Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 23/08 Generato dall'IA

Court held that awarding nominal sum when plaintiff sought inflated amount is not ruling on unrequested subject.

Numero d'incarto III CZP 23/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that awarding a nominal sum when the plaintiff requested an inflated, indexed amount does not constitute a ruling on an unrequested subject. The plaintiff sought payment of three insurance benefits indexed to inflation, while the lower court awarded only the nominal sums for two contracts and rejected the third. The court determined that the nominal award falls within the scope of the plaintiff's request for indexed benefits because the underlying debt remains valid and unfulfilled. Consequently, the procedural objection was dismissed, allowing the nominal award to stand as part of the requested relief.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3581 § 3 k.c.; Art. 321 § 1 k.p.c.: Awarding a nominal sum when the plaintiff requests an indexed sum does not constitute a ruling on an unrequested subject, as the nominal claim is inherent to the unfulfilled indexed debt.

Parole chiave

Generato dall'IA
indexed debt nominal sum unrequested subject insurance benefits procedural objection civil procedure inflation adjustment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3581 § 3 k.c.
a nie ma przesłanek do zastosowania przepisu art. 3581 § 3 k.c.?”
Art. 321 § 1 k.p.c.
żądaniem (art. 321 § 1 k.p.c.).
Art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.
się żądanie zasądzenie świadczenia w sumie nominalnej (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.
się żądanie zasądzenie świadczenia w sumie nominalnej (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Art. 390 § 1 k.p.c.
zagadnieniu prawnym i na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. przedstawił je do
art. 3581 § 3 k.c
a nie ma przesłanek do zastosowania przepisu art. 3581 § 3 k.c.?”
art. 321 § 1 k.p.c
żądaniem (art. 321 § 1 k.p.c.).
art. 390 § 1 k.p.c
zagadnieniu prawnym i na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c
się żądanie zasądzenie świadczenia w sumie nominalnej (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.).
art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c
się żądanie zasądzenie świadczenia w sumie nominalnej (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 2 kwietnia 2008 r., III CZP 23/08

Sędzia SN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Marian Kocon

Sędzia SN Krzysztof Strzelczyk

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Marty B. przeciwko Powszechnemu

Zakładowi Ubezpieczeń na Życie S. A. w W. o zapłatę, po rozstrzygnięciu w Izbie

Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 2 kwietnia 2008 r. zagadnienia prawnego

przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z dnia 6

grudnia 2007 r.:

„Czy stanowi orzekanie co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem

pozwu, zasądzenie świadczenia wyliczonego zgodnie z warunkami umowy

ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci, w sytuacji, gdy przedmiotem żądania pozwu

była waloryzacja tego świadczenia i jego zasądzenie w zwaloryzowanej wysokości,

a nie ma przesłanek do zastosowania przepisu art. 3581 § 3 k.c.?”

podjął uchwałę:

Zasądzenie świadczenia pieniężnego w sumie nominalnej w sytuacji, gdy

przedmiotem żądania pozwu jest zasądzenie świadczenia w zwaloryzowanej

wysokości (art. 3581 § 3 k.c.), a nie ma przesłanek do zwaloryzowania

świadczenia, nie stanowi orzeczenia co do przedmiotu, który nie był objęty

żądaniem (art. 321 § 1 k.p.c.).

Uzasadnienie

Marta B. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od Powszechnego Zakładu

Ubezpieczeń na Życie S.A. w W. kwoty 60 000 zł z odsetkami ustawowymi jako

zwaloryzowanego świadczenia z tytułu trzech umów ubezpieczenia zaopatrzenia

dzieci. Na żądanie to składają się kwoty: 12 554,90 zł z umowy zawartej w 1986 r.,

41 195,18 zł z umowy zawartej w 1990 r. i 6249,97 zł z umowy zawartej w 1991 r.

W sprawie jest niesporne, że po upływie okresu ubezpieczenia pozwany zaoferował

powódce z tytułu tych umów – odpowiednio – kwoty 821, 216 i 2690,25 zł, nie

zostały one jednak wypłacone. Sąd Rejonowy w Szczecinie uznał, że waloryzacji

podlegają, aczkolwiek nie w rozmiarze, którego domaga się powódka, jedynie

świadczenia z pierwszych dwóch umów i wyrokiem z dnia 30 maja 2007 r.

uwzględnił powództwo do kwoty 15 400 zł z odsetkami ustawowymi, a w pozostałej

części oddalił je. Na zasądzoną kwotę składają się zwaloryzowane świadczenia z

umów z 1986 r. i 1990 r. w wysokości – odpowiednio – 10 252 i 2401 zł oraz

niezwaloryzowane świadczenie z umowy z 1991 r. w wysokości 2692,25 zł.

Wyrok Sądu pierwszej instancji w części oddalającej apelację zaskarżyła

powódka. Sąd Okręgowy w Szczecinie rozpoznając apelację ustalił, że suma

nominalna świadczenia należnego powódce z umowy z 1991 r. wynosi kwotę 6650

zł. W tych okolicznościach Sąd ten powziął poważne wątpliwości, które ujął w

zagadnieniu prawnym i na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. przedstawił je do

rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Żądanie sądowej waloryzacji świadczenia pieniężnego, polegającej na

zmianie jego wysokości (art. 3581 § 3 k.c.), może przybrać różny kształt, w

zależności od okoliczności i od wyboru wierzyciela. W szczególności, jeżeli

wynikające z orzeczenia lub umowy wymagalne roszczenie o świadczenie w sumie

nominalnej nie zostało spełnione, może ono polegać na żądaniu zasądzenia

świadczenia w wysokości ustalonej w wyniku jego zwaloryzowania. Taki sposób

żądania waloryzacji świadczenia jest powszechnie przyjęty i akceptowany w

orzecznictwie. W ten sposób zostało ono sformułowane również w sprawie, w której

powstało rozstrzygane zagadnienie prawne.

Jeżeli wynikające z orzeczenia lub umowy roszczenie o świadczenie w sumie

nominalnej jest wymagalne i nie zostało zaspokojone, a wierzyciel żąda zasądzenia

świadczenia w wysokości zwaloryzowanej, należy rozumieć, że żąda zasądzenia

świadczenia, które jest mu należne. W żądaniu zasądzenia tego świadczenia mieści

się żądanie zasądzenie świadczenia w sumie nominalnej (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Okolicznościami faktycznymi uzasadniającymi żądanie są okoliczności, które

według wierzyciela dają podstawę do waloryzacji świadczenia (art. 3581 § 3 k.c.),

ale także wskazują na wymagalność roszczenia o świadczenie w części

obejmującej sumę nominalną i niezaspokojenie wierzyciela w tym zakresie (art. 187

§ 1 pkt 2 k.p.c.). Stwierdzenie przez sąd przesłanek dających podstawę do

waloryzacji świadczenia uzasadnia zasądzenie go w sumie zwaloryzowanej, tj. w

sumie nominalnej, odpowiednio podwyższonej na skutek waloryzacji; wówczas

kwota zasądzona, obejmująca zwaloryzowane świadczenie, pochłania sumę

nominalną świadczenia. Stwierdzenie natomiast braku przesłanek do

zwaloryzowania świadczenia sprzeciwia się dokonaniu jego sądowej waloryzacji,

nie powoduje jednak niezasadności powództwa o zasądzenie świadczenia w sumie

nominalnej jako świadczenia wynikającego z roszczenia wymagalnego i

niespełnionego przez dłużnika. Wobec tego, że zasądzenie tego świadczenia

mieści się w żądaniu pozwu zasądzenia świadczenia zwaloryzowanego, jego

zasądzenie nie jest orzeczeniem co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem

(art. 321 § 1 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie (art. 390 § 1

k.p.c.).