Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 32/10 Generato dall'IA

Supreme Court refused to rule on bankruptcy law interpretation due to lack of serious legal doubts.

Numero d'incarto III CZP 32/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to issue a ruling on a legal question submitted by the District Court regarding the interpretation of the Bankruptcy Law. The District Court had submitted the question because it identified conflicting judicial interpretations and doctrinal views on whether the date of bankruptcy filing is the start or end of the day. The Supreme Court determined that the lower court's reasoning did not demonstrate serious legal doubts warranting Supreme Court intervention, as the lower court's interpretation was already supported by precedent and doctrine.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 52 p.u.n.: The Supreme Court may only accept a legal question if the lower court demonstrates serious legal doubts not resolvable by existing case law or doctrine, rather than merely noting theoretical controversies.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal question submission serious legal doubts bankruptcy law interpretation date of bankruptcy filing Supreme Court procedure lower court reasoning procedural dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 390 § 1 k.p.c.
Instytucja pytań prawnych przewidziana w art. 390 § 1 k.p.c. jest
Art. 390 § 2 k.p.c.
bowiem należy na wynikające z art. 390 § 2 k.p.c. skutki w postaci związania sądów
Art. 178 ust. 1 Konstytucji RP
odstępstwem od wyrażonej w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP zasady, że sędziowie
Art. 52 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze
„Czy w świetle art. 52 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r.
Art. 77 p.u.n.
upadłości nie mając już do tego uprawnienia, przeto czynność ta z mocy art. 77
Art. 410 § 1 k.c.
upadłości z mocy art. 410 § 1 k.c. w zw.
Art. 405 k.c.
upadłości z mocy art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c. i art. 77 ust. 1 p.u.n.
art. 410 § 1 k.c
upadłości z mocy art. 410 § 1 k.c.
art. 405 k.c
upadłości z mocy art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c. i art. 77 ust. 1 p.u.n.
art. 390 § 1 k.p.c
Instytucja pytań prawnych przewidziana w art. 390 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 30 kwietnia 1999 r., III CZP 62/98
postanowienie SN z dnia 29 listopada 2005 r., III CZP 102/05
postanowienie SN z dnia 28 lutego 2008 r., III CZP 156/07
postanowienie SN z dnia 24 lutego 2009 r., III CZP 144/08
postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZP 116/07
postanowienie SN z dnia 16 maja 2008 r., III CZP 29/08
116/07, niepubl.; postanowienie SN z dnia 16 maja 2008 r., III CZP 29/08, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 17 września 2008 r., III CZP 790/08
postanowienie SN z dnia 17 września 2008 r., III CZP 790/08, niepubl.).
III CZP 62/98
1999 r., III CZP 62/98, OSNC 1999, nr 10, poz.
III CZP 102/05
z dnia 29 listopada 2005 r., III CZP 102/05, niepubl.).
III CZP 156/07
Supreme Court dismisses legal question submission due to lack of serious doubts and existing precedent.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 32/10

POSTANOWIENIE

Dnia 27 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Wojciech Katner

w sprawie z powództwa Grzegorza M. syndyka masy upadłości

Fabryki Urządzeń Technicznych „W.-B.” sp. z o.o. we W.

w upadłości likwidacyjnej

przeciwko Tadeuszowi W.

o zapłatę,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 maja 2010 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy

postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r.,

„Czy w świetle art. 52 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo

upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz.

1361 ze zm.) o dacie ogłoszenia upadłości decyduje początek, czy

koniec dnia?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Powód będący syndykiem masy upadłości Fabryki Urządzeń Technicznych

W.-B. sp. z o.o. we W. dochodzi od pozwanego zasądzenia kwoty 8 609,73 zł,

twierdząc, że w dniu ogłoszenia upadłości, tj. 28 września 2007 r., upadła spółka

zapłaciła pozwanemu dochodzoną kwotę tytułem ceny za kupione towary. Pozwany

przyznał fakt otrzymania ceny w dniu 28 września 2007 r., jednak żądanie

oddalenia powództwa uzasadniał brakiem wiedzy o ogłoszeniu w tym dniu

upadłości spółki z o.o., twierdząc, że orzeczenie takie wywołuje skutki od

następnego dnia.

Sąd pierwszej instancji uwzględnił powództwo, uznając, że w świetle art. 52

ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (tj. Dz. U.

2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.), zwanej dalej „p.u.n.”, data upadłości jest datą

wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości i o powstaniu skutków upadłości

decyduje początek dnia wydania postanowienia w tym przedmiocie. Ponieważ

upadła spółka dokonała czynności dotyczącej mienia wchodzącego w skład masy

upadłości nie mając już do tego uprawnienia, przeto czynność ta z mocy art. 77

p.u.n. jest nieważna i skutkuje obowiązkiem pozwanego zwrotu tej kwoty do masy

upadłości z mocy art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c. i art. 77 ust. 1 p.u.n.

Przy rozpoznawaniu apelacji pozwanego od postanowienia Sądu pierwszej

instancji powstało zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości Sądu

Okręgowego, który postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r. przedstawił to

zagadnienie, sformułowane w sentencji postanowienia, do rozstrzygnięcia Sądowi

Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Instytucja pytań prawnych przewidziana w art. 390 § 1 k.p.c. jest

odstępstwem od wyrażonej w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP zasady, że sędziowie

podlegają przy orzekaniu tylko przepisom tej Konstytucji i ustaw zwykłych. Zważyć

bowiem należy na wynikające z art. 390 § 2 k.p.c. skutki w postaci związania sądów

niższej instancji w danej sprawie poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym

w podjętej uchwale. Przesądza to o konieczności dokonywania ścisłej, literalnej

wykładni przepisu art. 390 § 1 k.p.c. bez sięgania do argumentów celowościowych

czy utylitarnych, które z reguły prowadzą do szerszego rozumienia znaczenia

normy prawnej (uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 30 kwietnia

1999 r., III CZP 62/98, OSNC 1999, nr 10, poz. 166). Przesłanką skutecznego

skorzystania przez Sąd drugiej instancji z uprawnienia wynikającego z art. 390 § 1

k.p.c. jest wykazanie wystąpienia w sprawie poważnych wątpliwości prawnych tego

Sądu, a zarazem niezbędności oczekiwanej odpowiedzi dla rozstrzygnięcia sprawy.

Przesądza to o obowiązku Sądu odwoławczego szczegółowego uzasadnienia,

że dotychczasowe orzecznictwo jak również doktryna nie dają podstaw do

usunięcia

poważnych

wątpliwości

prawnych,

które

pozostają

w

związku

przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy.

Wymagań takich nie spełnia uzasadnienie postanowienia Sądu Okręgowego

przedstawiającego zagadnienie prawne. Sąd Okręgowy w istocie podzielił bowiem

pogląd Sądu Rejonowego w kwestii wykładni art. 52 p.u.n. i uznał, że przyjęta przezeń

interpretacja zasługuje na aprobatę, co nie świadczy o wystąpieniu w sprawie

poważnych wątpliwości, o których mowa w art. 390 § 1 k.p.c. (postanowienie SN

z dnia 29 listopada 2005 r., III CZP 102/05, niepubl.). Sąd Najwyższy podtrzymuje

stanowisko, wyrażone już wcześniej w orzecznictwie (postanowienie SN z dnia 28

lutego 2008 r., III CZP 156/07, niepubl.), że celem instytucji przewidzianej w art. 390

§ 1 k.p.c. nie jest uzyskanie wsparcia Sądu Najwyższego dla jednoznacznie

sformułowanego przez sąd apelacyjny – jak w sprawie niniejszej – stanowiska

co do właściwej wykładni przepisu stosowanego przy rozpoznawaniu apelacji,

a mianowicie przyjmującej, że o dacie ogłoszenia upadłości decyduje początek dnia,

w którym wydano postanowienie Sądu o ogłoszeniu upadłości. W tej sytuacji

przesłanką uzasadniającą przedstawienie zagadnienia prawnego nie może być

wskazywanie przez Sąd Okręgowy na dostrzeżone i przedstawione kontrowersje,

ponieważ samego ich zaprezentowania nie można jeszcze utożsamiać z istnieniem

zagadnienia

prawnego budzącego poważne

Przeciwnie, Sąd Okręgowy

zaprezentowanych

nie

koncepcji

ma

jest

wątpliwości Sądu Okręgowego.

żadnych

trafna,

wątpliwości,

zważywszy

która

na

z

obu

samodzielnie

przedstawioną, merytorycznie pogłębioną argumentację świadczącą o nietrafności

nieaprobowanej

wykładni

przepisu

art.

p.u.n.

Samo

dostrzeżenie

i przedstawienie istniejących kontrowersji w doktrynie i w orzecznictwie nie

świadczy o braku jednoznacznego stanowiska Sądu drugiej instancji co do

aprobowanego kierunku wykładni.

W tej sytuacji, skoro z uzasadnienia postanowienia przedstawiającego

zagadnienie prawne wynika, że Sąd Okręgowy nie ma żadnych argumentów

pozwalających także na inne, aniżeli aprobowane rozstrzygnięcie zagadnienia, to

brak jest podstaw do udzielenia odpowiedzi (postanowienie SN z dnia 24 lutego

2009 r., III CZP 144/08, niepubl.), ponieważ uzasadnienie postanowienia

o przedstawieniu zagadnienia prawnego powinno zawierać różne możliwe do

przyjęcia warianty rozwiązań (postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZP

116/07, niepubl.; postanowienie SN z dnia 16 maja 2008 r., III CZP 29/08, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 17 września 2008 r., III CZP 790/08, niepubl.).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.