Supreme Court refused to rule on witness requirement for US power of attorney validity under Polish law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to issue a ruling on the legal question regarding whether a witness is required for a US power of attorney to be valid in Poland. The lower courts identified a conflict between the US law governing the document's form and Polish notarial requirements but failed to fully characterize the specific function of the witness requirement under US law. Consequently, the Supreme Court determined that the lower court lacked the necessary factual basis to formulate a precise legal question, as the significance and purpose of the witness requirement were not established.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 23 ust. 1, art. 25 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe; The Supreme Court may not rule on a legal question if the lower court has not sufficiently characterized the foreign legal requirement in question, including its function and rationale, to allow for a precise formulation of the issue.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZP 22/22 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Paweł GrzegorczykSSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku A. N.przy uczestnictwie R. J. i P. P.o wpis w księdze wieczystej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnejw dniu 13 stycznia 2022 r.,na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w K.postanowieniem z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt II Ca (…), "Czy do wskazanego na podstawie art. 25 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 roku Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. 2015, 792 j.t) statutu formy pelnomocnictwa udzielonego w stanie Ilinois (USA) do przeniesienia własności nieruchomości położonej w Polsce należy udział świadka, potwierdzającego czynność mocodawcy własnym podpisem?" odmawia podjęcia uchwały.
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni A. N. wystąpiła z wnioskiem o wpis na swoją rzecz w dziale II księgi wieczystej (...) przysługującego jej prawa własności nieruchomości położonej w R. składającej się z działek o numerach (…) i (…) o łącznej powierzchni 0,78 ha, w której jako współwłaściciele wpisani są R. J. w udziale ½ części, P. P. w udziale ¼ części oraz A. N. w udziale ¼ części.Postanowieniem z dnia 25 lutego 2020 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w B. oddalił wniosek.Na skutek skargi wnioskodawczyni na to postanowienie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2020 r.
Sąd Rejonowy w B. oddalił wniosek. Sąd Rejonowy wskazał, że pełnomocnictwo do zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości położonej w Polsce musi zostać udzielone w formie aktu notarialnego przewidzianej przez prawo polskie lub też w formie przewidzianej przez prawo miejsca, gdzie zostało udzielone. Przedłożone w sprawie pełnomocnictwo nie spełnia wymagań przewidzianych przez prawo polskie, gdyż nie zostało udzielone w formie aktu notarialnego, ani w formie aktu równoważnego polskiemu aktowi notarialnemu.Apelację od postanowienia z dnia 15 kwietnia złożyła wnioskodawczyni.
Rozpoznając tę apelację Sąd Okręgowy w K. powziął poważne wątpliwości prawne, którym dał wyraz występując z przedstawionym na wstępie zagadnieniem prawnym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie pełnomocnictwo do dokonania umownego zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w Polsce zostało udzielone przez uczestniczkę R. J. w C. w formie pisemnej a następnie potwierdzone przez tamtejszego notariusza publicznego (notary public) D. W.. W świetle art 23 i 25 p.p.m. prawem właściwym dla oceny udzielonego pełnomocnictwa jest prawo stanu Ilinois jako prawo miejsca jego wystawienia.
Sąd rozpoznający sprawę w drugiej instancji powziął wątpliwość, dotyczącą tego, czy przewidziane w prawie właściwym wymaganie udziału świadka w czynności udzielenia pełnomocnictwa jest elementem formy tej czynności. Przedstawiając wskazaną wątpliwość Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia jako zagadnienie prawne, Sąd Okręgowy nie dokonał jednak wyczerpujących ustaleń w zakresie treści prawa właściwego. Ustalenia takie są nieodzowne, gdyż niezależnie od tego, jaka metoda kwalifikacji pojęcia formy w rozważanym kontekście (autonomiczna, według legis fori albo według legis causae) zostałaby przyjęta, dla celów rozstrzygnięcia kwestii, czy wymaganie udziału świadka w udzieleniu pełnomocnictwa jest elementem formy tej czynności, konieczne jest przesądzenie tego, jakie jest znaczenie i jaka jest funkcja rozpatrywanego wymagania oraz przyczyny jego ustanowienia, a także skutki jego niedochowania.
Bez takiej bliższej charakterystyki omawianego wymagania, której dokonanie należy – po szczegółowym ustaleniu treści prawa właściwego, do sądu rozpoznającego sprawę, a nie do Sądu Najwyższego rozpatrującego zagadnienie prawne (por. art. 51 a § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. -Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. z 2020 r. poz. 2072) nie jest możliwe podjęcie uchwały rozstrzygającej przedstawione wątpliwości (por. mutatis mutandis postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2008 r. III CZP 84/08 nie publ.) Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały w niniejszej sprawie.