany w sposób określony w art. 190 ust. 2 Konstytucji RP.Sąd meriti zaznaczył, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 maja 2024 r., SK 59/21, należy zakwalifikować jako rozstrzygnięcie o charakterze zakresowym negatywnym, albowiem w sentencji znalazła się formuła „dany przepis w zakresie, w jakim nie przewiduje (…) jest niezgodny z Konstytucją”, co czyni wniesioną skargę o wznowienie postępowania z tego punktu widzenia formalnie dopuszczalną.

Budzi jednak poważne wątpliwości prawne wyrażone w treści pytania objętego postanowieniem, kwestia, czy skarga ta jest niedopuszczalna z przyczyny formalnej, o jakiej mowa w art. 410 § 1 k.p.c.Sąd Apelacyjny podniósł, że można uznać, iż termin z art. 407 § 2 ab initio k.p.c. w odniesieniu do złożonej przez pozwaną skargi o wznowienie postępowania, tak w dacie jej złożenia, jak i później, nie rozpoczął jeszcze biegu, ponieważ wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 maja 2024 r., SK 59/21 nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw, jak tego wymaga art. 190 ust. 2 Konstytucji RP.

Należałoby zatem przyjąć, że w sytuacji braku publikacji orzeczenia nie doszło do jego wejścia w życie, a z tej przyczyny sam przepis art. 3942 § 11 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2023 r. tym wyrokiem objęty, we wskazanym w nim zakresie, nigdy nie utracił mocy obowiązującej z powodu niezgodności z ustawą zasadniczą. Sąd meriti stwierdził, że takie stanowisko intepretujące może znaleźć uzasadnienie w wypowiedziach niektórych przedstawicieli doktryny procesu cywilnego. W myśl tego zapatrywania samo bowiem wydanie orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny nie jest prawnie relewantne, a doniosłość zachowuje tylko data jego wejścia w życie.

Stwierdził, że taki pogląd zdaje się prezentować także Sąd Najwyższy, jednocześnie zaznaczając, że Sąd Najwyższy jak dotąd nie wypowiadał się o zagadnieniu, które na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, jest przedmiotem przedstawionego pytania prawnego.Zdaniem Sądu Apelacyjnego więcej jednak argumentów przemawia przeciwko powyższemu stanowisku, usprawiedliwiając zapatrywanie zgodnie z którym, złożona przez pozwaną skarga o wznowienie postępowania winna podlegać merytorycznemu rozpoznaniu, a trzymiesięczny termin do jej wniesienia, biorąc pod uwagę powoływaną przez nią podstawę wznowienia został zachowany, albowiem powinien być, w szczególnej sytuacji mającej miejsce w sprawie, liczony od dnia wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 8 maja 2024 r, SK 59/21.

Podkreślił, powołując się na art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, że każdy z organów władzy publicznej jest zobowiązany nie tylko do respektowania treści rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, ale także do jego wdrażania. Zaakcentował, że konsekwencją tego, traktowanego jako mającego bezwzględny charakter, obowiązku jest również i to, że ewentualne opóźnienie w jego realizacji nie może negatywnie wpłynąć na możliwość skorzystania przez stronę postępowania z konstytucyjnie gwarantowanego, na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP uprawnienia do wznowienia postępowania sądowego w oparciu o podstawę wywodzoną z potwierdzenia niekonstytucyjności określonej normy prawnej.

Zdaniem sądu meriti podniesione względy uzasadniają opowiedzenie się za oceną, że brak publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 maja 2024 r., SK 59/21, prowadzący do braku formalnego wejścia w życie tego orzeczenia, z którym to zdarzeniem ustrojodawca co do zasady łączy utratę mocy obowiązującej normy dotkniętej stwierdzoną niekonstytucyjnością, a ustawodawca procesowy, początek biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, opartej na wskazanej przez pozwaną podstawie, samo w sobie nie może być decydującym argumentem za tym, by uznać, że skarga pozwanej jest z tej przyczyny niedopuszczalna.

Stanowisko przeciwne wpisywałoby się wprost w następstwo opieszałości publikacyjnej przeciwko której opowiedział się Sąd Najwyższy w jednym ze swoich orzeczeń.Sąd Apelacyjny podniósł także, że w następstwie nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 614) począwszy od dnia 1 lipca 2023 r. uprawnienie do zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji, odmawiającego w całości lub części, uwzględnienia wniosku o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, po myśli art. 3942 § 11 pkt 1 k.p.c. zostało wprowadzone do porządku prawnego i wskazał, że zaprezentowana wykładnia art. 407 § 2 ab initio k.p.c., za którą się opowiada, pozwala też zapobiec nieuzasadnionemu zróżnicowaniu traktowania stron znajdujących się w takiej samej sytuacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przystępując do rozpoznania przedstawionego zagadnienia prawnego, Sąd Najwyższy jest zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy zostały spełnione formalnoprawne wymagania do przedstawienia zagadnienia prawnego, a w konsekwencji, czy zaistniały przesłanki do podjęcia uchwały.Przewidziana w art. 390 § 1 k.p.c. instytucja pytań prawnych, z uwagi na wynikające z art. 390 § 2 k.p.c. związanie sądów niższej instancji w danej sprawie poglądem prawnym Sądu Najwyższego wyrażonym w podjętej uchwale, stanowi odstępstwo od zasady podległości sędziów tylko Konstytucji i ustawom, o której mowa w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP.

W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że z tych względów wykładnia art. 390 § 1 k.p.c. powinna być dokonana w sposób najbardziej ścisły, bez żadnych koncesji na rzecz argumentów o nastawieniu celowościowym lub utylitarnym (zob. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 30 marca 1999 r., III CZP 62/98, OSNC 1999, nr 10, poz. 166 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 19 listopada 2008 r., III CZP 21/08, niepubl; z 29 października 2009 r., III CZP 79/09, niepubl.; z 12 stycznia 2010 r., III CZP 106/09, niepubl.; z 11 kwietnia 2019 r., III CZP 96/18, niepubl.; z 20 lutego 2019 r., III CZP 91/18, niepubl.; z 5 października 2016 r., III CZP 50/16, niepubl.; z 29 czerwca 2016 r., III CZP 10/16, niepubl.; i z 20 sierpnia 2021 r., III CZP 40/20, niepubl.).

W sprawie – mimo wagi problemu, mającego być przedmiotem rozstrzygnięcia - nie zaistniały przesłanki do przedstawienia Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego. Sąd Apelacyjny pominął bowiem, że przedstawienie Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia pytania prawnego jest instytucją postępowania apelacyjnego. Zgodnie z art. 390 § 1 k.p.c. sąd może przedstawić Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne powstałe przy rozpoznawaniu apelacji. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest przy tym pogląd, że uprawnienie do wystąpienia z pytaniem prawnym przysługuje także sądowi rozpoznającemu środek zaskarżenia, do którego – co najmniej odpowiednio – stosuje się przepisy o apelacji, w tym art. 390 k.p.c. ( zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 7 listopada 2006 r., III CZP 77/05; z 5 czerwca 2009 r., I UZP 1/09, OSNP 2011, nr 5-6, poz. 86; z 11 maja 2000 r., III ZP 10/00, OSNP 2000, nr 23, poz. 848; i z 24 stycznia 2023 r., III CZP 133/22, niepubl.).

W związku z powyższym zagadnienie prawne może być przedstawione Sądowi Najwyższemu tylko przez sąd powołany do podjęcia czynności związanych z oceną dopuszczalności lub zasadności środka zaskarżenia - sąd ad quem, a nie sąd a quo, a zatem sąd, który działa jako sąd drugiej instancji od którego orzeczeń nie przysługuje zwykły środek odwoławczy. Wsparcie orzecznicze Sądu Najwyższego w ramach instytucji pytań prawnych ma bowiem na celu likwidację dostrzeganych przez sąd wątpliwości w zakresie wykładni i stosowania prawa, których nie można skorygować w ramach kontroli instancyjnej orzeczenia, przy wykorzystaniu zwyczajnych środków zaskarżenia ( zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 marca 2018 r., III CZP 109/17, niepubl.; z 6 kwietnia 2018 r., III CZP 111/17, niepubl.; z 25 lutego 2021 r., III CZP 18/20, OSNC 2021, nr 7-8, poz. 55; z 20 sierpnia 2021 r., III CZP 40/20, niepubl.; i z 21 stycznia 2022 r., III CZP 10/22, OSNC 2022 r., OSNC 2022, nr 6, poz. 63).W niniejszej sprawie przedstawione Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne dotyczące dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania zostało sformułowane przez Sąd Apelacyjny w sprawie ze skargi pozwanej o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tego sądu z 24 lutego 2021 r. o odrzuceniu apelacji.Sąd Apelacyjny przedstawiający Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne pominął, że zgodnie z art. 3942 § 1 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2023 r. po nowelizacji kodeksu postępowania cywilnego ustawą o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw z dnia 9 marca 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 614) zażalenie do innego składu sądu drugiej instancji przysługuje także na postanowienie tego sądu, których przedmiotem jest odrzucenie skargi o wznowienie postępowania.

W konsekwencji w przypadku badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania od postanowienia o odrzuceniu apelacji pozycja tego Sądu odpowiada pozycji sądu pierwszej instancji, od którego rozstrzygnięcia przysługują zwyczajne środki zaskarżenia. W związku z tym rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości prawnych powziętych przez Sąd przedstawiający zagadnienie prawne nie ma charakteru definitywnego i podlega kontroli instancyjnej. Do zażalenia do innego równorzędnego składu sądu drugiej instancji (zażalenie poziome) stosuje się wszystkie przepisy o zażaleniu dewolutywnym.

Odmiennie jest tylko uregulowana właściwość funkcjonalna sądu do jego rozpoznania ( zob. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 27 listopada 2020 r. III CZP 12/20, OSNC 2021, nr 4, poz. 25). Pozycję sądu drugiej instancji w zakresie problematyki dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania, a zatem i możliwość przedstawienia Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego, będzie miał zatem - w przypadku odrzucenia skargi o wznowienie postępowania i wywiedzenia przez skarżącą zażalenia - Sąd Apelacyjny rozpoznający zażalenie. W przypadku rozpoznawania zażalenia do innego składu sądu drugiej instancji sąd ten stosuje bowiem odpowiednio przepisy o postępowaniu apelacyjnym ( art. 3942 § 1 w zw. z art. 3942 § 2 i w zw. z art. 397 § 3).

W kilku orzeczeniach Sąd Najwyższy wyraził także pogląd, że w postępowaniu o wznowienie postępowania w ogóle nie stosuje się art. 390 § 1 k.p.c. W motywach podjętych w tym przedmiocie rozstrzygnięć argumentowano, że sąd rozpoznający skargę o wznowienie postępowania od orzeczenia sądu drugiej instancji zgodnie z art. 406 k.p.c. stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Odesłanie zamieszczone w art. 406 k.p.c. powoduje, że w przypadku wznowienia postępowania przed sądem drugiej instancji nie mają zastosowania przepisy o postępowaniu apelacyjnym, choćby sądem właściwym do wznowienia postępowania miał być ten właśnie sąd (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 marca 1967 r., III CZP 1/67, OSNC 1967, nr 7-8, poz. 148; z 27 listopada 2002 r., III CZP 63/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 13; i z 21 kwietnia 2004 r., III CZP 11/04, OSNC 2004, nr 12, poz. 206).

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zagadnienie prawne nie podziela jednak tego stanowiska, przychylając się do prezentowanych w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądów przeciwnych opartych na wykładni systemowo-funkcjonalnej. Artykuł 406 k.p.c. wykładany funkcjonalnie w zw. z art. 405 k.p.c. oznacza bowiem nakaz odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu w tej instancji, w której orzeka sąd właściwy do wznowienia postępowania ( zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2001 r., I CZ 163/01, niepubl.; z 13 sierpnia 2002 r., I PZ 62/02, niepubl.; z 6 czerwca 2007 r., III UZP 5/06, niepubl.; z 8 września 2010 r., III PZ 6/10, niepubl.; i z 26 kwietnia 2018 r., I CZ 40/18, niepubl.).Postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania nie posiada bowiem własnego, nowego przedmiotu rozpoznania, odrębnego od przedmiotu sprawy wznawianej, ale jest ściśle powiązane podmiotowo i przedmiotowo z postępowaniem prawomocnie zakończonym i stanowi jego kontynuację na zasadach określonych w art. 399 i nast. k.p.c. Sąd Apelacyjny rozpoznaje zatem skargę o wznowienie postępowania jako sąd drugiej instancji i w zależności od rodzaju rozstrzygnięcia stronom przysługują środki zaskarżenia właściwe dla rozstrzygnięć sądów drugiej instancji.

Przyjąć zatem należy, że w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania stosować należy te przepisy, które są odpowiednio właściwe dla Sądu pierwszej lub drugiej instancji, który rozpoznaje skargę. Sąd Apelacyjny na etapie ponownego rozpoznania sprawy od orzeczenia tego Sądu w granicach wznowienia ( art. 412 § 1 k.p.c.) może zatem przedstawić zagadnienie prawne Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. Działa bowiem wówczas jako sąd drugiej instancji od którego rozstrzygnięć nie przysługują zwykłe środki zaskarżenia.Sytuacja taka – z przyczyn wyżej podniesionych – w sprawie nie występuje.

Istotą wątpliwości Sądu Apelacyjnego nie są bowiem kwestie merytoryczne związane z rozpoznaniem apelacji w granicach wznowienia a zagadnienie formalne powstałe w stadium badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania. Tego rodzaju problematyka może być przedmiotem zagadnienia prawnego kierowanego do Sądu Najwyższego tylko wtedy, gdy jest przedstawiana przez sąd od którego orzeczeń w tym zakresie nie przysługują zwykłe środki zaskarżenia. Wobec rozszerzenia z dniem 1 lipca 2023 r. katalogu zażaleń do równoległego składu sądu drugiej instancji i umożliwienia stronie wywiedzenia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania pozycja Sądu pytającego - na etapie badania dopuszczalności wznowienia - odpowiada sądowi pierwszej instancji, co uniemożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przedstawionego zagadnienia prawnego.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji ( art. 390 § 1 k.p.c.).

Agnieszka Piotrowska Monika Koba Dariusz Zawistowski [A.T.][r.g.]